සිංහල බ්ලොග් වලට පුංචි තල්ලුවක්...මං කියවන බ්ලොග්...

හුග දවසක ඉඳන් කරන්න කියලා හිතං ඉන්න වැඩක් තියෙනවා..ඒ තමයි අපේ අනිත් බ්ලොග් සගයන්ට තල්ලුවක් දෙන්න ඕන කියන එක...

ඇත්තටම දැන්නං ඉස්සරට වඩා සිංහල බ්ලොග් සෑහෙන ප්‍රමානයක් අපිට දකින්න තියෙනවා..ඉතින් ඒක එහෙමම වෙන්න එපැයි..ඒකට සමානව අද වෙනකොට සිංහල බ්ලොග් වෙනුවෙන් බිහි උන සින්ඩිකේටරුත් සෑහෙන ප්‍රමානයක් තියේ..

මම බ්ලොග් එක පටන් ගන්නකොට තිබුනේ මම දන්න සින්ඩි දෙකයි..එකක්

සිංහල බ්ලොග් කියවනය

අනික කොත්තු නමින් හදුන්වන සින්ඩිය..හැබැයි ඉතිං අදටත් මම ඔය කොත්තුවේ නැහැ..මොකද මට ඒකට මගේ බ්ලොග් එක දාගන්න ඒ දවස්වල තෙරුනේ නැහැ..ඉතිං දගලලා දගලලා අන්තිමට මම ඒක අත ඇරලා දැම්මා. ඒත් සිංහල බ්ලොග් කියවනයේ මම යාන්තං එල්ලුනා...

එහෙම කාලයක් යනකොට තමයි ලාංකීය සිතිවිලි සින්ඩිකේටරය බිහි උනේ..මම ඒකෙත් එල්ලුනා...

ඊට පස්සේ හත් මාළුව වගේ සින්ඩිත් අඹ ගහයට වගේ බ්ලොග් ආකාරයේ කියවනයනුත් ආවා..අද වෙනකොටනං මං හිතන විදියට සින්ඩි කේටර් දහයක් ඉක්මවලා තියෙනවා අපි වෙනුවෙන්..ඒත් මං ඕවා හුගක ලියා පදිංචි වෙලා නැහැ..ඒත් හුගාක් සින්ඩිවල අය හොයලා බලලා මගේ එකත් ඒවායේ ඇතුලට අරං තියෙනවා..ඒක හොඳ දෙයක්...

මම ඔය ටික කිව්වේ මං බ්ලොග් එක පටන් ගත්ත කාලේ අපිට බ්ලොග් එක මිනිසුන් අතරට ගෙනියන්න තිබුන ප්‍රධාන මාර්ග ගැන කියන්නයි.

ඊට අමතරව තිබුන මාර්ගයක් තමා අනිත් අයගේ බ්ලොග්වල කොමෙන්ට් කිරීම..හැබැයි ඒක මට මුල දවස්වලදී තේරුනේ නැහැ..ඒත් කාලයක් යනකොට මට තේරුනා මේ අය මාව හොයාගෙන තිබුනේ මම අනිත් අයගේ බ්ලොග් වල දාපු කමෙන්ට් හරහා තමා කියලා...

කොහොම උනත් අපි හැමෝම කැමතියි අපි ලියන දෙයක් අනිත් අය කියවනවා දකින්න..ඒකනේ මේ හිට් කවුන්ටර් හයි කරගෙන දගලන්නේ...

ඒ වගේමයි කොමෙන්ට් කිරීමත් හොඳ උත්තේජනයක්..හැබැයි මුලින්ම මම ඇත්තම කාරණාවක් කියන්නං..මට මුල්ම දවස්වල එහෙම දෙයක් ඔළුවේ තිබුනේ නැහැ..ඒ වෙන දෙයක් නිසා නෙවෙයි මං ඒ දවස්වල හිටියේ පිස්සෙක් ගානට වැටිලා වීම නිසයි. ආදරයක් හින්දා ජීවිතේම අල්ලලා දාලා ඔහේ හිටිය කාලයක් ඒක..මට කතා කරන්න කිසිම කෙනෙක් හිටියේ නැහැ. ඉන්න අයත් එක්කත් මට මගේ හිතේ පුපුරු ගහන දේවල් එළියට දාලා කතා කරන්න පුළුවන් තරං අය හිටියේ නැහැ..ඉතිං ඇත්තටම මට මේක හොද තැනක් උනා මගේ විකාර කියවන්න.

