මහින්ද අයියා අලි නරකයි...

මම රැවටුනා අයියේ... මං හිතුවේ නැහැ මෙහෙම වෙයි කියලා... මං ඉස්සරහට අඩිය තිබ්බේ උඹ ගැන විස්වාස කරලා..දාහක් බලාපොරොත්තු හිතේ තියාගෙන... මම ප්‍රාර්ථනා කලේ සැප පහසු ලස්සන ගමනක්..ඒත්...

අන්තිමට මට උරුම උනේ කටු කැලෑ මැදින් යැවෙන පාරක බොහෝම දුෂ්කර ගමනක්... ඇයි මෙහෙම උනේ... මං හිතුවේ මේ වෙනකොට අයියා මට යන්න පාර කපලා කියලා..ඒත් මම හීනෙකින්වත් නොහිතුව විදියට ඒක එහෙම වෙලා තිබුනේ නැහැ..ඇත්තටම මට හිතාගන්නත් බැරි උනා මේ මොකද උනේ කියලා... කොටින්ම මාව උස්සලා පොලොවේ ගැහුවා වගේ... ඇත්තටම උස්සලා පොලොවේ ගැහුවා නෙවෙයි..උස්ස උස්ස පොලොවේ ගගහා ගියා වගේ.. ඒ තරමට වේදනාවයි බං අයියේ...

එක අතකින් අයිය‍ටම වැරදි කියන්නත් බැහැ..මේ වෙච්ච දේට හුග දෙනෙක් වගකියන්න ඕන... අපේ උන් දෙන තරමක් දෙන්නේ ලනු උනාට මේ කාරණාවෙදි මං හිතන්නේ නැහැ උන් මට ලනු දුන්නා කියලා...කොටින්ම අපේ මල්ලි පවා මට කිව්වේ

"ආ බය වෙන්න දෙයක් නැහැ පාර පැහැදිලියි..ටිප් ටොප්" කියලා...

ඌත් කිව්වම මං විස්වාස කලා... තව කීදෙනෙක් කිව්වද ඔය යන පාර පැහැදිලියි කියලා... ඒත් මට පස්සේ තමා තේරුනේ... මුං එකෙක්වත් හරියට දැනගෙන කියපු කතා නෙවෙයි එක එකාගෙන් අහපු කතා කිව්වේ කියලා..එහෙමත් නැත්තං උන්ට මං අහපු දේ හරියට තේරුනේ නැහැ..එහෙම බලනකොට වැරදි ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය...

ලංකා සිතියම හරියකට නොදැකපු උන් ඉන්න රටක් අයියේ මේක... ඉගෙන ගන්න කාලේ අපිට තොග පිටින් අර ප්‍රමේය මේ ප්‍රමේය..අර වගුව මේ වගුව කිය කියා හැට හුට හමාරක් උගන්නවා.. අර සූත්තරේ මේ සූත්තරේ උගන්නවා.. ඒත් ඒ දේවල් වලින් සීයට දහයක්වත් ජීවිතේට පාවිච්චි කරන්න වෙන්නේ නැති සීයට අනූවක් මිනිස්සු ඉන්න රටක් මේක... ඒත් සීයට සීයක්ම නැතත් අනූනවයකට විතර මුළු ජීවිත කාලෙන් වැඩි හරියකට උවමනා වෙන ප්‍රජනනය හා ලිංගික අධ්‍යාපනය කියන පාඩම උඩින් පල්ලෙන් පැය බාගෙන් උගන්න රට මේක... එහෙව් රටේ උන්ට ලංකාවේ සිතියම ගැන අවබෝධයක් නැති එකේ වරද තමා මට මේ ගෙවන්න උනේ...

උඹට මඤ්ඤං වගේ ඇති නේද මේ මොකක්ද මූ කියන්නේ කියලා.. ‍බොලං මහින්ද අයියේ... බොලා රට වටේම පාරවල් හද හද යන හින්දා මං හිතුවා පුත්තලමේ ඉදන් මන්නාරමට මුහුද අයිනෙන් වැටිලා තියෙන පාරත් හදලා ඉවර ඇති කියලා... ඒ විතරක්යෑ ඕක ගැන අහන අහන උන් කිව්වේ

"අපොයි ඒක දැන් හදලා ටොප් එකට" කියලා...

කීදෙනෙක්නං කිව්වද..? අනේ මාත් ගිය සතියේ උඩදාගෙන මන්නාරං ගියා අයියේ හැම එකාම කියන ඔය අළුත් පාරේ හැත්තෑවට අසූවට තියලා පාගලායන්න..(එයිට වඩා වේගෙන් යන්න මගේ බයිසිමොටෝ එකේ බැහැ බං...)

