තලල්ලේ හිමියන් වකුගඩු හිමියන් වූ හැටි...

සාමාන්‍යයෙන් ගිහි අයකු පැවිදි කිරීමේදී එම තැනැත්තාට ආචාර්යයන් වහන්සේ නමක් සිටිය යුතුය... අප සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේදී අහවල් හාමුදුරුවන්ගේ ලොකු හාමුදරුවෝ අසවල් හාමුදු‍රුවෝ යැයි කියන්නේ ඒ අනුවය... බොහෝ දෙනෙක් නොදන්නවා උනාට පැවිදි කිරීමකදී මෙන්ම උපසම්පදා කිරීමකදී තවත් වැඩිහිටි ධර්මධර විනයධර භික්ෂුවක් එයට සහභාගී කරවා ගනී... උපාධ්‍යායන් වහන්සේ යන නමින් හැඳින්වෙන මෙම තනතුර හුදෙක් නාමික තනතුරක් මෙන් පෙනුනද එහි ඇත්තෙන්ම ඉතා වැදගත්කමක් ඇත.

ප්‍රාදේශීය වශයෙන් සාසනය පැතිරීමේදී මහණකමෙන් සුදුසුකම් ඇති අය විසින් ගෝලයින් පැවිදිකලද ඇතැම් විට එම හිමිවරුන්ට ශිෂ්‍යයින් පුහුණු කරවීමේ හෝ බණ භාවනාවට වැඩිදුර උපදෙස් දීමට හෝ හැකියාව අඩු විය හැක. එවැනි තත්වයන් යටතේ උපාධ්‍යායන් වහන්සේ වන උගත් භික්ෂුවගේ රැකවරණය ශිෂ්‍ය හිමිනමට හිමිවේ. ශිෂ්‍යයා සම්බන්ධ විනය කර්මවලදීද මෙම උපාධ්‍යායන් වහන්සේගේ මැදිහත් වීම සිදුවේ.

මේ අනුව ඕනෑම භික්ෂුවකට ආචාර්යයන් වහන්සේ නමක් මෙන්ම උපාධ්‍යායන් වහන්සේ නමක්ද වෙයි. ඇතැම් විට පැවිදි වන විටත් නැතහොත් උපසම්පදාවේදී හෝ එසේ උපාධ්‍යායන් වහන්සේ නමක් හිමි වෙයි. මේ ලියන මා හටද පැවිද්දේදී මාගේ ලොකු හාමුදුරුවන් වහන්සේ ආචාර්යන් වූ අතර උපාධ්‍යායයන් වහන්සේ වූයේ ඉතා උගත් නැණවත් මෙන්ම පහසුවෙන් හමු නොවනා තරමේ සිල්වත් නායක තෙරුණ්වහන්සේ නමකි. පසුව උපසම්පදාවේදී නැවතත් ආචාර්යත්වය ලොකු හාමුදුරුවන්ටත් උපාධ්‍යායන් වහන්සේ ලෙසින් නුවර මල්වතු විහාරයීය නායක තෙරුණ්වහන්සේ නමක් ලැබුණි. මේ සාමාන්‍ය තත්වයයි..

එහෙත්...

අපගේ තලල්ලේ හිමියන්ට සිය පැවිදි ගුරුවරයා ගැන මතකයක් නැත... සියක් නමක් පැවිදි කරවීමේදී ඒ සඳහා මුල් වන හිමිවරුනුත් බොහෝමයක් වෙති. ඒ අතුරෙන් තමාව පැවිදි කල අය හා ඊට මුල් උන අය මතක තබා ගැනීමට තලල්ලේ හිමියන්ට නොහැකි වී ඇත.. එහෙයින් කවුද තමන්ව මහණ කලේ කියා ඇසූ විට "පේමදාස මාතියායි ෂිරිෂේන කුරෙයි මාතියායි" යනුවෙන් කියන්නට පුරුදුව ඇත...

ඒ අනුව අප විසින් එකල කියන්නට යෙදුනේ උපාලි හිමියන්ගේ ආචාර්ය හා උපාධ්‍යායන් වන්නේ ප්‍රේමදාස හා කුරේ යනුවෙන්ය... ලෝකයේ ගිහියන් ආචාර්ය උපාධ්‍යාය වී පැවිදි වූ අය නැත..එසේම පැවිද්දන්ට ගිහියන් ආචාර්ය උපාධ්‍යාය වන්නේත් නැත... විහිළුවක් වූවද මේ අප දන්නා ඒ එකම අවස්ථාව වෙයි. වරද කාගේද..? එය සෙවීමෙන් ඇති පලක්ද නැත...