ඒත් ටික දවසක් යනකොට එක්කෙනා දෙන්නා මෙතනට එකතු වෙනවා මං දැක්කා..මම බලාගෙන හිටියා ඒ දිහා..ඒත් එක්කම මම හුරු උනා ඒ එන අයත් එක්ක මගේ අත්දැකීම් බෙදා ගන්න..

ඒ වගේම දන්න අය දන්නවා ඒ දවස්වල මම වැඩි හරියක් වෙලාවට හිටියේ බීගත්ත ගමන්..කන පැලෙන්නම නෙවෙයි..ඒත් නිතරම මත්වීම මගේ ඇගේ තියාගෙනයි මම හිටියේ..ලිමිට් එක අඩු වෙනකොට ආයෙමත් බොනවා..ගානකට ඉන්න පුළුවන් කියලා තේරෙනකොට ඒ මත් වීමත් එක්ක මම ලියන්න පටන් ගන්නවා.ඇත්තටම ඒක මගේ ලිවීමට හුගාක් උදව් උන කාරණාවක් අද වෙනකොට මම කවි ලියනවා අඩුයි කියලා සමහර විට ඔයාලට තේරෙනවා ඇති..ඒකට හේතුව බොන එක නැවැත්වීමම තමයි...

ඉතිං මම කියන්න ආවේ ඒක නෙවෙයි..ඔහොම කාලයක් යනකොට මම ලියන්නේ හිතේ දුකට..කාන්සියට විතරක් නෙවෙයි කියවන අය වෙනුවෙනුත් බව මට ටික ටික තේරුනා.ඉතිං මං ලිව්වා..දිගටම ලිව්වා...එක දිගටම ලිව්වා..මං ලියන්න ලියන්න ඒවා කියවන අයත් එන්න එන්නම වැඩි උනා...කමෙන්ට් වැඩි උනා...ෆලොවර්ස්ලා වැඩි උනා...හිට්ස් වැඩි උනා...

ඇත්තටම අද වෙන කොට මං තෘප්තිමත්... හෙට මං මලත් මං මට අයිති තැනක් හොයා ගත්තා කියලා මට තේරෙනවා..අදින් පස්සේ එකම ලිපියක්වත් නොලිව්වත් මං මේ ලියපු ටිකත් ඇති..ඒ වගේම බ්ලොගර්ස්ලා පිස්සුවක් නොකෙලියහොත් මේ ලිපි ටික සෑහෙන කාලයක් මේ බ්ලොග් අවකාශයේ තියේවී..අළුත් අයත් කවදා හරි මේවා බලාවී..ඒ අයටත් පොඩි හරි තල්ලුවක් ලැබෙයි බ්ලොග් එකක් ලියන්න ඕන කියලා..

කවදා හරි දවසක සිංහල බ්ලොග් අවකාශය දැනට තියෙන අනිකුත් මාධ්‍ය වලට වඩා ඉදිරියට ඇවිත් මුල් තැන ලබන දවසක් තියෙනවා..ආන්න එදාට මේකේ මුල්ම සාමාජිකයෝ නොවුනත් මැද්දෙන් ඇවිල්ලා හරි මොනවා හරි මතක සටහනක් තියලා යන්න පුළුවන් උන කෙනෙක් හැටියට මටත් සතුටු වෙන්න පුළුවන් දවසක් එයි..ඇත්තටම අවසානෙට අපිට ඉතිරි වෙන්නේ අන්න ඒ හිතේ සතුට විතරයි...

ඒ සතුටට හේතුව මං ලියපු දේවල්වල වගේම බ්ලොග් එකේ ෆලොවර්ස්ලා අතෙත් කමෙන්ට් අතරෙත් තියෙනවා...හිටිස් වලත් ඒ සතුට තැවරිලා තියෙනවා...මුකුත්ම නැතිවට වඩා ඒක හොඳයි කියලා මට හිතෙනවා...