කෙලලා තියෙන්නේ තාප්පෙට...පුත්තලම පැන්නා කියමුකෝ..එතනට යනකල් අවුලක් තිබුනේ නැහැ..

මෙන්න පුත්තලමෙන් මන්නාරං පාර පටන් ගත්තා.. හපොයි ඒක කැඩුන තාර පාරක්... ඉස්සරහට හම්බ උන හාදයෙක්ගෙන් මම ඇහුවා

"දිගටම පාර මෙහෙම කැඩිලද..?"

ඒ මනුස්සයත් කිව්වා..

"ආ නැහැ මේ ටික ඔහොම උනාට ඉස්සරහා හදලා තියෙන්නේ"

හරිනේ ඔන්න මාත් දාහක් බලාපොරොත්තු තියාගෙන ගියා..ගියා...ගියා...අනේ අයියේ මට ඇඩුනා යකෝ..අර කැඩිච්ච පාරේ පුත්තලමේ ඉදන් එළුවන්කුලමට යනකල් කිලෝ මීටර් 24 ක් විතර ගෑටුවට පස්සේ මෙන්න හම්බ උනා මාර්ග බාධකයක්... හත් ඉලව්වේ එතැන ඉදන් නිකංම නිකං ඩෝසර් කරපු පරණ පාරක් විතරයි... ඉතිං අර බාධකේ හිටිය උන්නැහේ කෙනෙක්ගෙන් ඇහුවම කොච්චර විතර මෙහෙම පාර අබලන්ද කියලා...

"කිලෝ මීටර් 40 ක් යනකල් මෙහෙම තමා..එයිට පස්සේ සිලාවතුරේ ඉඳන් පාර හොඳයි"

හරි අයියේ ඉවසන දනා අර මොකටද ජය කොඩිය කියලා මාත් ගියා... අයියේ පෂ්ෂ පැත්ත හිරි වැටෙනවා බං..ඩෝසර් කරපු පාරේ ගැස්සි ගැස්සි ගිහිල්ලා...ඒ මදිවට තැනින් තැන වැලි ගොඩවල්..කොයි වෙලේ ලිස්සලා ගිහින් පෙරලෙයිද දන්නේ නැහැ... මාත් ඉතිං පෝක් අතක් ගිලපු එකා වගේ හැන්ඩ්ල් එක හිර කරලා අල්ලගෙන පාර දිගේම ඇස් දෙක අලවගෙන ගියා... අහක බැලුවොත් ලොක්කා බිම...

ඔය යන අතරේ ලස්සන තැන්නං තිබුනා තමයි..ඒත් පාරේ තියෙන අවුල හින්දා වට පිට බලන්නනං ඉතිං නවතින්නම වෙනවා...

එහෙමත් ගියා කියමුකෝ ඔය යන අතරවාරයේ ඔන්න හම්බ උනා "කුවේනි මාළිගාවට" යන පාර... බලහංකෝ අයියේ එතන හිටිය නේවි එකේ පෝරිසාදයෙක් කිව්වනේ ඒ පැත්තට යන්න තහනං කියලා... යනවනං වනජීවී එකෙන් අවසර අරං.. අර රෝද 4ම ඇන්ජිමෙන් කරකවන්න ඇහැකි වාහනයකුත් එහෙංම අල්ලගෙන යන්න ඕන කියලා...

යකෝ අයියේ අපි දුප්පත් මිනිස්සු..යන්තං පැස්ටෝල් ටිකක් ගහගෙන මේ බයිසි මොටෝ එකේ එහෙ මෙහෙ යන්නේ ඇවිදින්න තියෙන ආසාවට මිසක් එක එකාට පුදන්න සල්ලි තියෙන කමට නෙවෙයි.. එහෙවු එකේ තව ඔව්වට ගෙවන්න කොහේද තියෙන්නේ... බලංහං අයියේ ලංකාවේ උපන්න අපටම ලංකාවේ හතර මායිං බලන්න ගෙවන්න වෙන හැටි... ඔන්න කුවේණි මාළිගාවත් අර සත්තු වත්ත වගේ ආණ්ඩුවේ වියදමින් හැදුව එකක්නං කීයක් හරි දීලා ගියත් කමක් නැහැ..යකෝ ඒක හැදුවේ කුවේණිගේ කවුරු කවුරු හරි වෙන්න එපෑ... ඒකට මොකටද වන ජීවී එකට ගෙවන්නේ...? ඒ කියන්නේ දුප්පත් අපිට එව්වා බලන්න අකැපයි...