දැන් අප නැවතත් හැරෙමු අපගේ තලල්ලේ හිමියන් වෙත... මෙම කතාව කියවන බොහෝ දෙනෙකුට තිබෙනා ගැටළුවක් වන්නේ කොහොමද "තලල්ලේ උපාලි" හිමියන් "වකුගඩු උපාලි" බවට පත් වූයේ යන්නයි... ඒ මෙසේයි...

පැවිදි වී කාලයක් ගත වී යන අතරතුරේදී උපාලි හිමියන්ට කාගේ හෝ මාර්ගයෙන් වකුගඩුවක් දන්දෙන්නට අවස්ථාව උදා වී ඇත. එය ලබා ගැනීමට උවමනා වී තිබුනේ තරමක් ධනවත් පවුලක අයකුට වූ අතර ඒ කාලය වන විට ලංකාවේ අදාල ශල්‍යකර්මය කෙරුනේ නැත..(මා හිතන්නේ දැන් නම් ලංකාවේත් වකුගඩු බද්ධය සිදු වනවා කියාය.)එකල ඒ සඳහා ඉන්දියාවට යා යුතුව තිබිණි. කෙසේ හෝ අදාල ධනවතා ඉන්දියාවට ගොස් තිබුනේ තමාට වකුගඩු ප්‍රධානය කිරීම සඳහා වකුගඩු දීමට ඉදිරිපත් වූ ‍තිදෙනෙකු පමණ සිය විය‍දමෙන්ම එක්කාසු කොටගෙනය...

එසේ තිදෙනෙකු රැගෙන ගොස් තිබුනේ හදිසියකින් හෝ අවසාන පරීක්ෂණයකදී එක්කෙනෙකුට හෝ ප්‍රශ්නයක් මතු වූවහොත් අනිත් කෙනෙක් ලවා වකුගඩුවක් ලබා ගැනීමේ අවස්ථාව සලකාය..කෙසේ හෝ අවසානයේ ඒ සඳහා වූ පරීක්ෂණ වලින් උපාලි හිමියන්ට වඩා සුදුසු වකුගඩු දායකයකු ඒ අතර සිටීම නිසා උපාලි හිමියන්ට වකුගඩුව දන් දීමට සිදු වී නැත...

නමුත් "ගියේ දෙන්නට නිසා නොදී එන්නට බැහැ" යැයි සිතූ උපාලි හිමියන් ඒ වන විට තවත් වකුගඩු බද්ධයක් සඳහා ඉන්දියාවට ගොස් සිට රැගෙන ගිය වකුගඩු දායකයාගේ යම් නොගැලපීමක් නිසා බලාපොරොත්තු සුන් කරගෙන සිටි අයකුට සිය වකුගඩුව පරිත්‍යාග කොට ඇත... ඒ අනුව කෙසේ හෝ අවසානයේදී තලල්ලේ උපාලි හිමියන් සිය ශරීරාංගයක් තවත් අයකුට ජීවිතය රැක ගැනීමට උපකාර වීම පිණිස දන් දී ඇත... මෙම වකුගඩු දන්දීම එවකට පුවත්පතකත් පල වී තිබූ අතර උපාලි හිමියන් ලග එම පත්‍ර කැබැල්ලද නිතරම රැඳී තිබෙයි...

කෙසේ හෝ සිය කාර්යය නිමා කොට ලංකාවට පැමිණ ටික කලක් යන විට මුලින් මුලින් සිය ප්‍රතිකාර සඳහා මාසිකව යම් මුදලක් ලබා දීමට උපාලි හිමියන්ගේ වකුගඩුව ලබා ගත් අයගේ පවුලේ උදවිය කටයුතු කර තිබූ අතර..පසුව ටිකෙන් ටික එය මග හරින්නට පටන් ගෙන ඇත... එහෙත් ඉන්දියාවේදී එම පවුලේ උදවිය උපාලි හිමියන් හට පොරොන්දු වී ඇත්තේ ජීවිත කාලය පුරාවටම අවශ්‍ය බෙහෙත් සඳහා ඔවුන් වියදම් කරනා වගයි. එහෙත් සිය කාරිය කර ගත් පසු වසරක් ඉක්ම යත්ම ඔවුන් එය පැහැර හරින ලදි..මෙහිදී ප්‍රථමයෙන් කී ධනවතාද තමාට උපාලි හිමියන්ගේ වකුගඩුව ලබා ගන්නට උවමනා නොවූවද හැකි විටදී උපාලි හිමියන්ට සිය සතුටින්ම ආධාර කොට ඇත... ඒ තමාට වකුගඩුව දන් දුන් අයටද වියදම් කරනා ගමන්මය...