ඇත්තටම මේ ගානකට බ්ලොග් එකක් කරගෙන එන එක ලේසි නැහැ...අර මං මුලින් කිව්වා වගේ එක්කෙනා එක්කෙනා එකතු වෙලා කියවන්නන් කමෙන්ට් කරන්නන් වැඩි කරගෙන මේ ගමන එන්නත් සෑහෙන කාලයක් යනවා. විශේෂයෙන්ම ලංකාව වගේ පුංචි රටක..ලොකේ වෙන තැනක භාවිතා වෙන්නේ නැති භාෂාවක් උපයෝගී කරගෙන බ්ලොග් එකක් කරද්දී අපිට ලොකු වටපිටාවක් නැහැ බ්ලොග් එක ප්‍රචලිත කරවන්න..සින්ඩි..හරහා කමෙන්ට් කරපු ලින්ක් හරහා..මුල් කාලයේදී ප්‍රචාරය වෙලා..දැන්නං මූනු පො‍ත..ටුවිටරේ..වගේම ගූගල් බස් හරහාත් ඒ ප්‍රචාරය ලබා ගන්න පුළුවන් කම තියෙනවා..

මෙතනදී බස් එක හරි වැදගත්..මේ ලගකදී බස් කරුවන් අතර සාකච්ඡා කෙරුනු කාරණාවක් උනේ..අද වෙනකොට බ්ලොග් එකක් ඉස්සරට වඩා කියවන්නන් අතරට ගෙනියන්න පහසුයි කියන එක..ඇත්තටම අද බ්ලොග් එකක් හදාගෙන ඒක බස් එකකට ගෙනාවනං පැයක් ඇතුලතදී කමෙන්ට් විස්සයි ෆලෝවර්ස්ලා විස්සයි හදා දෙන්න තරං අපේ බස් සංගමේ කාරුණිකයි...

ඒ වගේ ආව බ්ලොග් කිහිපයක්ම පහුගිය දවස්වල කල එළි බැස්සා...ඒක ඒ අයට හොඳ තල්ලුවක්..හැබැයි ඒ වගේම ඒකේ ලොකු අභියෝගයකුත් තියෙනවා..ඒ තමයි අපි පටන් ගත්ත දවස්වල අපිට කමෙන්ට් වැටුනේ ෆලෝවර්ස්ලා එකතු උනේ බොහෝම හිමින් නිසා අපි බොහෝම ඉවසීමෙන් ඒ දේ බාර ගන්න පුරුදු උනා..ඒ වගේම එන්න එන්න වැඩි උනා මිසක් අඩු වීමක් කඩා වැටීමක් උනේ නැහැ..

ඒත් අර වගේ මුලින් එන දවසින් කමෙන්ට් බර ගානක් ලැබිලා ෆලොවර්ස්ලා සැලකිය යුතු පිරිසක් එකතු උන අයට ඊට වඩා අභියෝගයක් තියෙනවා..ඒ තමයි මුලින් ලද තල්ලුව එක දිගටම ලබා ගැනීම සම්බන්ධව...

අද කොමෙන්ට් විස්සක් ලැබෙන කෙනොට හෙට කමෙන්ට් දහයකට බැහැලා අනිද්දට පහකට බහින්නත් පුවවන් ඒ ක්‍රමයට අනුව..ඒ තත්වෙන් මිදෙන්නනං ඒ අය තමන්ගේ උපරිමය යොදාගෙන ලියන්න ඕන..එහෙම නැතිව මුල් දවසේ ලැබුන දේ නැතිව යද්දී ටිකක් කලකිරෙන්න ඉඩ තියෙනවා...

ඒත් හොඳට ලියන කෙනෙකුට එහෙම වෙන්නේ නැහැ.එයාලට පුළුවන් කියවන්නන්ගේ අවධානය හැමදාම තමා වෙත රඳවාගන්න...