හරි අයියේ ඒක අතෑරලා දාමුකෝ.. එතනනං ඔන්න අර නේවි එකේ පොයින්ට් එකක් තිබුන හින්දා මං අල්ලලා දාලා ගියා... එයිට මීටර් දෙසීයක් යනකොට ඔන්න ආයේ තියෙනවා කැලෑ පාරක් විජය කුමාරයා ගොඩ බැහැපු තම්බපණ්ණි වෙරළට යන්න... තහනම ගියාවේ බල්ලට කියලා මං හැරෙවුවා අයියේ... ඒත් අමාරුවෙන් කිලෝ මීටර් දෙකක් විතර ගියාට පස්සේ පාර තනිකරම වැලි ගොඩ... ඒකේ ගියානං මං අනාථ වෙනවා..ඒ ගමන ඒ බැලිල්ලත් පැත්තකට දාලා මං ආපහු හරවං ආවා... කුවේණිටත් සොරි ඩොට් කොම්..විජයටත් එමම ඩොට් කොම් කියලා...

ඉතිං අයියේ කොහොම හරි බයිසිකලේ කෑලි ටිකයි..මගේ කෑලි ටිකයි කොටස් කොටස් වශයෙන් ගැහි ගැහි යාන්තං සිලාවතුර මුර පොලට ආවා..කිලෝ මීටර් 40ක් දුර ගෙවාගෙන...එතනදී නං ගං ලියලා ඉස්සරහට යන්න හදන ගමන් මං ඇහුවා හිටිය හාදයෙකුගෙන්..

"ඉස්සරහට පාර හොඳයි නේද..?"

ඒ හාදයා මට නක්කලේට හිනා උනා අයියේ.. හිනා වෙලා කිව්වා...

"මොන හොඳක්ද..? ඔය ආවා වගේම තව කිලෝ මීටර් 30 ක් තියෙනවා"

අයියේ උඹම කියහං ඇඩෙන්නේ නැද්ද හා..?

ඒත් ඉතිං දැන් ආපහු යන්නයෑ..මං ඒ 30ත් ගියා දෙදර දෙදර... අන්තිමට කොහොම හරි මන්නාරම පෙනී පෙනී තමා යන්තං පාර හොඳ උනේ... ඒ වෙනකොට මං සිලාවතුර පහු කරලා ඇවිත් අර ෆෙඩ්රික් නෝත් ආණ්ඩු කාරයා අරිප්පුවල මුහුද අයිනේම හදලා තියෙන ලොකු මාළිගාව වගේ එක බැළුවා...

ඒකට කියන්නේ "ඩොරික් හවුස්ය" කියලා කියන්නේ..හේතුව ඒ ගෘහ නිර්මාණ ක්‍රමයළු..මං දන්නවෑ ඔව්වා..

කොහොම හරි ඒ ඩොරික් හවුස් එකයි එතනම තියෙන අර මුහුදු යන උන්දලාට සලකුණක් විදියට හදලා තියෙන උස කණුවයි බැළුවා..

එතන හෙන හුළං අයියේ... ගහගෙන නොයා බේරුනේ බොහෝම අමාරුවෙන්... ඔය අහල පහල මුහුදේ ඉස්සර සරුවටම මුතු තිබුනළු නෙව.. ඒවා ගොඩ දාන එක ඇහැ ගහගෙන ඉන්න තමා කියන්නේ ෆෙඩ්රික් කාරයා ඔය මාළිගාව හදාගත්තේ.. ඇත්ත අයියේ හතර වටේම පේනවා ටොප් එකට.. මං උඩටත් නැගලා බැළුව නෙව.. ටොප් ප්ලේස් එක.. දැන්නං මං හිතන්නේ බෙහෙතකට මුතු කැටයක් නැතිව ඇති ඒ හරියේ...

ඉතිං ඒකත් බලලා එතැනින් කිලෝ මීටර් බාගයක් විතර යද්දි හම්බ වෙන අරිප්පු කොටුවත් බලා කියා ගත්තා..

ඒකනං කොටුවක් කිව්වට නිකං පොඩි පොට් එකක්... ඒත් ඉතිං බලන්න ගිය එකක් හින්දා ඒකත් බැළුවා...

ඒ ටික බලලා ඉවර වෙලා කොහොම හරි ටික දුරක් යද්දි යන්තං ඔන්න ආයෙම තාර පාරක් අහු උනා...

