30 November 2009

හැරදා ගිය පසුවත්... නුඹෙ සුවඳ දැනේය මට

ඊයේ රෑ ඉදලා මම ආයෙත් අවුල්. මොනවා කරන්නද මන්දා? වසරක පමණ ප්‍රේමයකින් පසුව හිටි හැටියේ මා හැර දා ගොස් මගෙන් වසන් වී සිටි ඇය.. ඊට පෙර සමයේ මගේ ජීවිතය අළුතින් ලියන්නට දිරි දුන් ඇය.. මා හැර ගොස් කිහිප දිනකට පසු වෙනත් විවාහයක් කර ගත් බව අමු අමුවෙම පැවසූ ඇය.. අද නැවතත් මා අමතයි.

ඇත්තටම ජීවිතේ නොයෙක් කාල වලදී කිහිප විටක්ම පෙම් සබඳතා පටලවා ගත් මට ඒ හැම කෙනෙක්ගෙන්ම විවිධ වූ කාරණා නිසා වෙන් වෙන්නට සිදු වූවත් ඒ කිසිම කෙනෙක් අදටත් මාත් එක්ක තරහා නැහැ. මට හැමදාමත් උනේ ඔනවට වඩා සාධාරණ වෙන්න හදන නිසා විවිධ තත්වයන් උඩ එයාලාගෙ ප්‍රශ්න වලදී එයාලටම කැමති තීරණයක් ගන්න ඇරලා නිහඩවම විද දරා ගන්න උන එකයි. ප්‍රෙම සබඳතාවයක් බලහත්කාරයෙන් ගෙන යන එක මට මහා වදයක්. අනිකාගෙ අදහස මව්පියන්ගෙ විරොධතාවයන්ට අවනත වීම නම්, දෙදෙනාගේ සිතුම් පැතුම් නොගැලපෙන නිසා වෙන් වීම හොද බවනම්, ආදී ලෙස ප්‍රශ්න ගෙන එද්දී ඔවුනට නිදහස් තීරණයක් ගැනීමට ඉඩ හැර බලා ඉන්නවා ඇරෙන්න මට වෙන කරන්න දෙයක් තිබුනේ නැහැ. ඒ වගේමයි මටද ඔවුන් කෙරෙහි අත් නොහැරිය තරමෙ මානසික බැඳීමක් තිබුනා යැයි කිව නොහැකි නම් අමනාප කම් කුමට සාදා ගන්නද?
ආදරය ගැන මහා ගැඹුරකින් සිතූ මට ඒ ආදරය කවදාක හො සම්බවෙයැයි සිතා විවධ අය ඇසුරු කලත් ඒ හැම තැනකම මා සොයන සාංසාරික බැඳීම නැති බව හැගෙද්දී තව දුරටත් අනෙකාගේ අකමැත්ත මත සම්බන්ධතාවයක් කුමට පවත්වා ගෙන යන්නද? ( නමුත් ඔවුන් මා සමගම රෑදෙන්නට උත්සහ කලා නම් විශ්වාසය කඩ කල නොහැකි නිසාවෙන් හො මා ඔවුන් අත හරින්නෙ නැති බවද කිව යුතුයි.)