අවසානයේදී උපාලි හිමියන් නන්නත්තාර විය..ඒ අනුව ඔහුට සිදු වූයේ සිය මාසික ‍ඖෂධ වට්ටෝරුව පිණිස ආධාර එකතු කරන්නටය... ඒ සඳහා පෙර කී පත්තර දැන්වීම ඔහුට මහෝපකාරී වූ අතර ටික දිනක් යන විට ආධාර එකතු කරනා වැඩේද රස වැටී ඇත.. පසුව පුරුද්දක් සේ මෙම ආධාර එකතු කිරීම හරහා දන්නා කියන අය විසින් ක්‍රමයෙන් හිමියන් මග හරින ලද අතර හිමියන් වැඩ සිටින පන්සල්වල නායක හිමි වරුන්ටද ඒ පිළිබඳව දැනුම් දෙන්නට පටන් ගෙන ඇත... එවිට ඇයි උපාලි උවමනාවටත් වඩා මුදල් හොයන්නේ බෙහෙත් වලට යැයි කියමින් කියූ විට උපාලි හිමියන්ට දෙන්නට උත්තරද ඇත... එයින් එකක් වූයේ බෙහෙත් විතරක් මදි මාසයකට බියර් බෝතල් කිහිපයක් බොන්නටත් වෛද්‍ය උපදෙස් ලැබී ඇතැයි කියන්නට වී ඇත.

ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම බියර් කතාවේ අග මුල මා නොදනිතත් වකුගඩු දන් දුන් කිහිප දෙනෙකුම මාසයකට යම් පමණකින් බියර් පානය කරනා වග දනිමි. මෙසේ වද්දී උපාලි හිමියන්ට එතරම් කාලයක් එක් විහාරස්ථානයක රැඳී සිටීම අපහසු වූ අතර ලංකාව පුරාම කලින් කලට එක එක පැතිවලට යමින් උන්වහන්සේ ජීවත් වෙයි. කොහේ ගියත් එක දිගට තුන් මාසයක් එක පන්සලක වැඩ සිටීමටත් උන්වහන්සේට නොහැක. කුමන හෝ අන්දමේ ගැටළුවක් සාදාගෙන එයින් පිටව යයි..නැවතත් කාලයකට පසු පැමිණෙයි..උන්වහන්සේගේ ගති සොබාවය දන්නා විහාරාධිපති හිමිවරුන් ආ පසු ආ කල්හී ඔන්න එහේ හිටපුවාවේ යනුවෙන් පවසා ඉන්නට හරින්නේ කෙහොම කලත් ටික දවසකින් යන බව දන්නා නිසාවෙනි.

අදටත් ලංකාවේ කොහේ හෝ තැනක උන්වහන්සේ සිය සුපුරුදු ජීවන රටාව ගත කරනවා වන්නට පුළුවන..සමහර විට මේ වන විට අපවත් වී තිබෙන්නටත් පුළුවන..ඒ මං අවසාන වතාවට උන්වහන්සේ දකිනා කාලය වන විට දිය වැඩියා රෝගය තද බල ලෙසින් උන්වහන්සේව පීඩාවට ලක් කර තිබූ බැවිනි. මා දුටු මුල් කාලයේදී මෙන් නොව එම කාලයේදී උන්වහන්සේ පිදුරු ගසක් සේ කේඩෑරීව ගොසි තිබිණි... පෙරදී පිරී තිබු මුහුණේ හකු පාඩා මතු වී ඇට සැකිල්ල මතුවන්නට මෙන්ද දක්නට විය... එහෙයින් දැනට වසර හතරකට එහාදී දුටු උපාලි හිමියන්ගේ අද වන විට තත්වය කෙසේදැයි කිව නොහැක..

කෙසේ වූවද ජීවත්ව සිටියදීම සිය ශරීරයේ කොටසක් කලගුණ නොදත් අසත්පුරුෂයකුට දන් දීමට උන්වහන්සේ කටයුතු කර තිබූ අතරම එම අසත්පුරුෂයින්ගේ ක්‍රියා කලාපය හේතුකොටගෙන අනුනට අත පාමින් ජීවිතය රැක ගන්නටත් සිදුව තිබිණ.. එයින් පසුව ක්‍රමක්‍රමයෙන් ඔහුගේත් වැරදි ගති සිරිත් මතුව ඒම නිසා කල පින්කමේ පිරිසුදු කමට හානියක් වූවත් එයට සම්පූරුණ වැරදිකරු ඔහුයැයි කීමට හැකිදැයි කල්පනා කොට බැලිය යුතුය.. සියල්ලෝ ජීවිතයට ආසා කරති... එය රැක ගැනීමට කල හැකි සෑම දෙයක්ම කරති.

