වෙදනාව නෙතු අගට ගලාලා..

මටත් පිස්සු...

නිකං ඉන්න බැරුවට ගියා එයාව බලන්න.

උදේ ඇවිත් 100 වෙනි පෝස්ට් එක ලියලා දාලා.
බැංකුවට ගිහින් පඩියත් අරගෙන ආපහු එන්නේ නැතිව ගියානේ..අම්මපා මට පිස්සු..
හොඳටම පිස්සු..

ගිය පාර මගේ උපන් දිනේ ගෙවුනේ එයත් එක්ක ඉතින් මම කොහොමද මෙ අවුරුද්දේ එයා අමතක කරලා දාලා ඉන්නේ...

ඒත්...

එයා හිටියා ෂොප් එකේ...

දවස් ගාණකට පස්සේනේ ගියේ ෂොප් එක සෑහෙන වෙනස් කරලා..
මගේ හිතේ මෙ දවස් දෙක තුනේම ඒක වෙනස් කරමින් පවතිනවා...
මම යන කොටත් බාස් කෙනෙක් බංකුවක් උඩ නැගගෙන මොනවද සකස් කරමින් ඉන්නවා.

එයා සුපුරුදු විදියට මැෂින් එකක් ළග වාඩි වෙලා මැහුමක නිරත වෙලා ඉන්නවා...

මම බලාන හිටියා..
පාරෙ අනිත් පැත්තට වෙලා මම බලාන හිටියා..
ඇහි පිය නොහෙලා මම බලාන හිටියා..
දැන් බලයි..
දැන් බලයි.. මම හිතුවා...

එක් වරම ඈ නෙතු මා සිටින තැනට යොමු උනා...

විමතිය.. නැතහොත් භීතියද මටම සිතා ගත නොහැකි හැගුමකින් ඇය මොහොතක් බලා සිටියා..

මට ඇවසි වූයේ මාහට දුරකතන ඇමතුමක් දෙන මෙන් පණිවිඩයක් දෙන්නට පමණයි...

එහෙත් ඇය මා දෙස බැළු ඇසිල්ලේ එම සංඥාව ඇය වෙත ලබා දීමට මම අපොහොසත් උනා.

නැවත කොතෙක් වෙලා මා බලා සිටියාදැයි මා නොදනිතත් ඇය නම් නැවත මදෙස නොබැළු බව මා දනිමි.
නමුත් මා හට මෙන් නොව ඉවත බලා සිටියත් ඇයට මා සිටිනා අයුරු පෙනෙනා බව මා දනිමි.

කාලය ගත වී යයි..
ඈ මදෙස නොබලයි..
සිත පුපුරු ගසයි..
අතීතය සිහි වෙයි..

ඔයාගේ වැඩ කරන තැන අයට පුංචියට හරි සංග්‍රහයක් කරමු..
ඔයාට හොඳ විදියක්...

මිලදී ගත් කේක් ගෙඩියත්, බීම බෝතලූත් තුරුළු කරාන ඇය මා හා යතුරු පැදියේ නැගී විත් මා සගයන්ට සංග්‍රහ කළ අයුරු.. වසරක් තුල මා කෙසේ නම් අමතක කරන්නද..?

අහර පානයන්ගෙන් ලද සංග්‍රහයට වඩා ඇගේ සුන්දර සිනහවෙන් සැලකුම් ලද සගයින් සතුටු වූ අයුරු..
මා කෙසේ නම් අමතක කරම්ද..?

පණ හා බැඳී ජීවිතයම පුරවාළු.. ඇගේ මතකයන් වසරක් තුළ මා කෙසේ නම් වල දමන්නද..?

ආදරණීය.. ටානී....
ඇයි අපිට මෙහෙම උනේ..?