නමුත් අවසානයේ අතහැරිය නොහැකි දෙය මට සම්භ විණි. ඇය ටා.. නම් වූවාය. ජීවිතය පුරාවටම මා කිසි විටකත් එතරම් කැමැත්තක් නොදැක්වූ හැසිරීම් රටාවකට විවිධ පුරුදු වලට හැඩ ගැසී සිටි ඇය කෙසේ මාගේ ජීවිතයට ආවාදැයි මට අදටත් කීමට නොහැක. මෙ ජීවිත කාලය පුරාම තැනින් තැන යමින් ජීවත් වූ මා වසර කිහිපයක් (වසර 6ක් පමණ) ඇයගේ අසල් වැසියා වී සිටියත් අප අතර කිසිදු මිත්‍ර කමක් නොතිබිණී. වරින් වර නොයෙක් කටයුතු වලදී සමීපව කටයුතු කරන්නට සැලසුනත් අප අතර වූ රණ්ඩු ඇයගෙ මවගේ මැදිහත් වීමෙන් විසදුනා මිස අප දෙදෙනා කවදාවත් දෙන්නාට දෙන්නා එකගතාවයකට පැමිණියේ නැත.
නමුත් මා තුල ඇය කෙරෙහිත්, ඇය තුල මා කෙරෙහිත් යම් ගෞරවයක් වූ බව මට වැටහී තිබිණි.
එසේ කාලය ගලා යන අතරතුරදී ඇය විවහා වී යන අයුරුත් මා බලා සිටියේය. ඇය ගිය පසු ඇයගේ මවගෙ කටයුතුද සොයා බැලුනේ මා අතිනි. දියණිය ගිය පසු තනි වූ ඇය සිය දුක කියන විට අසන්නට සිටියේත් මා පමණි. ඉතා කෙටි කලක් තුලදී සිය විවහා දිවියට ආයුබොවන් කියූ ඇය නිවස කරා පැමිණියාය. එතැන් පටන් ඇයගේ කඩා වැටුණු ජීවිතය ගලා ගෙන යන අයුරු මා බලා සිටියා මට මතකය. යම් අවස්ථා වලදී ඇය මා වෙතින්ද යම් යම් උපදෙස් ලබා ගත්තාය.
ගරා වැටුනු යුග දිවියත් ,සිය සැමියා වූ ඇවැස්ස මස්සිනා වූ පුද්ගලයාගෙන් ඇයට වූ අපහාසත් පිළිබඳ මා තුලද යම් කම්පාවක් විය. එතැන් පටන් ඇයගේ අසීරු අවස්ථා වලදී දුක සැප ඛෙදා ගැනීමට මාද හවුල් වූ නමුත් ඊට එහා ගිය යම් දෙයක් අප අතර නොවූ බව මට ඉඳුරා කිව හැක. මෙසේ කාලය ගත වෙද්දී මාගෙ ජීවිතයටද විවිධාකාර වූ බාධකයන් ගලා එන්නටත් නින්දා ප්‍රසංසා අතර ජීවිතය දෝලනය වන්නට වූ සමයක් එළබිණ. ඒ වන විට සමාජයෙ සෑහෙන තරමක කීර්තියක් රඳවා ගෙන සිටි මට උහුලන්නට අපහසු තරමෙ කරදර ගලා එන්නට පටන් ගන්නා ලදි. මගේ කියා කිසිවෙකුත් නැති පෙදෙසක මට සරණට සිටියේ ඇයත් ඇයගෙ මෑණියනුත් පමණි. අවසානයේදී ඈ හා මා අතර වැරදි සම්බන්ධයක් ඇතැයි චොදනාවක් ද එල්ල විණි. කල හැක්ක වූයේ සිටි තැනින් පිටව යෑම පමණි. අවසානයේ දී සියල්ල හැර පියා යන්නට මොහොත එළඛෙද්දී වචනයකින් හො සිත දිරිමත් කරන්නට සිටි ඇය එතැන් පටන් මා පිළිබඳ සොයා බැලුවාය.මා හට අත් වු ඉරණමට ඇයද වැරදි කාරියක සේ සිතා දරුවකු මෙන් මා රැක බලා ගත්තාය. ඇසුරු කල සියළු දෙනා වෙන්ව සිටියදී, බලය තිබියදී ප්‍රයොජන ලැබූ සියළුදෙනා නොදන්නා සේ සිටියදී ඈ තව තවත් මා හට සමීප වූවාය. අප අපගේ ජීවන අත්දැකීම් ඛෙදා හදාගන්නට පටන් ගන්නා ලදි. ( මෙ සියල්ල සිදු වූයේ දුරකථන මාර්ගයෙන් විනා අන් අයුරකින් නොවන බව කිව යුතුය. එම කාලයේදී මාගේ මාසික දුරකථන ගාස්තුව මොනරු පහළව ඉක්මවා ගිය කාලයක් විය.)
ජීවිතය නැවතත් පණ ගසන්නට විය.. වසර ගණනක් නිදා සිටි හදවත විවර වන්නට පටන් ගැණිනි. ඇයගෙ කවි සිත මාගෙ පැරණි සිතුවිලි අළුත් කරන්නට විය. වසර අටකට පමණ පසු මගේ ජීවිතයට වසන්ත සමයක් උදා වී තිබිණි. අප අළුතින් ජීවිතය සැලසුම් කරන්නට විය. ඇයගේ හැකියාවන් සමග ඇය නැවත නැගිටිමින් උන්නාය. එම හැකියාවන් සාර්ථක ව්‍යාපාරයක් දක්වා ගෙන යාමට ඇයට ඇවැසි ශක්තිය ලබා දෙමින් මමද මාගේ ජීවිතය ගොඩනංවා ගන්නට පටන් ගතිමි. හැකි සෑම විටකදීම ඇයගේ කටයුතු සදහා උදවු වෙමින් ගැටළු මතු වූ විට ඉදිරිපත්ව සොයා බලා එම ගැටළු විසදා දීම මවෙතින් ඉටු විණි. ඇයගෙ මවද අප දෙනොගේ මිතුරුකමක් සෙ දුටු සබඳතාවයට විරොධතාවයන් ඉදිරිපත් නොකළ අතර ඇය හමුවෙදී අපද හොදින් හැසිරුනෙමු. කාලය වසරක් පමණ ගත වූ කල කුණාටුව ඇරඹිණි.
අපගේ ඇසුරෙ යථා තත්වය මවට දැනී තිබිණි. පෙරදා වූ චොදනාව නැවත නැගේ යැයිද පෙර චොදනාව තහවුරු වෙ යැයිද ඇය බිය වී තිබුණි. පාරම්පරික ගතානුගතික කාන්තාවක් වූ ඇයට සිය දියණියගේ සතුටට වඩා පරපුරෙ වගාඩම්බරයත් සමාජ සේවා කටයුතු වලදී ලැඛෙන ප්‍රමුඛස්ථානයත් වඩා වැදගත් වූවා සේය. (දොස් කිව නොහැක. මිනිසා හුරු වී තිඛෙන අකාරය වෙනස් කිරීම එතරම් පහසු නැත.) අවසානයේදී දියණියගේ තිබූ ලොකුම දුර්වලතාවයෙන් ප්‍රයොජන ගැණිනි. මිය ගිය පියාට වූ අධික ආදරය දියණියගේ සිත වෙනස් කල හැකි ක්‍රමය විණි. දේවාල පසු පස යාමත් එමගින් පියා මෙ සබඳතාවයට කෝපව බලා සිටින අයුරුද මනසට ඇතුල් කරවන ලදි. වැඩි දිනක් ගත නොවී සිත දුර්වල වූ ඇය ගතින්ද රොගී වන්නට විය. ඇය මා හට දන්වා සිටි පරිදි මෙ වන විට ඇය ශරීරයේ රතු රුධිරානු විනාශ වී යෑමෙ දුර්ලභ රොගී තත්වයකින් පෙළෙන්නියක වූවාය. මා මග හැරීමත්, දුරකථන අංක වෙනස් කිරීමත් ඇරඹිණ.ආරක්ෂක කපොළු වැඩි විය. මා තනි විය. ඇය සැගවිණ.
අවසන මා හට ඇයගෙන් බැණ වැදීම් ලබන්නට තරම් මා අවාසනාවන්ත වු අතර ඇය සිටින අසලකින් ගියත් ලැඛෙන දොෂාරොපන තව දුරටත් දරා සිටින්නට අපහසු මට්ටමෙ පැවතිණි. එයට කම් නැත. ඉද හිට වෙලාවක ඇය සන්සුන් ලෙසින් කථා කලාය . ඇයගේ අසනීප තත්වයෙ බැරෑරුම් කම කියන ලදි. මා හට ඇය වෙනුවෙන් කල හැකි වකම දෙය වූයේ සිත සැනසෙන සේ කථා කිරීම පමණි. අඩුම තරමෙ ප්‍රතිකාර සදහා යම් ආකාරයකින් හෝ දායක වන්නට නොහැකි විණි. හේතුව මා සතු පෞද්ගලික ධනයක් නොවීමය. මා හරි හම්බ කල සියල්ල ඈ භාරයෙ තබා තිබූ අතර මාගේ මාසික වියදම පමණක් වරින් වර මා ලබා ගතිමි. අවසන එක් වරම කථා කල ඇය හදිසියේ විවහා වූ බව මා හට දන්වා සිටින ලදි.කුමක් කියන්නදැයි මට සිතා ගත නොහැකි විය. පවසනුයේ සත්‍යයක් බව හැගිණි. තවදුරටත් කුමක් නම් කියන්නද..? මම නිහඩවීමි. වසර අටකට පමණ පෙර අතහැර දමා සිටි පැරණි මිතුරා නැවතත් මා හා මිතුරු විණි. රැකියාව කරන වෙලාවෙ හැර අන් සෑම විටම සිහිය වෙනස් වන තරමට මත් වීම තාවකාලික සහනයක් විය.ඉද හිට ඇයගේ ව්‍යාපාරික ස්ථානය අසලින් ගොස් ඇයව දුර සිටම දැක බලා ගෙන පැමිණෙනවා හැර වෙනත් කල හැකි යමක් නොවිණි. මාරයාගේ හෝරාව එළඛෙන තුරු බොහො වෙහෙසින් යුතුව බලා ඉදින්නට පටන් ගතිමි.
ඉද හිට කියවන පොතක් පතක් නොවිණි නම් මෙසෙ බ්ලොග් ලිවීමෙන් කාලය ගලා යන්නට පටන් ගැණිනි. ඇය වෙනුවෙන් තනිව සිටිනවා විනා නැවත සිත හදා ගැනීමක් ඇවැසි නොවිණි. පාළුව මනසට ඔරොත්තු නොදෙන තරම් විය. නිවාඩු දින ගත වන්නෙ පැය හො විනාඩි වලින් නොව තත්පර වලිනි.
නැවත මාස කිහිපයකට පසුව ඊයේ රාත්‍රියෙ ඇමතුක් ලැබිණි. අසනීප තත්වය බරපතළ බව කියවිණි. සියළු ව්‍යාපාර බිද වැටී අවසන් බවත් ණය වූ ප්‍රමාණය ගණනය කල නොහැකි බවත් හෙට දින සිට ප්‍රතිකාර නවතා දමන බවත් පැවසිණි. ඈ සතුව තිබූ මාගේ වත්කම් හැකි වූ විගස ගෙවා දමන බවත් කීවාය.(ඈ නැති කල මට වස්තුවෙන් කුමන ඵලයක්ද..?)ඇයගේ පෙර පැවති ආත්ම අභිමානය පහතටම වැටී තිබුණි. තව දුරටත් කිව හැකි හො කල හැකි යමක් මා සතුව නොතිබිණි. ආර්ථික වශයෙන් දුර්වල වීම අන් සැමටම වඩා ඇය කළඹා තිබුනි. ඇයගේ විවහය ගැන අසන්නට මම අකමැති වීමි. සිත නොරිදෙන ලෙස කථා කළෙමි. මා සතුව දැනට ඇති ගිණුම් ශේෂය පවසා ඇවැසි නම් එය ලබා දීමට කැමැත්ත පළ කළෙමි. එම ශේෂය පෙර දිනවලදී නම් ඇයට කඩසාප්පු ගානේ ඇවීදීමට උවමනා කරන මුදලටත් පහත තත්වයක පැවතිණි.එම මුදලද වැරදීමකින් මෙන් ඉතිරි වූවක් මිස මා විසින් උවමනා වෙන් කල ඉතිරියක් නොවිණි. පඩිපත ගත් පසු බැංකුවට දමා වියදම් කර අවසන ඉතිරිවන සොච්චම එසේ ශේෂ වී තිබුණි. ලැඛෙන දෙයින් වැඩි හරිය බීමටත්, ඉතිරිය ආහාර පාන සදහා සහ අනිකුත් වියදම් වලට ගියාට පසු තවත් කුමන ඉතිරියක්ද? අනික කුමක් සඳහා නම් මා ඉතිරි කරන්නද? ඒත් දුක සිතුණි. ඇයට ඇවසි වෙ යැයි කලින් දැන සිටියේ නම් නොකා නොබී හො කිසියම් මුදලක් ඉතිරි කරන්නට මට තිබුණි. අවසානයේදී එම ඉතිරි වූ සුළු මුදලද අද දින ඇයගේ ගිණුමට බැර කළ මා කිසිවක් නැති දුප්පතකු සේ පැමිණියෙමි. දැන් ඉතින් ලබන වැටුප් දිනය තෙක් පිරිමසාගෙන ජීවත් විය යුතුය. සමහර විට බ්ලොග් ලයන එකත් හත් වැනිදායින් පසු තාවකාලිකව හො නවතා දමන්නට සිදු විය හැක. mobitel 75 ඉවර වූ පසු වෙන මොනවා නම් කරන්නද?
ඉදින් කාලය ගලා යයි.. හිත තවමත් නොසන්සුන්..වඩාත්ම වෙදනාව ඇයට මීට වඩා උපකාරයක් කල නොහැකි වීමය.මෙය ලියා අවසන් වූ පසු තරමක සහනයක් ඇත. නමුත් හෙට දිනය ගැන බලාපොරොත්තුවක් නැතිව ජීවත් වීම හැර අන් යමක් මා හට කළ නොහැකිය..