අනිත් කාරනාව තමයි කියවන්නන්ගේ අරමුණු විවිධයි..රුචිකත්වය විවිධයි...කියවන්න තියෙන කාල වේලාවේ අඩු වැඩිකම් තියෙනවා..ඒ හින්දා කොහොම උනත් අන්තිමට ඉතිරි වෙන්නේ අපේ රටාවට කැමති අය විතරයි..අනිත් අය අපේ පැත්තට එනවා අඩු වෙනවා..ඒක වලක්වන්න පුළුවන් දෙයක් නෙවෙයි.

ඒත් කාලයක් යනකොට තමාටම ආවේණික රටාවකට ලියන අයට ඒ රටාවට හිත ගිය කියවන්නන් සමාජයක් බිහි කරගන්න පුළුවන්...ඒ අය බොහෝ දුරට ස්ථාවරයි...එතකොට තමන්ට හිතේ විශ්වාසයෙන් මෙන්ම සතුටින් ලියන්න පුළුවන් පරිසරයක් සකස් වෙනවා..එහෙම ලියනකොට අළුත් අළුත් දේවල් උනත් වරින් වර කරලා බලන්න අත්හදා බැළීම් වලට උනත් ඉඩක් එනවා...

මං ඔය කිව්වේ අද වෙනකොට බ්ලොග් ලියන අයට තියෙන සුවිශේෂී තත්වයන් සහ වාසි අවාසි ගැන බොහෝම කෙටියෙන්..ඒත් අද වෙනකොටත් අර ඉස්සර අපි පටන් ගත්ත දවස්වල වගේ සද්ද නැතිව ගමනක් යන බ්ලොග් අනන්තවත් තියෙනවා...ඉතිං ඒහෙම එකක් දැක්කම එතනට ගිහිල්ලා ලිපියක් කියවලා කමෙන්ට් එකක් දාලා ඒ බ්ලොග් එක ෆලෝ කරන්න පටන් ගන්න එක මං වගේම හුගාක් අයගේ පුරුද්දක්..ඔය හොද පුරුද්ද අපිට කියා දුන්නේ දුකා..සහ බිගුවා...අද ඊයේම නැති චුට්ටක් හරි පරන බ්ලොග් එකක් අරං බැළුවහම ඒවායේ මුලින්ම ෆලෝවර්ස්ලා අතර වගේම කමෙන්ට් කරපු අය අතර ඔය මං කිව්ව ඩබල ඉන්නවාම තමා.

බිගුවනං දැන් ටිකක් දකින්න අඩු උනත් මං හිතන්නේ දුකානං තාමත් එහෙමම තමා.ඇත්තටම දුකයි බිගුවයි ඒ කාලේ ඒ කරපු දේ ලොකු සේවයක්..ඒ හරහා හුගාක් ලියන්නන්ට ලොකු තල්ලුවක් ලැබුන බවත් කියන්න ඕන...

ඒත් එක්කම මතක තියාගන්න අකමැත්තෙන් උනත් මේකත් කියන්න ඕන..දුකාලා බිගුවලා එහෙම කරද්දී..තවත් අය ඉන්නවා අළුත් කෙනෙක් ආවම ගිහින් ඒ අයව වට්ටන්න උත්සහ කරන..ඒක වෙන්නේ ඒ අය ටිකක් ගානකට ලියාගෙන එද්දී... නමක් හදාගනිද්දී වගේ තමා...එහෙම නැතිව මුලින්මනං නෙවෙයි.

ඒ මට්ටමට ආවා කියන්නේ ලියන කෙනා තේරුං ගන්න ඕන දැන් මම ගානකට ඇවිත් තියෙනවා කියන දේ...

ඒ අතරේ තවත් අහන්න ලැබෙන දෙයක් තමා.. තමන් විසින්ම කමෙන්ට් දාගන්න එක..ඒ තමන් දාගන්න කමෙන්ට් වලින් කරන්නේ බොහෝ විටම බ්ලොග් එකේ අවුලක් හදන එක..ඒ කිව්වේ කුණුහරප වලින් පුරවන එක..එතකොව ඒ වගේ බ්ලොග් වලටත් කෙටිකාලීනව හරි කට්ටිය ඇදෙනවා මොකද මෙතන වෙන්නේ කියලා බලන්න...ඒත් ඒ ප්‍රසිද්ධිය තාවකාලිකයි.