අයියට කියන්න අයියේ.. කොළොම්බස් ගොයියට ඇමරිකාව හම්බ උන වෙලාවේ උන්දැට ඇති වෙච්ච සතුටට වඩා මට අර තාර පාර දැක්කම ඇති උන සතුට වැඩියි කියලා බයක් හැකක් නැතිව කිව්වැකි. ඒ තරමට සනීපයක් හිතට ආවේ.. කොහොම හරි අයියේ යාන්තං ඒ තාර පාර දිගේ මං ඉස්සරයට ගියා.. කෙලලා තියෙන්නේ අයියේ... මාර විදියට හුළං සැරයිනේ.. ඒ විතරක්යෑ.. දෙපැත්තේම කලපුව වගේ තිබුන හරිය වේලිලා කරකුට්ටං වෙලා... තනිකරම කාන්තාර.. හීනි වැල්ලයි.. ලුණු කුඩුයි... අර හුළං පාරට කුණාටු වගේ ඇවිස්සිලා පාර හරහා යනවා...

වෙච්ච දේවල්වල හැටියට මට තව වෙන්න විපතක් තිබුනේ නැති හින්දා ඒ වැල්ලත් කාගෙනම ගියා ඉස්සරහට... කටෙන් එකයි අයියා වැලි... චිරි චිරි ගාලා හැපෙනවා... මං ඉතිං ඔය කොයිකටත් හිත හදාගන්න එකානේ.. මං හිතුවා වැලි කියන්නේ ඛනිජයක්නේ.. ලුණු කියන්නේ ලවණනේ.. ඔන්න ඔහේ කනවා... ඇගට හොඳයිනේ කියලා.. ඇයි අපිට කියා දීලා තිබුනනේ ඉස්සර සෞඛ්‍ය පාඩං වලට ඛනිජ ලවණ ඇගට ඕන කියලා... කොහොම හරි අවුරුදු ගානකට ඇති වෙන්න ඛනිජ ලවන මගේ කටේ...

කොහොම හරි එහෙම ගිහින් අන්තිමට මන්නාරම ඔන්න මෙන්න කියලා දැවැන්ත කාපට් පාරකුයි... දෙපැත්තේ ලස්සන කලපු තීරයකුයි අහු උනා... අන්න අයියේ දෙයියෙක් දැක්කා වගේ සංතෝසෙන් මං මන්නාරමට ඇතුළු උනා...

ඒත් අයියේ ඒ වෙනකොට මං පැය ගානක් ඇතුලත විඳින්න තියෙන හුගාක් කරදර විඳලයි තිබුනේ... අයියට කියන්න උදේ අට හමාරට විතර නිට්ටඹුවෙන් ගිය මට මිනුවන්ගොඩ කටාන හරහා දළුවකොටුව හන්දියෙන් මීගමු පාරට දාලා පුත්තලමට යන්න ගියේ පැය තුනක් විතර... ඒ අතර මග නැවතිලා කලා බීලා එහෙම... ඒත් පුත්තලමේ ටිකක් නැවතිලා දොලහට මන්නාරං පාරට දාපු මං මන්නාරමට යද්දී හවස හයට කිට්ටුයි... අයියේ ගෙදර ඉදන් පුත්තලමට තිබුන කිලෝ මීටර් 167 පැය තුනෙන් ආව මට ඉතිං කිලෝ මීටර් 122 යන්න පැය හයක් ගියා... අර කිව්ව ඩොරික් හවුස් එකයි..අරිප්පු කොටුවයි..ආ තව මන්නාරං පාරට පුත්තලමෙන් දාලා කිලෝ මීටර් 15ක් විතර එද්දි එක පාරටම දැක්ක "මල්විල නටඹුන්" කියන බෝඩ් එක හින්දා

හරවං ගිහින් ඒ නටඹුන් බලන්නත් එක්කම අර කිව්ව පැය හයෙන් පැය දෙකක් යන්න ඇති...

ඒත් අයියේ පැය හතරක් කියන්නේ මට පැයට කිලෝ මීටර් 30ක වේගෙන්වත් එන්න වෙලා නැහැ...

අනේ අළුතෙන් හදපු කාපට් පාරක අසූවට අනූවට ඇරලා එන්න හිතපු මට වෙච්ච දේ... බොට මෙච්චර කල් ගියේ ඇයි මේක හදලා ඉවර කරන්න... මං යන එන දිගට හිතුවේ එහෙම... උඹ හරි නරකයි අයියේ..උඹට වගේම නරකයි මට ඔය පාර හදලා තියෙන්නේ කියලා කිව්ව උන් ටික... උන් දන්න පාරවල් කිවිල්ල...

හරි අයියේ ඔන්න හිතේ දුක යන්න මේ ටික කිව්වා.. ගමනේ ඉතිරි කොටහ බොට කියලා වැඩක් ඇතෑ.. මං ඒක අනිත් උන්ට කියඤ්ඤං...

(උන්ට ඇති වැඩකුත් නැහැ තමා..මොකද ඔය කොහොම කිව්වත් ගමනක් බිමනක් යන උන්යෑ... ගේ හතර මායිමේම කැරකි කැරකි වැට ඉනි තද කොරනවා මිසක්..)