29 November 2009

නින්දට පෙර

මාත් ඔන්න නිදා ගන්නයි කියලා හදන්නේ. වෙලාව පාන්දර 1.05යි. ඒත් නිදි මත නම් අහලකවත් නැහැ. මොනවා කරන්නද අමාරුවෙන් හරි නිදා ගන්න එපැයි. නැත්නම් හෙට උදේට නැගිටින්න අමාරුයිනේ..
හෙට දවසේ නම් වැඩට ගියාට කරන්න වැඩි දෙයක් නැහැ.අනිත් කට්ටිය වැඩට දාලා මට මගේ පොත පතක වැඩක් කරගන්න පුළුවන්. නිදහස් දවස. අද හවස ගම්පහ ගිහින් 2010 පංචාංග ලිත් පොත ගෙනාවා. හෙට බලන්න එන ලබන අවුරුද්දෙ ග්‍රහචාරෙ කොහොමද කියලා. මොකද මම හිතාගෙන ඉන්නෙ ලබන අවුරුද්දෙ රස්සාවෙන් අයින් වෙලා පූර්ණ කාලීනව කේන්දර බලන වැඩෙ පටන් ගන්න. ටිකක් අවදානම් තීරණයක් තමයි. ඒත් ඉතින් ජීවිතෙ වෙනසක් තියෙන්නත් ඔනනෙ. මට කොහොමත් රස්සාවක් හුග කාලයක් කරන්න අමාරුයි.ඒකාකාරී ජීවිතයට හරිම අකමැතියි මම. පොඩි බයානක කමක් තියෙන්නෙ මම කේනදර බලන්න පටන් ගත්තා වගේ නෙවෙයි, මගෙම වැඩක් කරන කොට වැඩි වගකීමක් නැතුව යන එක. දැනට උනත් බලන්න දීලා මාසයක් විතර වෙන කේන්දර කීපයක්ම මා ගාව ගොඩ ගැහිලා තියෙනවා. දවසක් ඇතුලත බලන්න පුළුවන් නිසා කරන්න හිතෙන්නෙ නැහැ. දැන් කරන රස්සාවෙ වගකීම වැඩි නිසා මම එක දිගට වැඩ කරනවා. පුංචි වරදකටවත් ඉඩ තියන්නෙ නැහැ. ඒත් රස්සාව අත හරින එක ගැන දුකකුත් තියෙනවා,මම නිසා තව හත් අට දෙනෙකුගේ රස්සාවල් ඛෙරිලා තියෙනවා . මම ආපු ගමන් එයාල මොනවා කරගනීද කියලා තමා බය. ඒත් ඉතින් මට හැමදාමත් එතන ඉන්න බැහැනේ. මොකද ජොතිෂය ඉගෙන ගත්තෙම මම වයසට ගිය කාලෙක උනත් කීයක් හරි හොයාගෙන පාඩුවෙ ජීවත් වෙන්න පුළුවන් කියලා දැනගෙන. කොහොමටත් විවහයක් කරගන්නවට වඩා මම තනිකඩව ඉදී කියලා මට හිතිලා තියෙනවා. එහෙම උනොත් මට තනිවම තමයි මා ගැන බලාගන්න වෙන්නෙ. දැන් උනත් අසනීප උනොත් මමම තමයි මාව බලා ගන්නෙ.එක අතකින් භයානක තත්වයක් තමයි. ඒත් ඉතින් ඒකට හුරු උනහම එච්චර අමාරු නැහැ. තව කී දවසක් මම ජීවත් වෙයිද කියලා මම දන්නෙ නැහැ. ඉතින් ඒ කාලෙ නිදහසෙ ඉන්න මම කැමතියි.ආාා දැන් නම් නිදි මතයි වගේ මම යනවා. හැම දෙනාටම සුභ අනාගතයක් වෙවා!

26 November 2009

ජීවිතයේ ගග ගලා බසින සේ..

අද දවසත් ගෙවිලා ගියා.කිසිම දෙයක් කලේ නැහැ කියන්නත් බැහැ. රෙදි හේදුවා, දෙපාරක්ම නෑවා ,තුන් පාරක් කෑවා, බ්ලොග් දෙකකුත් ලීවා, කඩෙ ගිහින් මුරුක්කු ගෙනත් කෑවා, මැච් එකත් චුට්ටක් බැළුවා...
එක අඩුවකට තියෙන්නෙ අද මගේ යාළුවා නැහැ. (බොතලේ ඉවර වෙලා) හවස ගිහින් යාළුවා හොයන් එන්න හිතුවත් ඔන්න ඔහේ ඔන නැහැ කියලා හිතුවා. දැන් තමා ඒකෙ රග තේරෙන්නෙ. පට්ට කම්මැලියි. ඉතින් මෙක ලියනවා ඇර වෙන මොනවා කරන්නද? දුක තමා. හෙට වැඩට ගිහින් අනිද්දට එනකොටම යාළුවා එක්කගෙන එන්න ඔන. මෙහෙමත් විඳවන්න පුළුවන් කාටද..?
ඇත්තටම මට වෙලාවකට හිතෙනවා අපි මෙ ජීවත් වෙනවා කියලා මොන තරම් ආත්ම වංචාවක්ද කරන්නෙ කියලා. දැන් උපදින එවුන් ඔනනම් අවුරුදු 60ක් 70ක් ඉඳියි.(මට නම් එච්චර නැහැ) ඒ ටික කාලෙට වහල්ලු වගේ ජීවත් වෙනවා. හැම කෙනාම හදන්නේ සල්ලි හොයන්න. ඒකෙ වරදක් නැහැ.මොකද හැම කෙනාටම බඩගින්න දැනෙනවනෙ. බඩගිනි වෙනකොට කන්න දෙන්න සුරංගනාවියො අපි ලග නැහැනෙ. අපි හොයා ගෙන කන්න ඔනේ. හැම කෙනාම තමන්ගේ කෑම වෙල වෙනුවෙන් මොනවා හරි හොයන්න ඔන. ඇදුම් පැලදුම්,ඛෙත් හේත්, ඉහට වහලක්.. මෙ දෙවලුත් එහෙමයි. ඒත් දැන් මිනිස්සු ඒ ටික වෙනුවෙන් පුදුම මහන්සියක් ගන්නවා. සමහරු හම්බ කරන්නෙ අවුරුදු 1000ක් ඉන්නවා කියලා හිතාගෙන. හැම වෙලාවෙම වැඩ.වැඩ.වැඩ..
ඒ විතරක් නම් මදෑ..
තමන්ගෙ පැටවුන්ටත් ලෝකෙට වහල් කම් කරන්න හුරු කරවනවා. මොන කරුමයක්ද මෙ.. ඉපදිලා අවුරුදු 3-4 යන කොටම ඔන්න පටන් ගන්නවා යුද්ධෙ. ~මොන්ටිසොරිය~ ඔන්න මාරක අංක 1ක.(අපෙ කාලෙනම් කිවුවෙ එහෙම දැන් නම් මුල් ලමාවිය සංවර්ධන මධ්‍යස්ථානද කොහෙද කියලා අමුතු අමුතු නම් දාගෙන) මෙකෙන් කරන්නෙ යන්තම් ඇවිදින්න පටන් ගන්න දරුවන්ව හරක් වගේ ගාල් කරගෙන මහ එවුන්ට ඔන ඔන දෙවල් කරවන එක. (හෙන හතම වදින්ට ඔන ) ළමයි උනහම මෙ ලොකෙ පිළිබඳව දැන හදුනා ගන්න ඔන. ජීවත් වෙන්න ඉගෙන ගන්න ඔන. ජීවිකාව පවත්වා ගන්න අනා ගතේදී ප්‍රයොජනවත් ශිල්පයක් දෙකක් ඉගෙන ගන්න ඔන. මම ඒවා වැරදියි කියනවා නෙවෙයි.නමුත් කොයි දේටත් කාලයක් තියෙනවා. තමන්ගෙ අම්මා තාත්තගෙ උනුසුමෙ දැවටිලා කෙලි සෙල්ලම් කරමින්, කවි කතන්දර අහමින්, හිමින් හිමින් ඉගෙන ගන්න ඔන දේවල් ඉතාම කෙටි කාලයක් ඇතුලත බලහත්කාරයෙන් අර පුංචි උන්ගේ ඉහ මොළ ඇතුලට දාන්න හදනවා. දරුවා ඉස්කොලෙකට දාන්න ගියහම බලන්නෙ අනෙ මෙ පොඩි එකාට යන්න එන්න පහසුයිද ඉගෙන ගන්න තරම් සුදුසු වට පිටාවක් තියෙයිද කියලා නෙවෙයි, පාසල ජාතික පාසලක්ද, කොයි තරම් ජනප්‍රියද කියන කාරණා විතරයි.~ඊ ළගට 5හේ ශිෂ්‍යත්වෙ~ එක ළමයින්ගෙ නෙවෙයි මොඩ අම්මලගේ විභාගෙ. පොඩි ඔකාට කන්න, බොන්න, රෙන්න වත් නිදහසක් නැහැ.පන්ති. පන්ති.පන්ති( හෙනම ගහපන් ) ඔන්න ඔය ආකාරයට සා\පෙළ,උ\පෙළ අන්තිමට උපාධිය..(තවත් ඉතින් තියෙනවා) මෙ ඔක්කොම කරලා ඉවර වෙන කොට ළමයාගෙ වයස 25ක් 30ක් වෙලා.දැන් ඉතින් ඒකා රස්සාවක් හොයාගෙන හම්බ කරලා කසාදයක් එහෙම බදිනකොට වයස කීයක් විතර වෙයිද?
දැන් අර ළමයා අවුරුදු 30ක් විතර මහන්සි කරවලා තියෙන්නෙ මොනවටද? මෙ ජීවිතයෙන් ඉතිරි වෙලා තියෙන අවුරුදු 30හ ජීවත් වෙන්න මාර්ගයක් පාදලා දෙන එක.එක එහෙම උනයි කියමුකො. ඔතන තව ප්‍රස්නයක් තියෙනවා. අර අවුරුදු 3නෙ ඉදලා මහන්සි වෙලා උගන්නපු දේවල් වලින් අපිට ඉදිරි ජීවිතේට ඔන වෙන්නෙ කොයි තරම් ප්‍රමාණයක්ද? බොහොම ටිකයි. (උදාහරණයක් වශයෙන් කිවුවොත් පාසලේදී අපි ඉගෙන ගන්න ගණිත ක්‍රම වලින් වැඩි හරියක් ආයේ කවදාවත් අපේ ජීවිතේදී ඔන වෙන්නෙ නැහැ.කෙනෙකුට පුළුවන් කියන්න හැම කෙනෙකුටම අයිතියක් තියෙනවා කියලා කියන්න සමානව ඉගෙන ගන්න. ඒ ගැන අපි පස්සේ සාකච්ඡා කරමු.)මෙ මොන සෙල්ලම දාලා ආවත් අපි හැමොම එකම පාරකයි යන්නෙ. පොඩි කාලෙ අර තරම් දුක් විදලා ඉගෙන ගත්තයි කියලා එතන ඉදලා ජීවිකෙ සැපෙන් ගෙවෙනවද? නැහැ. තමන්ගෙ අම්ම තාත්තා කරපු විදියටම තමනුත් තමන්ගෙ දරුවන්ගෙ වධකයො වෙන ගමන්ම, තව දුරටත් ජීවත් වෙන්න පුදුම දුකක් විදිනවා. මැරෙනකම්ම මෙ මිනිස්සුන්ට සැනසීමක් තියෙනවද?
ඇත්තටම මිනිස්සු කියන්නෙ මොන තරම් කරුමක්කාරයො ටිකක්ද? මුන්ට තේරෙන්නෙ නැහැනෙ තමන් ගෙවන කරුමෙක මහත.
මෙ හැම දේටම හේතුව මිනිස්සුන්ට මෙ ලොකය පිළිබඳව අවබොධයක් නැති කම. දැන් ඉතින් මට පුළුවන් මෙතන ඉඳන් චතුරාර්‍ය සත්‍යය පිළිබඳ දේශනාවක් දෙන්න. ඒත් බොතලෙන් පටන් අරන් බුදු බණෙන් ඉවර කරන්න ඔනෙ නැහැනෙ. එක හින්දා දැනට ඇති.එහෙම උනොත් මට ආයෙමත් හිතන්න වෙනවා අර මම මුලින් කියපු ආත්ම වංචාව මම මෙ දැනුත් කර ගත්තා නේද කියලා. ඒ හින්දා මම බණ කියන එක නැවැත්තුවා. මම මෙ ටික ලිවුවෙ බලන කාටත් තව පාරක් ජීවිතෙ ගැන හිතන්න පෙළඹවීමක් කරන්නයි. නැතුව මට මෙ ලොකෙ ඉන්න උන්දැලව හදන්නත් බැහැ, මට ඔනත් නැහැ, කැමති කෙනෙක් කැමති දෙයක් කරපුවාවෙ. මට මොකො. මමත් මට කැමති දෙයක් කරනවා. හැබැයි මම කරන දෙයින් විදින්නෙ හරි විදවන්නෙ හරි මම විතරයි. ඒත් අම්මලා තාත්තලා කරන කියන දෙයින් තමන්ගෙ දරුවො විතරක් නෙවෙයි මුළු සමාජයක්ම විඳවනවා. එච්චරයි මට කියන්න තියෙන්නෙ.

