වෙසගෙහි වැළපෙනා දුගියා මම වෙමිය..

දෙදහස් පන්සිය පනස් තුන් වසක්
ගෙවී ගොසින් එළඹෙන මොහොතේ..
ඔබේ දයාබර කුළුණු ගුණෙන් යුත්
බණ පදයක සුව නෑගෙන සේ..
තවත් ඉතින් කල් යවන්න සිදු විය
කල පවු වැඩි විය සසර මගේ..

සාර සංඛ කප් කෙලක් කල් පුරා
පෙරුම් පුරා බුදු වූ දවසේ..
රගත් රතී හා තණ්හා සපැමිණ
ඔබ මුව අභිමුව රැගුවා සේ..
තවත් බොහෝ දෙන අදටත් රගතිය
නිවන් පුරට අප යන අතරේ..

නිවන් දකින්නට කළ පින් මඳ විය
තවත් කලක් ඇවසිය සසරේ..
එතෙක් කලක් තව ඉවසා ඉන්නට
කෙලෙසින් හැකි වෙවිද සමිඳේ..
ඉන්න නොහැකි වූ ඔබ පය පාමුළ
කරුමක්කරු මම වෙමි නිබඳේ..