තවත් කට්ටියක් ඉන්නවා ටිකක් ප්‍රසිද්ධ බ්ලොග් වලට ගිහින් එකම කමෙන්ට් එක දාන ගමන් තමන්ගේ බ්ලොග් එකේ ලින්ක් එක ඒ කමෙන්ට් එකේ දානවා..ඇත්තටම ඒකත් එක විදියක හොද උත්සහයක් උනත් ඊට වඩා හොදා ලින්ක් දැමිල්ල පැත්තකින් තියලා ඒ ලිපියට අදාලව හොද කමෙන්ට් එකක් දැමීම..මොකද කමෙන්ට් එක කියවන අය ඒ කමෙන්ට් එක හොදයිනං ඒක ලියපු කෙනාව අනිවාර්යයෙන්ම හොයාගෙන එනවා. එහෙම නැතිව ලින්ක් එක දැම්ම පලියටනං හොයාගෙන එනවා හුගාක් අඩුයි. පෞද්ගලිකව මං උනත් එහෙම අමු අමුවේම ලින්ක් එක දාලා යන අයගේ බ්ලොග් වලට ගිහින් කමෙන්ට් දානවා අඩුයි..මොකද ඒක නරක පුරුද්දකට යන්න අපිත් සම්මාදන් වීමක් බවට පත් වෙන නිසා..එහෙම කලොත් හෙට අනිද්දා වෙනකොට අපේ හැමොගෙම බ්ලොග්වල අළුත් බ්ලොග්වල ලින්ක් විතරක් තියේවි..ඒකට කවුරුවත් සතුටු වෙයි කියලානං හිතන්න අමාරුයි.

කවුද කැමති තමන්ගේ බ්ලොග් එක දැන්වීම් පිටුවක් කරන්න..?ඇත්තම කිව්වොත් මමත් කැමති නැහැ.මං එහෙම ලින්ක් දාපු කිහිප දෙනෙකුටම ඒ බව කියලාත් තියෙනවා..ඒ වගේම කියන දේ නාහන කීප දෙනෙක් එහෙම දාපු ලින්ක් මකලත් තියෙනවා...

ඒක ටිකක් දැඩි තීරණයක් උනත් මගේ අවබෝධයේ හැටියට ඒක අනාගතය වෙනුවෙන් ගත්ත හොද තීරණයක් කියලා මං හිතනවා.බ්ලොග් එකක් කරන කෙනෙකුට හොද ඉවසීමක් තියෙන්න ඕන..ඒ වගේම අනිත් අයගේ මත ඉවසන්න ටිකක් හරි පුළුවන් වෙන්නත් ඕන..ඒත් ඒවාට විරුද්ධයිනං ඒ වෙනුවෙන් බය නැතිව කතා කරන්න පුළුවන් වෙන්නත් ඕන...

හරි මං මේ ටික ලියාගෙන ආවේ අද ඉඳලා ඉස්සරහට පුළු පුළුවන් විදියට කරන්න හිතාගෙන ඉන්න වැඩක් ගැන කියන්නයි..ඒ තමයි අළුත් බ්ලොග් වගේම පරණ බ්ලොග් ගැනත් යම් ප්‍රසිද්ධියක් දෙන්න.ගොඩාක් නැති උනත් මේ වෙන කොට මගේ බ්ලොග් එක කියවන අයත් සැලකිය යුතු පිරිසක් ඉන්නවා. අඩුම ගානේ ඒ අය අතරටවත් මං කියවන බ්ලොග් ගෙනියන්නයි මං හිතන් ඉන්නේ.

වතාවක් මෙහෙම තල්ලුවක් ටැබූ විසින් දුන්නා අපිට ඔයාලා හුග දෙනෙකුට මතක ඇති..ටැබූට තරං අපිට කියවන්නන් නැති උනාට දෙයක් කරන්න ඔය ඉන්න ටිකත් මදෑ..දැන් සාමාන්‍යයෙන් මං අළුත් ලිපියක් දාපුවාම පැය විසි හතරක් ඇතුලත ඒක පන්සීය දෙනෙක් වගේ පිරිසක් කියවනවා...මාසයක් යනකොට ඒක හත්සියක පිරිසක් අතරට යනවා...ඉතිං මට ඒ ඇති..මං මේකේ දාන බ්ලොග් හුග දෙනෙකුට අළුත් නැති උනත් එක්කෙනෙක් හරි අළුතින් ඒ බ්ලොග් එක දැක්කනං මට ඒත් මදෑ...