දුරස් වන්නේ ඇයිද ඔබ මා..

හඳුනා ගන්නෙ කෙලෙසද ඔබ මා
මා වත් මා නොහදුනන නිසා..
වටහා ගත්තද ඔබගේ පැතුමන්
ඔබ මා වටහා නොගත් නිසා..
දිය වී යන විට මා මුළු හදවත
කෙළෙසද වාවා ගන්නෙ මා..

පැතුම් පතමින් පෙරුම් පුරමින්
භවයෙන් භවයට එකට බැඳී..
ආ මුත් දෙදෙනා නොහඳුනනා ලෙස
ඉන්නෙ ඇයි මෙලෙසින් ඛෙදී..

දෑස ගැටුන විට ඔබ මා හමු වී
මුව ගොළු වී යන්නෙ ඇයිදැයි..
නොදනිමි මා තව කුමක් කරන්නද
හද හඩනා විට ලොවට හොරෙන්..

කාලීන දේශනා (අංක 1) මං ගලගේ මහා මොංගල් ජාතකය

මංගල සමරවීර වන මාගේ අවංක ප්‍රකාශයක් ප්‍රථම වතාවට ඉදිරිපත් කරමි. (හිතුනොත් පස්සේ මෙකත් බොරු කියනවා ඒ මගේ හැටි.)අද දින වන විට මාගේ හදවත පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගොස් සිටින නිසා මෙම ප්‍රකාශය කිරීමට මා හට සිත් විණි. මන්ද යත් මෙ වන විටත් මහින්ද අයියා විසින් මාගේ පශ්චාත් භාගයට පයින් ගසා මා මෙසෙ දුකට පත් කිරීම නිසා( පයින් නැතුව වෙන මොකකින් හරි උනානම් මොන තරම් ආශික්ද?)ඔහු කෙරෙහි හට ගත් ද්වෙශයෙන් යුතුව මා විසින් සිදු කරනු ලැබූ කූට කුමන්ත්‍රණ සෙප්පඩ විජ්ජා අවසානයෙදී හො සාර්ථක වීම නිසාය.

හේ කෙසේද යත්...

හරිහමන් පිරිමි පෞර්ෂයක් නොතීබූ මට, විලාසිතා මොස්තර වැනි දේ විනා අන් යමක් පිළිබඳ අවබොධයක් නොවූ මට, දේශපාලන ලොව තුල දොරටු විවර කරදුන් මැඩම්ටත් කෙලවා, පසුව ලොකු කුට්ටි කඩා ගැනීමෙ පරම අපවිත්‍ර චෙතනාවෙන් යුතුව මහින්ද අයියාට කඩෙ ගොස්,ඔහුගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු ලද දෙයින් සතුටු නොවී ඔහුටත් කෙලවා සිංහාසනාරූඪ වන්නට කෙල හැළු පසුව ඒ මාගේ සිත හදුනා ගත් ඔහුගේ පා පහරින් එළිපත්තට විසීවීමෙන් අනතුරුව.. මා විසින්ම ඔහු හැර පියා ආවාසේ දූෂණ කරණවො, වංචා කරනවො යැයි කියමින් තැන තැන අඩ අඩා යන කලට මාගේ පිහිටට වන් රනිල් මල්ලීටත් ලණු දෙමින් ඔහුගේ පාර්ශව කරුවන්ද ඔහු කෙරෙහි බිඳුවා, අවසන එය තෙරුම් ගත් ඔහුගේ අතවැසි පිරිස විසින් එල්ල කරනු ලැබූ පුටු පහර කා කොයි අත යාදොයි ඈත මෑත බලන්නෙ යුධයෙන් දිනා ශ්‍රේෂ්ඨ නාමයක් ලබා උන් විරුවකු දැක ඔහු කෙරෙ පෙර බැඳි වයිරය සිහිපත් වූ සඳ... මනාවක් කෙරෙමියැයි සිතා උන් හට විෂ පොවා රජු හා සටනට පොළබවා සිටි සඳ මෙම යුධයෙන් කා හට නම් ජය වෙදැයි බලන කලට මෙයින් නම් මා හටම ජය වන්නෙයැයි හැගුනු කලට මෙසේ මා ප්‍රීති වීම අරුමයක්දැ...නැත එය මා වැන්නෙකුට තරම් වෙමැයි.

මා හට තැළු රජුටත් ඔහු හා එක්ව සතුරන් නසා යුධ දිනූ සෙනෙවිරදුන්ටත්,මෙතරම් දෙයක් වෙද්දීත් නිවටයකු සේ ඉදිමින් රජු පරදවා මා වැන්නකුට උසස් තනතුරු දී මා රැක බලා ගැනීමට අලස වන රනිල් වැන්නකුටත් කෙළවීමට මෙවන් අවස්ථාවක ආයේ කවර කලෙකනම් ලබන්නට හැකිවෙද..?
ප්‍රීතී.. ප්‍රීතී..