ඇතැම්හු හොඳින් සිටියදී සිත් සේ ජීවත් වෙති..හොඳින් තිබෙන ශරීරාංග දිය වෙන තෙක්ම අරක්කු සිගරට් වල එල්ලී සිටිති. එහෙත් අවසන ඒ හරහාම අසනීප වූ කල්හී තමාගේ වරද නිසා මිය යෑම බාර නොගෙන තවත් අයකුගේ ශරීරයෙන් කොටසක් ඉල්ලා සිටිති. ඒ හරහා එතෙක් හොඳින් ජීවත් වූ අයකුගේද ජීවිතයට සදාකාලික තර්ජනයක් උරුම කර දෙයි. අවසන අඩුම තරමේ හැකියාව තිබියදී ඒ තමාගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් කැප වූ අයට ජීවිතය රැක ගැනීමට පිහිටක් නොවෙයි... දෙයක් දුන් පසුව ආයේ එම දේ දුන් අයගෙන් පෙරලා ප්‍රති උපකාර බලාපොරොත්තු නොවිය යුතු බව සැබෑය.. එහෙත් එයින් එසේ පෙරලා උපකාර කිරීම නරකයැයි කියැවෙන්නේ නැත.. එහෙත් සැබෑ තත්වය එසේය.. මරණ මංචකයේදී හැම පත්තරේම දුක කියා දැන්වීම් දමන..දායකයකු ඉදිරිපත් වූ විට තමාගේ පණ බේරා දුනි නම් සිය දිවි ඇත් තෙක්ම දාසකම් කරන්නටත් කැමති යැයි හඩා වැලපෙන බොහෝ අය තමාගේ කාරිය සිදු වූ පසුව කල හොඳ අමතක කරන්නේ නම් එයට කුමක් කියමුද..? එවැනි දුර්ජනයින් ජීවත් වූවාට වඩා මිය ගියේ නම් යහපත් යැයි කෙනෙකු කීවහොත් එහි වරදක් දැකිය හැකිද..?

පෞද්ගලිකව මාගේ මතය නම් තමාගේ අයහපත් පුරුදු නිසා සිදුවන දේකින් මරණය තමාට අත වනයි නම් එයට තවත් අයකුගේ ජීවිතය අනතුරේ හෙලා තම ජීවිතය රැක ගැනීමට තැත් කිරීම අපරාධයකි. ස්වාභාවික හේතූන් මත එසේ අසනීප වූයේ නම් ඒ පිළිබදව සානුකම්පිතව බැලිය යුතුය. මේ ලියන මාත් කලින් කලට තදින් බීමට ඇබ්බැහි වූ අයකු වන අතර මට වූවද ඇගේ කෑල්ලක් දිය වූවහොත් හොඳම දේ මරණය බාරගෙන අන් අය අනතුරේ නොහෙලා සිටීම විනා මගේ වරදට තවත් අයකුට දඩුවම් විඳිමට අවස්ථාව උදා කරවීම නොවන වග තදින් විශ්වාස කරමි...

මෙම මතයට ඇතැම් අය විරුද්ධ වන්නට පුළුවන.. එහෙත් ඒ මා අවංකව දරණ මතයයි.. බොහෝ විට එවැනි වැරදි පුරුදු නිසා සිය ශරීරයට හානි පමුණුවා ගත් අය අවසන කියා සිටින්නේ තම දූ දරුවන් ගැන සිතා තමාට පිහිට වන ලෙසයි.. එහෙත් ඒ අය පිළීබඳව රටේ අනිකුත් අය සිතනවාට පෙර තමා ඒ පිළිබඳව සිතා කටයුතු කලා නම් කොපමණ අගනේද..? එහෙයින් තමාගෙන් රැකෙන්නට අය සිටී නම් කරුණාකර ඔවුන් ගැන සිතා තමන් සකස් වන්නට සිතා ගන්නවා විනා තමාගේ වරදට ලෝකයාට දුක් දෙන්නට සූදානම් නොවන්න.. නැතහොත් වන්නේ තව තවත් උපාලි හිමිවරුන්ට සිය අවයව දන් දෙන්නටත් පසුව ඔවුනගේ ජීවිත රැක ගැන්මට මහ මහ සිගාකන්නටත්ය..එවැනි තත්වයන්ට ඔවුන් පත් කරනවාට වඩා ඔබලා වැනි ආත්මාර්ථකාමීයකු මිය යෑම ලෝකයට ලොකු පාඩුවකැයි මා සිතන්නේ නැත...එයට වඩා අර පරිත්‍යාගශීලියා ලෝකයට දස දහස්ගුණයකින් වටී... මෙය තරමක් දරදඩු අදහසක් යැයි කියන්නට හැකි මුත් එය එසේමය...

---------------------------------------

තලල්ලේ හිමියන්ගේ අහිකුණ්ටික ගැහැණු බිය වද්දන මංතරේ ගැන මී ළග ලිපියෙන් බලාපොරොත්තු වන්න...