අනේ තව එකක් කියන්න ඕන..මෙතනදී මම දාන්නනේ මම කියවන සහ කියවපු බ්ලොග් විතරයි..මට මග ඇරුන බ්ලොග් හුගාක් ඇති...එතනිනුත් මට සුවිශේෂී කියලා හිතෙන බ්ලොග් තමා වැඩි පුර දැමෙන්නේ.

මේකත් හරියට දැළි පිහියෙන් කිරි කනවා වගේ වැඩක්... එක්කෙනෙක් හරි තරහා වෙන්නත් ඉඩ තියේ..ඒත් හොඳ වැඩක් වෙනුවෙන් පොඩි අවධානමක් ගන්න එක නරක වැඩක් නෙවී කියලා හිතෙන හින්දා එන්න මං ඔන මගුලක් කියලා මේකටත් අත ගහනවා.

..................................

අද මුලින්ම මේ හදුන්වලා දෙන්න යන බ්ලොග් එක අද උදේම අපේ අභීත විසින් අපිට මතක් කල එකක්.(ස්තූතියි අභියා උඹට) මාත් ටික දවසක ඉදලා කියවන බ්ලොග් එකක් ඒත් මට අද අභිත මතක් කලාම තමා හිතුනේ මේකෙන් තමා මම පටන් ගන්න ඕන කියලා..ඒ තරම්ම සුවිශේෂී බ්ලොග් එකක් මේක...අළුත් බ්ලොග් එකක් කරන්න හිතන කෙනෙකුට ගන්න සෑහෙන දේවල් තියෙනවා මේ බ්ලොග් එක ඇතුලේ..මම තාම මේක ලියන කෙනාව ඒ තරං දැන අදුරන්නේ නැහැ..ඒත් ඒක බාධාවක් නෙවෙයි මේ හදුන්වා දීමට..තේරෙන හැටියටනං දොස්තර නෝනා කෙනෙක් වගෙයි...

හරි අපූරු භාෂා රටාවක් වගේම කට වහරක් උපයෝගී කරගන්නවා ලිවීම සඳහා..සරලයි..ඒත් හිතන්න දේවල් බො‍හෝමයි... ඇත්තටම කිව්වොත් ම හම්බ උන කාන්තා බ්ලොග් ලියන්නියන් අතර හොඳම ලියන්නිය කියලා උනත් කියන්න පුළුවන්... (ඔන්න මං බර ගාණක් එක වාක්කියෙන් තරහා කරගත්තා) ඒ තරං අපූරු ලියමනක් තියෙන බ්ලොග් එකක්..මං වැඩිය කියන්න ඕන නැහැ ඔයාලම ගිහින් බලන්න...

මෙන්න පාර...

...................................

ආ තව එකක්..අද මේකට කවුරු හරි කමෙන්ට් එකක් දානවනං..කරුනාකරලා තමන්ගේ බ්ලොග් එකේ නමයි ලිපිනයයි එක්කම දානවනං හොදා..මොකද අද දැන්වීම් සඳහා විවෘතයි...එහෙම දැන්වීම් දාන්න ඕන නැහැ කියලා හිතලා නොදා ඉන්න එපා..මොකද එහෙම කලහම තව කෙනෙකුට තමන්ගේ එක දාන්න නිකං චකිතයක් වගේ ඇති වෙන්න පුළුවන්..ඒ හින්දා ලොකු පුංචි කවුරු උනත් කමක් නැහැ ලින්ක් එක දාන්න..එතකොට මටත් අත ඇරුන ඒවා තියෙනං කියවලා බලලා හොදයිනං ඊ ලග ලිපියකින් දාන්න බැරියෑ ඒ ගැනත්...