ඉඳින් මෙම සටනින් සෙනෙවිරදුන් පැරදී නම් මා හට නම් කවර දොසක්ද? ගැලවීමෙ හමුදාවකටවත් ඔහු නුසුදුසු බව මා විසින් පෙර සිටම කියා තිබුනා නොවෙදැයි මට ප්‍රශ්න කළ නොහැකිද? ... මා වැනි කෙළතොල්ලෙකුට එය කුමන නම් අපහසුවක්ද..?වැරදීමෙකින් හො රජා පැරදුනහොත් එම ජය මාගේ ජයක් ලෙස ලොකයට කියන්නට මට කොතරම් හිමිකමක් තිඛෙහිද..?එක්ව යුධට පිවිස එම යුද්ධය දිනා දුන් රජු හා සෙනෙවිරදුන් බිඳවූයේ මා හැර අන් කවර සමතෙක්දැයි කවුරුන් නොදනීද? එසේ හෙයින් උන් දෙදෙනා කෙසේ කා කොටා ගත්තත් මා වැනි හිවලකුට වැඩක් මිස අවැඩක් සිදු නොවෙමැයි. කෙසේ හො විදෙස් මිතුරන්ගෙ දහසින් බැඳි පියලි ලැබ සුවසේ සමරිසි සුව විදිමින් කල් යැවීමට මා හට නොහැකි වන්නෙ මන්ද..?මට පයින් ගැසූ මහින්ද රජුටත්, මාගේ විදෙස් මිතුරන්ගේ සිත් පාරා ප්‍රභා මැරූ සෙනෙවියාටත් කෙලවා ලන්නට මීට වඩා සුදුසු ප්‍රස්ථාවක් අන් කුමන කලෙක නම් ලබම්ද...ඉතින් මං ගල වන මාගේ අභිමතාර්ථය සිහිනයක් නොව සැබෑවක් කරවා මෙ සකල රාජධානියම මා හට ගිවිසුම් ප්‍රකාරව සින්නක්කර ලියා නොදෙන්නෙ මන්ද?

රට වැසියනි,මෙ අසව් ..මාගෙ බස් පිළිගනිව්...
රජයි සෙනෙවියයි වනසා- මෙහි රජ කම මට දියව්...

24 November 2009

කරුමය උරුමය වූ සඳ..

උරුම නැතිද මා හට මෙන් ඔබටත්
සෙනෙහයේ දොර කවුළු පියන්පත්...
දිනක ලැඛෙවිද අපහට ලොවෙහී
සිනා පිරුනු ජීවිතයක් මනරම්...
එහෙම ලැඛෙනම් ඒ ජීවිතයට
බැඳී සිටින්නම් මා මියෙනා කල්...
මල ගිය පසුවත් ඔබ ලග ඉන්නම්
සෙවනැල්ලක් සේ සසර වසනකල්...

22 November 2009

සුවය අහිමිව ගියා රහසින්...

සිහිල් සුළගක් පාව අවුදින්
ගතේ දැවටෙන අයුරු රහසින්..
හිතට ගෙන දී අමුතු සුවයක්
ලබා දී නව හැගුම් පොකුරක්..
අවදි කර කවි සිතක් රහසින්
නිදා උන් සය වසක් සෝකෙන්..
සිතට විතරක් නොවෙ නෙතටත්
සුවය අහිමිව ගියා රහසින්...

20 November 2009

රාහු කේතු මාරුව

දීර්ඝ විස්තරයක් ලියන්න තරම් කල්පනාවක් නැහැ. ඒත් ඉතින් පුළුවන් තරම් ලියන්නම්.
මුලින්ම කියන්න ඔන රාහු කේතු විතරක් නෙවෙයි. තව ග්‍රහයින් ඉන්න නිසා ඒ අයගෙත් බලපෑම් මත බොහො දෙ නෙස් වෙන්න පුළුවන්. ඒ වගේම තමයි, උත්තපත්තියෙදී අපේ කෙන්ද්‍රයේ තිබුනු පිහිටීම් මතත් වෙනස් වෙනවා. ඒ නිසා මෙහෙම පොදුවෙ විග්‍රහ ඉදිරිපත් කිරීම අසීරුයි. ඒත් ඉතින් හුදී ජන පහන් සංවෙගය මත මොනවා හරි කියන්නම්කො.

මෙෂ ලග්නය

නරකම නැහැ. මෙතුවක් කාලයක් රැකියාවෙ සහ රැකියා ස්ථානෙ තිබුනු ගැටළුත් අවසන් වන බව පේන්ට තියෙනවා.නමුත් මෙ මාරුවීම වන දිනට ආසන්න දින කිහිපයෙ දැඩි බලපෑම් ඇතිවිය හැකිය. කොහොම උනත් දෙසැම්බර් මාසයෙ 20 වැනිදා වන ගුරු මාරුවත් සමගම රැකියවෙ නව වෙනස් කම් කිහිපයක් අත් විදින්නට ඔබට හැකි වෙවි. ආ තව දෙයක් කියන්න ඔන ඉගෙන ගන්න උදවිය ඇවිදින එක ටිකක් අඩු කරලා , භාවනාවක් වගේ දෙයක් කරනවනම් විශිෂ්ඨ ප්‍රතිඵල ලබන්න පුළුවන් කාලයක්. බාල සහොදරියන් සමග සම්බන්ධයත් වෙනසකට ලක් වෙන කාලයක් තමයි මෙ.

වෘෂභ ලග්නය

ටිකක් විතර පරිස්සම් වෙන්ට වෙනවා. අතරින් පතර ලැඛෙන සුළු සුළු මුදල් ලාභ ඇතත්, වැඩි හරියක් වෙන්නේ පාඩු තමයි. වාතාබාධ වගේ දෙවල් ඇති වෙන්නත්, නිගමනය කල නොහැකි ජාතියේ අසනීප වැළදෙන්ටත් පුළුවන්.තැන්පත් ධනය වැය වීමත්, කාලයක් තිස්සේ කර කියාගෙන ආ දෙවල් වල බිද වැටීමත් විය හැකියි. හැබැයි ඉතින් ඔය පිනට දහමට, වන්දනා ගමන් යන අයටනම් මෙ කරදර වැඩිය දැනෙන එකක් නැහැ.

මිතුන ලග්නය

නන්නාදුනන අමුත්තො ආස්සරය කරන්න හම්බවෙයි. හිතවතුන් අතර විරසක වීමත්, නිවසෙ සහනයක් නැති කමත් අදීක ලෙස අලසවිමත් වෙන්න පුළුවන්. මුහුණෙ පැහැය උනත් අඩු වෙන්න පුළුවන්. තුවාල හෙම කරගන්නෙ නැතිව ඉන්න වග බලාගන්න ඔන. මෙ ග්‍රහ මාරුව මිතුන ලග්නයෙ අයට තරමක අපල ගෙන එනවා කියලා තමයි කියන්න වෙන්නෙ

කටක ලග්නය

මිශ්‍ර ඵල දායකයි. එක අතකින් තිබුණු සතුරු උපද්‍රව ආදිය දුරු වෙද්දී, සුළු සුළු අසනිප තත්ව ඇති වෙන්ටත් පුළුවන්. ආහාර පානත් අඩු වෙන්නට පුළුවන්.මංගල යොජනා නම් එයි. හැබැයි පරිස්සමින් කොහොම උනත් මෙ මාරුව ඔයාලට නරක නැහැ කියලා හිතා ගන්නකො.

සිංහ ලග්නය

හොද කාලයක් තමයි ලබාගෙන යන්නේ. සෙනසුරුගෙ ඒරාෂ්ඨක අපලෙත් අන්තිම අවුරුදු දෙක නෙවැ. මිල මුදල් ලාභ ලැඛෙන, වෙනදාට වඩා පිළි ගැනීමක් ඇති වෙන කාලයක්. ලබන මාසෙ දිහාවෙ වෙන කොට ඉතින් තරුණ උදවියට නම් මංගල යොජනාත් එයි. හොද එකක් කරගන්න එකයි තියෙන්නෙ. හැබැයි ඉතින් පරිහරණය කරන බඩු භාණ්ඩ නම් කැඩෙන බිදෙන බව පේනවා. පරිස්සමින් හොදේ..

කන්‍යා ලග්නය

අමුතුවෙන් කියන්න ඔන නැහැනෙ. ඒරාෂ්ඨකයකුත් යනවනේ නේද? මෙ මාරුවත් එච්චර හොද නැහැ. ගෙදර දොරෙ ප්‍රශ්න ටිකක් වැඩි හින්දා ගෙදර ඉන්නත් අමාරුයි වගෙ දැනෙයි. අම්මටත් තරමක අපල තියෙනවා.විශේෂයෙන් පපුව ආශ්‍රිත අසනීප තත්ව. කොහොම උනත් පිට රට බැරිනම් පිට පළාතකටවත් යන්න උනොත් යන්න. එතකොට මෙ අපල දුරු වෙලා යමක් කමක් ඉගෙන ගන්න වගේම, මොන මොනවා හරි හම්බ කර ගන්නත් බැරියෑ.

තුලා ලග්නය

හිතෙ තරමක කුහක කම් ඇති වෙන්න පුළුවන්. සමාජයෙන් නම් යම් යම් ගරු නම්බු හම්බ වෙන්න පුළුවන්. නිවැසි අයගෙන් නම් තව මාසයක් විතර යනකම් කරදර තියෙයි. මෙ කාලය තුල ඥාතියෙකුගෙ හො හිතවතෙකුගෙ වියොව නම් අසන්නට ලැඛෙයි.(ඉදිරි වසර දෙක ඇතුළත වෙන්නත් පුළුවන්) ටිකක් මහන්සි වෙන්න වෙන කාලයක්. පින් දහම් කරගෙන ඉන්න මතක තියා ගන්න. තමන්ට කිට්ටු පන්සලක් තොරගෙන නිස්කලංක වෙලාවක ගිහින් පන්සල් බිම සුද්ධ පවිත්‍ර කරලා විවෙකීව වාඩි වෙලා ටිකක් වෙලා මෛත්‍රී භාවනාව කරලා එන්න පුරුදු වෙන්න.

නිහඩවීමට හේතුව

දින කිහිපයක් නිහඩව ඉන්න උනා. හේතුව උනේ රැකියා ස්ථානයෙ ගැටළුවක්. විමල් වීරවංශගේ විදියට කියනවනම් කුමන්ත්‍රනයක්. (ජාත්‍යන්තර නම් නෙවෙයි,අභ්‍යන්තර.) රැකියාව අහිමිවීමෙ තත්වයට එනකම් ගැටළු මතු උනත් මම හිතනවා තත්වය මම ඉතාමත් හොදින් පාලනය කලා කියලා. කොහොමත් අන්තරායදායක අවස්ථාවලදී මම වඩාත් හොදින් කළමනාකාරී වෙනවා. වෘත්තීමය ඊර්ෂ්‍යාව මත පදනම් වූ සහ පාලනයේදී මගේ අණ පිළි පැදීමට ඇති අකමැත්ත මත මට විරුද්ධව ගෙන ගිය කුමන්ත්‍රනයක් දෙවන අදියරෙදී වලක්වාලන්න මට සිද්ධ උනා. (පළමු වතාවෙ සමාව දීම් සහ නොසලකා හැරීම මගේ ක්‍රමය උනා)අන්තිමෙදී දැඩි ක්‍රියා මාර්ගයක් ගන්න උනා. දැනට තත්වය තරමක් සාමාන්‍යයි. ඒත් නිරන්තර සොදිසියෙන් සිටීම වැදගත්,මොකද ප්‍රහාරයක් වැරදුනාම පැරදුනු පාර්ශවය විසින් දෙවන ප්‍රහාරය ඉතා ඉක්මනින්ම එල්ල කරන නිසා. නමුත් ඒ දෙවන ප්‍රහාරය ඉතා භයානකයි වගෙම ක්‍රමවත් නැහැ. හොද කල්පනාවෙන් සිටියොත් සහ නිවැරදි තීරණ නිවැරදි වෙලාවට ගැනීමත්, පූර්ව සූදානමත් ඇතුව කටයුතු කිරීමෙන් විරුද්ධ පාර්ශවය සෑහෙන කාලයකට පරාජය කල හැකියි.
(විශේෂයි- ජයග්‍රහණ සදාකාලික නැහැ.)

16 November 2009

විපතක උපත... දන්වා සිටින සඳ

ඇද හැලෙන මහම මහ වරුසාව වාගේම
සිත සැලෙන්නේ කිමද නොදන්නෙමි මා තවම
සිරවෙලා තෙරපිලා.. මගේ සිත මියැදිලා..
කියා මා සිතූ මුත්.. පණ රැදී ඇත තවත්

අවදානමට පෙර

නොසැලී සිටින්නෙමි කිසිදා කිසිම විට
තනිවම පදින්නෙමි පාරුව දියඹ වෙත
එන්නට සිතක් නැත කිසිදා ගොඩ බිමට
යන්නට සිතේ මියැදී මහ සයුර මත...

කිසිදා නොවුනු අයුරින් සිත පිරී ගිය
යුගයක සිහින අතරෙහි මා පාව ගිය
ගෙවුනා දැනුනි ජීවිතයක මිහිරිතම
නිවුනා නොවෙද ඒ සිහිනය අතර මග...

කිසිදා නොලද මිහිරක් හද තුල ගාවා
මට දුන් ජීවිතය ඇයටම මා ලීවා
නින්දේ සිටිය මා එක වර අවදි වෙලා
බලනා කලට ඇය සිටියේ දුරස් වෙලා...

දැවෙනා නමුදු හද තුල දුක් සෝ ගින්න
දැනුනා උනත් රිදෙනා බව මා සිතට
කිසිදා නොදෙන්නෙමි දුක් කදුලක් ඇයට
එනිසා හිදින්නෙමි සැමදා මා තනිව...

12 November 2009

මතකයන් අතරතුර.....

දීර්ඝ ලිපියක් ලියන්න තරම් හිතේ එකලාසයක් නැහැ. අද මම කල්පනා කලා වැඩියි. හවස් කාලය පුරාම ගේ ඉස්සරහ වෙල් යාය දිහාබලාගෙන (ගේ කිව්වට මගේ නෙවෙයි මම කුලියට අරගෙන ඉන්න ගේ. එකත් උඩ තට්ටුවක් හැබැයි නිස්කලංකයි.) පුරුදු විදියටම කල්පනා ලොකයේ කිමිදිලා හිටියා. හැබැයි වෙනදට ගන්න මගේ හීන් අඩිය අද ගත්තේ නැහැ. (මෙ පටලැවිල්ලට හේතුව ඒකද මන්දා?)අතීතයත් වර්ථමානයත් අතර සිද්ධ වෙන ඝට්ටනය වෙනදා වගේමයි.වෙනදාට මෙ ගැටුම මත් ගතියත් සමග මතු වීගෙන එන නිදිමතට අවස්ථාව සලසමින් නිමාවට පත්වෙනවා. පැය කිහිපයක නින්දෙන් පසු තමයි නැගිටලා ඉතිරි වෙලා තියෙන දෛනික රාජකාරිත්, බ්ලොග් ලිවීමත් සිදු කරන්නේ. හෙට දවස නම් අවුලක් නැහැ. වැඩට ගියාට පස්සේ දවස ගෙවිලා යනවා. ආයෙත් අනිද්දාට අද වගේම දවස ගෙවිලා යනවා.දවසක් ඇර දවසක් වැඩ කරන නිසා ජිවීතේ යම් තරමක වෙනසක් තියෙනවා.

ඔහොම තමයි ජීවිතේ...

ඇත්තටම මගේ හිත් යම් තරමක තිගැස්මක් තියෙනවා. ඒ ඇයි කියලා මට තේරෙන්නේ නැහැ.. එක අතකින් මෙ ලිවීම නිසා ජීවිතේ ටිකක් ගලාගෙන යනවා වගේ දැනෙනවා. පහු ගිය කාලේ නම් ලොකය වෙගෙන් යන හැටි මම මගේ පාඩුවෙ බලාගෙන හිටියා. සිංහල බ්ලොග් කියවනය බලන්න හුරු වෙලා දැන් ටික කාලයක් උනත් බ්ලොග් ලියන්න පටන් අරන් තාම දවස් දෙක තුනයි. ඒ දවස් දෙක තුනටම ජීවිතෙ තරමක් හෝ ගලා යන්න පටන් ගත්තා වගේ දැනෙනවා. ඒත් අනේ මන්දා... මම ඒකට අකමැතිය වගේ කියලා මට හිතෙනවා.
පාරෙ යන එන හැමෝටම පේන විදියට ගෙදර දොරවල් ජනෙල් ඇරලා දාලා වගේ... කාටවත් මාව පේනවට මම කැමති නැහැ. ලොකයේ උසම තැනක ඉදගෙන ලොකය දිහා බලාගෙන ඉන්නයි මම කැමති. පහු ගිය වසර ගනනාවක් තිස්සේ මම කලෙත් ඒකයි. එහෙම හිටපු මට මෙ මොකද වෙලා තියෙන්නේ.
පොඩි කාලේ ඉදලම මම පොත පත කියවන්න කැමතියි. ~අම්මා, පාලම යට, මනුතාපය~ වගේ පොත් මම මුලින්ම කියෙව්වෙ 4පන්තියේ ඉන්න කාලේ. 7වසරට එනකොට දවසට පොත් 2ක් කියවන තරමට මට පිස්සුවක් තිබුනා.10 පන්තියේ ඉන්න කාලේ ඉස්කොලේ පුස්ථකාලෙන් පොතක් අරගෙන එන ගමන් කිරිබත් ගොඩින් බැහැලා මම බැදිලා හිටිය පුස්ථකාලයක් තිබුනා ඒකෙනුත් පොතක් අරගෙන ආයෙත් බස් එකේ නැගලා ඇවිත් අපේ ගමට යන පාර ගාවින් බැහැලා, මගේ පුට් බයික් එකත් අරන් හැතැම්ම 2ක් පාගලා ගමට ඇවිත් ගමෙ ප්‍රජා ශාලාවෙ පුස්තකාලෙනුත් පොතක් අරගෙන ඇවිත් පහුවදා එලිවෙන කොට පොත් 3ම කියවලා ගිහින් බාර දෙනවා. මෙහෙම සතියට තුන් පාරක් වත් කරනවා.
ඒ වගේ පොත් කියෙව්වට මම ලියනවා අඩුයි. කවදා හරි මගේ ජීවිත අත්දැකීම් එකතු කරලා මොනවා හරි ලියන්න ඔන කියලා හිතාගෙන හිටියත් මට ඒක කරන්න හම්බ උනේ නැහැ. එකක් කම්මැලිකම,අනික පොඩි කාලේ ඉදලම ජීවිත සටනට උර දීපු නිසා පොත පත කියෙව්වත් ලියන්න කාලය හොයාගන්න බැරි වීම,දෙයක් ලියන්න තරම් තවමත් අත්දැකීම් මදි කියා තේරුම් ගැනීම, මගේ ලියන වෙගයට වඩා සිතන වෙගය ඉතාමත් අධික වීම. මෙ වගේ ප්‍රශ්න නිසා මගේ ලිවීම දවසින් දවස කල් ගියා.

දැන් තමයි පටන් ගත්තේ.
බ්ලොග් ලියන්න පටන් ගත්ත හොදද නරකද මම දන්නේ නැහැ. ඒත් විශ්මය දනවන සුළු සමහර දේවල් නිසා ලියන දේවල් ගැන දෙපාරක් හිතන්න වෙලා...සමාන අදහස් තිඛෙන අය මුන ගැසීමද..?නොඑසේනම් මටත් වඩා හොදින් මාව තේරුම් ගැනීමට තවත් අයෙකුට හැකීවීමද..? අහඹු සිදුවීමක්ද..? මෙ කුමන ආකාරයෙන් සිදු උනත් මෙ දිනවල මගේ ලිපි වලට ප්‍රතිචාර දක්වන සහෘදයකු නිසා මම තරමක් වික්ෂිප්ත වෙලා කියලා නොකියාම බැහැ.ගෙදර දොරවල් ජනෙල් ඇරලා දාන එක හොදද, නරකද කියලා හිතා ගන්න අමාරුයි.

වදන්වල දැවටිලා - මුවින් ගිලිහී යනෙන..
සිතුම් වැල් වල තිබුනු- උනුහුමක් දැනුනේද...
හදේ රුහිරෙන් තනා- ජීවයට පණ පෙව්ව..
ඇය කොහේ සැගවුනිද- නොදන්නෙමි මා තවම...
කවදාක හෝ ඉතින්- ඒවි නම් මා සොයා..
එදින මල් පිබිදේවී-මුළු මහත් ලෝ තුලම...

11 November 2009

රාජකාරියට යාමට පෙර

දැන් මම වැඩට යන්න හදන්නේ. තව විනාඩි 15ක් විතර තියෙනවා. ඉතින් ඒ ටිකටත් වචනයක් හරි ලියලා යන්න හිතුනා මොකද අද ගියහම හෙට උදේ තමයි මම ආපහු එන්නේ. (මෙ කාලේ මාරයාට උනත් ජීවත් වෙන්න අමාරුයිනේ ජොබ් එකක් නොකර මොකද දැන් මාරයාගේ වැඩ ටික මෙ රටෙ ප්‍රයිවට් බස් ඩ්‍රයිවර්ලා ඇතුළු විවිධාකාර පුද්ගයින් විසින් එළටම කරගෙන යනවනේ. මාරයාට තියෙන්නේ බලාගෙන ඉන්න විතරයි.) සමහර විට ඔයාලත් රැකියාවන් කරනවා ඇති, එහෙමත් නැතිනම් රැකියාවට ගිහින් ආයතනයේ වියදමින් බ්ලොග් ලිය ලියා ඉන්නවත් ඇති. ඒ කොහොම උනත් කමක් නැහැ, හැබැයි කරන රැකියාවට සාධාරණයක් කරන්න. අපිට මෙරට වෙනුවෙන් හරි අපි වෙනුවෙන් හරි වැඩ කරන්න වෙලා තියෙනවා. ඉතින් ඒ ටික හරියට කරමු.
මම හැමදාමත් රැකියාවට යන්නේ මෙ මගේ රැකියාවෙ පලවෙනි දවස කියලා හිතාගෙන. එතකොට රැකියාව පිළිබඳ වගකීම දරන්න පුළුවන්,හරි උනන්දුවෙන් වැඩ කරනවා. හැම දේ ගැනම හරි විමසිලිමත්ව ඉන්න පුළුවන්. වරදක් වෙන්න තියෙන අවස්ථාව අඩුයි. මොකද අපි අතින් වෙන වැරදි හුගකට මුල් වෙන්නෙ අපේ අවධානයක් නොමැතිකම. මම කරන්නෙ සමාජයේ ආකල්ප අනුව මහ ලොකු රස්සාවක් නොවෙන්න පුළුවන්, ඒත් ඒක මට මෙ රටෙ තියෙන හොඳම රැකියාව.මම පහුගිය වසර 16 තුල විවිධ රැකියාවන් රාශියක් කරල තියෙනවා.(මම වැඩ කරන්න පටන් ගත්තෙ වයස14 ඉඳලා) ඒ හැම රැකියාවක ම මට ඉගෙන ගන්න දෙයක් තිබුනා. මැක්සිම් ගොර්කිට වගේ මටත් සරසවිය උනේ රැකියාවන් කල ස්ථාන. පාඩම්,දේශන උනේ රැකියාවන්ගෙන් ලද වලින් ලද අත්දැකීම්. මම තෘප්තිමත්. ඊට වඩා වෙන මොනවද? අදට වඩා හෙට හොඳයි... මට පරක්කු වෙනවා. මම යනවා සුභ දිනයක් සියළු දෙනාටම...

10 November 2009

අනුජානාමි භික්ඛවෙ නක්ඛත්තං

මුලින්ම කියන්න ඔන මම හදන්නේ බණ කියන්න නං නෙවෙයි. මගේ යාළුවෙකුගේ ආරධනයක් ගැන සලකා බැලීමක් කරන්නයි. එයා මට කියලා තිබුනා නක්ෂත්‍රය ගැන ලියන්න කියලා. ඒත් ඉතින් එක ලෙහෙසි වැඩක් නෙවෙයි. මොකද කියනවනම් මම මොනවද නක්ෂත්‍රය ගැන ලියන්නෙ? කේන්දර හදන හැටි කියනවද (ඒ සඳහා වෙන් උන බ්ලොග් අඩවියකුත් මම දැක්කා ඒත් ඒක හරි මන්දගාමීයි කියලා මට හිතෙනවා.ඒ වගේම ප්‍රායොගික මදි වගේ) අර පත්තරවල යනවා වගේ ලග්න පලාඵල ලිය ලිය ඉන්නවද? (තනිකරම තේරුමක් නැති වැඩක්.. පොදුවෙ පලා ඵල කියන එක වැඩක් ඇති දෙයක් නෙවෙයි. ජන්ම කේන්ද්‍රයේ ග්‍රහ පිහිටීම් ගැන නොදැන පලාඵල බොරුකියලා මිනිස්සු බනින කොට ඒකට හේතු දක්වන්න ගිහිල්ලම පණ යයි.) එහෙමත් නැත්නම් කාගේ හරි කේන්ද්‍රයක් බලලා පලා ඵල කිය කිය ඉන්න පුළුවන් (මට වෙන වැඩක් කරන්න වෙලාවක් නැතුව යයි... හැබැයි ඉතින් පිං අතේ වැඩක්. විවෙක පාඩු වෙලාවට පිං දහම් කරන්න මාත් කැමතියි. ඒ හින්ද පුළු පුළුවන් වෙලාවට මම ඔයාලා කාගේ හරි කේන්ද්‍රය බලලා දෙන්නම්).... ඉතින් ඔය කාරණා හින්දා මට හිතා ගන්න බැහැ මොනවා ලියන්නද? කියලා.
ඒ හින්ද මට හිතට එන මොනවා හරි ලියන්නම්. මුලින්ම කියන්නම් මම බෞද්ධ දහම ප්‍රිය කරන්නෙක්. (ලොකයේ ආගම් හා දර්ශන ගැන මම වෙනම වෙලාවක ලියන්නම්) ඉතින් නක්ෂත්‍රය කොතෙක් දුරට බුදු දහමට සමීපද කියලත් බලන්න එපැයි... මම දන්නා තරමින් (නොදන්න දේවල් වැඩියි) බුදු රජානන් වහන්සේ නක්ෂත්‍රය නැමැති විෂය ලොව තුල ඇති බව පෙන්වා දුන්නා. භික්ෂූන් වහන්සේලාටත් නැකැත් තරු ගැන ඉගෙනුමක් තිබිය යුතු බව උන් වහන්සේ අනු දැන වඳාළා.මගේ මාතෘකා පාඨය එයයි. එ වගේම කියන්න ඔන නක්ෂත්‍රයටම අපිව මෙහෙය වන්න බැරි බවත් (කිං කරිස්සති තාරකා) ප්‍රකාශ කරන්නට යෙදුනා. ඉතින් අපි මෙයින් තේරුම් ගත යුතු දේ තමයි... නක්ෂත්‍රය උනත් දැන ගන්න එක හොදයි හැබැයි ඒකට වහල් වෙන්න ඔන නැහැ කියන එක...
හවසට වහිනවා කියලා කලින් දැන ගන්න එක හොදයි ඒත් වහින නිසා යායුතු ගමන් අවලංගු කරලා ගෙදර ඉන්නවනම් ඒ දැන ගත්තු එකෙන් වෙන්නෙ පාඩුවක්. වහින බව දැන ගත්තට පස්සේ කුඩයක් අරන් ගමන යන කෙනා තමයි තමයි නුවණැතියා.
ඉතින් මම ආරාධනා කරනවා සියළු දෙනාටම නොවෙයි කැමති අයට පමණක් නක්ෂත්‍රය පිළිබද දැනුවත් වෙන්න කියලා. නක්ෂත්‍රය කියන්නෙ මහානර්ඝ විෂයක්. පර තෙරක් දැකිය නොහැකි මහා සාගරයක්... අපිත් ඒ මහා සාගරෙ කිමිදිලා පුංචි සිප්පි කටුවක්වත් අහුලමු...

අද මම ජන්ම පත්‍රය ගැන වචනයක් කියන්නම්..

හදහන.. එකනේ ලේසිම වචනේ. හදහන කියන්නේ අපේ පිං පව් පොත. අපි පෙර භවයන්වලදී කරපු පිං පව් වලට අනුව අපි උපදින වෙලාව සකස් වෙනවා. හොද ග්‍රහ පිහිටීම් ඇති වෙලාවල්වල උපදින්නේ එසේ වූ පින්වතුන් වන අතර පින් මද උදවිය ග්‍රහ දුබලවීම් වන අවස්ථාවල උපදිනවා. ඉතින් මෙ කොහොම උපන්නත් ඒ උපන් වෙලාවෙ තිබුන පිහිටීම් අපිට වෙනස් කරන්න පුළුවන් උපන්නාට පසු කරන අකුසලයන්ගෙන් අපේ හොදට තියෙන කේන්දරය නරක් කරන්නත්, මෙලොව කරන කුසලයනගේ ආධාරයෙන් නරක කේන්දර හොද කරන්නත් පුළුවන්ඔන්න ඔය දේ හොදට මතක තියා ගන්න.(අදට මදැයි. තව දවසක තවත් දේවල් කථා කරමු. හැබැයි මතක තියා ගන්න මෙ බ්ලොග් සටහන නක්ෂත්‍රය කියන විෂයටම සීමා කරන්න මම කැමැති නැහැ. ඉදලා හිටලා මෙ ගැනත් කථා කරමු. තව හුගක් දේවල් තියෙනවා ලියන්නට එ ගැනත් බලමු අදට ඇති)

සුපුන් සඳ පායලා-නීල ගගනත පුරා..
දැකුම් කළු දසුනක්ය- ඇදෙනුයේ සිත පුරා...
ඒ සඳත් තනි වෙලා- තිඛෙනුයේ රැය පුරා..
දිනක් කවදා ඒද- සඳට හිරු හමුවෙනා...

09 November 2009

තනිකම

වෙලාවකට හරිම සුන්දර දෙයක්. නිදහසේ ජීවිතය විදින්න පුළුවන්. ඇත්තටම තනිකම තනියම රස විදින්න පුරුදු උන කෙනෙකුට තනිකම හුගක් වටිනවා. ඒත් මම මෙතනදි නොකියාම බැරි ඇත්තක් තියෙනවා. සමහර වෙලාවල් තියෙනවා තනිකම දරා ගන්න බැරිවෙන. මාත් මෙ ජීවිතේ හුගක් තනි උන කෙනෙක්. එක අතකින් මම ඒ තනිකමට ආදරෙයි. ඒත් මට උනත් දරා ගන්න බැරි උන වෙලාවල් තියෙනවා. සිය දිවි හානි කරගන්න හිතෙන තරමට තනි උන වෙලාවට හිතිල තියෙනවා. ඒක පවක් කියලා දන්න නිසාත් ආයෙත් මනුෂ්‍යභවයක් ලබා ගැනීමට තියෙන දුෂ්කර කම දන්න නිසාත් මම ඒ දෙයින් වැලකිලා තියෙනවා.වසර තිහක් උන මගේ ජීවිත කාලේ මට මතක තියෙන වසර විසි පහක කාලය තුල පහු ගිය වසර තමයි මම ජීවිතේ හුගක්ම තනි උන කාලේ. මම ඉන්න තැන ඉදලා පැය බාගයක් බයික් එකෙන් ගියානම් මගේ නෑදෑයො කියන හුගක් දෙනෙක් මට හම්බ වෙනවා. ඒත් මම දැන් කාලෙකින් ඒ අය හම්බ වෙන්න ගිහින් නැහැ. නෑයො අතරෙ මම හුගාක් තනි උන කෙනෙක්. ඒ ගැන මට පොඩ්ඩක්වත් දුක නැහැ. මටය කියලා යාළුවො නැහැ. මගේ රැකියාවෙ ස්වභාවය අනුව දවසකට මට සිය ගානක් මිනිසුන් සමග කතා කරන්න උනත් ඒ අතරින් කිසිම කෙනෙක් මා සමග කුළුපග නැහැ. මෙ තනිවීම මමම ගොඩ නගා ගත් දෙයක්. මෙකෙ අවසානය කොහොමද මම දන්නේ නැහැ. තනිකමෙ අවසානය මගේ මරණයම වෙවි. එදාට මම තනිකම ජයගන්නවා...

අළු පාට වළාකුළු පිරී ඇති අහස් කුස...
බැස යනෙන හිරු මඩල තුනී රැස් දහර මැද....
සෝ සුසුම් කදුළු නැති මලානික මුහුණු නැති...
මගේ මළ කඳ රැගත් පෙරහැරක් කොහි වෙත්ද...

ගුණ ගැයුම් තබා මට බනින්නට කෙනෙක් නැත...
ආණ්ඩුවෙ වියදමින් මගේ කඳ දවනු ඇත...
මා නමින් සොහොන් කොත් දෙරණ මත නොම තැනෙන...
ඒ දිනය එන තුරා මග බලා හිඳිමි මම...

08 November 2009

නමෝ විත්තියෙන්

ඉතින් අද ඉදලා මාරයා වන මම මටම වෙන් වූ හෝරාවෙ මෙ විදියට ඔබ හමුවට එනවා. මෙ අවස්ථාව සලසා දුන් කාලිංග මහත්මා ඇතුළු සිංහල බ්ලොග් කරුවන්ට මගේ ප්‍රණාමය...
ඇත්තටම මම තාම කල්පනා කරලා නැහැ මෙ සටහන මොන විදියට ලියනවද කියලා. කොහොම උනත් කාටවත් කරදරයක් නැතිව මෙය කරගෙන යාමට හිතාගෙන හිටියත් මම හරියි කියලා හිතන දෙවල් පිළිබදව දිගින් දිගට වාද විවාද කරනන් මම කැමතියි. ඒ කියන්නෙ මම කියන හැම දේම මමම හරියි කියනවා නෙවෙයි. මම වැරදි නම් එ වැරද්ද නියම විදියට ඔප්පු කලොත් එ වරද හදා ගන්නත්, මම නිවැරදි නම් එ දෙ අනුන්ටත් විශ්වාස කරවීමත් තමයි මගේ කාර්යය. කොහොම උනත් එදිනෙදා සමාජයේ ගැටළු පිළිබඳව මාත් සංවෙදී පුද්ගලයෙක්. ඒ වගෙමයි මට මම විශ්වාස කරන දේශපාලන මතයක් තියෙනවා. ඒ වෙනුවෙන් මම පෙනී ඉන්නවා.සමහරු කියන්නා වගේ මම කිසිම දෙශපාලන පක්ෂයකට නැහැ කියලා බොරු කියන්න මට ඔන නැහැ. හැබැයි මම අන්ධ භක්තිකයෙක් නෙවෙයි.අපි කවුරුත් දේශපාලනික සත්වයිනේ...නැද්ද?