ගමන දිග්ගැස්සුනේ කොහොමද..?

ටිකක් පරක්කු උනත් ඉතිරි හරියත් කියලම ඉවර කරන්ට එපෑ...

යද්දි ගැස්සි ගැස්සි ගිය හින්දයි..ගිය පාරෙම ආපහු එනවට වඩා වෙනසක් ගන්ටත් එක්කලා ඔන්න ආපහු එන්ට පිටත් උනේ විල් පත්තුව අතෑරලා මන්නාරම මැද වච්චිය පාරෙන් තමා.. අර කලින් ලිපියෙදී අපේ ඩිලාන් ඒ පාර ගැන කියලත් තිබ්බා නෙව..මං ඉතිං එතනදී සද්ද නැතිව හිටියේ මේ ලිපියෙන්ම ඒ වග කියන්ට බැරියෑ කියලා හිතං..

කොහොම හරි මං හිතං හිටියේ දවස් දෙකක් මන්නාරමේ නැවතිලා ඉන්ට උනත් දෙවැනි දවසෙත් මන්නාරමේ රෑ ගත කරන එකේ තේරුමක් නැහැ කියලා හිතුවේ දෙවැනි දවසේ දහවල් වෙද්දී බලන්ට තියෙන සෑහෙන හරියක් බලලා අහවර කරපු හින්දයි.. ඒ පාර නවාතැන් පොලෙන් දවාලට කෑම බීමත් අරං ගනන් හිලවු එහෙමත් පියවලා හවස් අතේ අනුරාධ පූරේ පැත්තට එන්ට කියලා පිටත් උනා...

ඒ එන අතර මගදී මන්නාරමේ ඉඳන් කිලෝ මීටර් 18ක් විතර එනකොට මාර්ගයේ වම් පැත්තෙන් පිහිටිය යෝධ වැව බලන්ටත් ගියා..

හැබැයි මේ වෙනකොට යෝධ වැව බොහෝම දුප්පත් වෙලා තිබුනේ...වතුර මට්ටම බොහෝම දුක්ඛිත තත්වයක තමා තිබුනේ..ඒ පැත්තට තදින් පෑවිල්ල නෙව... ඒත් හිතා ගන්නට බැරි තරං යෝධ වැව විශාලයි... අර කවුද කලින් කියලත් තිබුනා වගේ මේ යෝධ වැවේ වැව් කන්ද සෑහෙන්න දිගයි.. මෙයිට කලින් මම කවුඩුල්ල වැව බලන්න ගිහින් තිබුන හින්දා මිස නැත්තං මේක තමා දැකපු දිගම වැව් කන්ද කියලා උනත් කියන්න හැකියාව තිබුනා.. ඒත් මං හිතන්නේ කවුඩුල්ලත් මෙයිට දෙවැනි නැහැ... අනික තමා කවුඩුල්ල ඇත්තටම මෙයිට වඩා ලස්සන වගේම බොහෝම පෝසත් වැවවක්.. ඒත් මේකත් වතුර පිරිලා තිබුනනං අර වගේම තැනක් වෙන්ට තිබුනා...

එයින් පස්සේ හම්බ උනේ මඩු පාර... ඒත් මං මඩු පල්ලිය බලන්ට ගියේ නැහැ.. මොකද ඒ වෙනකොට ටිකක් හවස් වෙලා තිබුන හින්දත්... කෝවිල් පල්ලි බලන්ට යන්න වගේම පැරණී දේවල් බලන්ට නැතිනං අළුත් පන්නේ පන්සල් බලන්ටවත් මං ගමන් වලදී කාලය වෙන් කරනවා අඩුයි... ඒ හින්දා කෙලින්ම ආවා මැදවච්චි දිහාවට.. ඒ එනකොට මග දිගටම දැකපු විශේෂම දේ තමා අළුතින් හදාගෙන යන රේල් පාර.. මං හිතන්නේ තව වැඩි කලක් නොයා කතෝලික බැතිමතුන්ට මඩු වන්දනාවේ රේල්ලුවෙන් යන්ට හැකියාව ලැබෙයි වගේ.. ඒතරම් වේගයෙන් වැඩ කටයුතු කෙරෙන විත්තිය පේන්ට තිබුනා... පාරේ වම් පැත්තෙන් සංවර්ධනයේ ලක්ෂණය බොහෝම හොඳින් පේන අතරේ දකුණු පැත්තේ එක තැනකදී තරමක් නරක ලක්ෂණයකුත් පේන්ට තිබුනා.. ඒ තමා තවමත් පිරිස රඳවා සිටින බව පේන්නට තිබුණ සරණාගත කඳවුර...මට මතක විඳියට "මැණික් ෆාම්"... ඒ කඳවුර තාම තියෙනවා... ආ ගිය ගමන් වලදී දැකපු එකම තැන... ඒකත් ඉක්මනටම අහක් වෙලා ඒ මිනිස්සු ටිකත් පදිංචි කරවලා ඉවර උනානං ලොකු දෙයක්.. ඒ ඇරුනාම නං දැනට ඒ පැත්තේ තත්වය සෑහෙන දුරට හොඳයි යුද්ධයක් තිස් අවුරුදු යුද්ධයකට පස්සේ...

කොහොම හරි ඔන්න ඔහොම ඇවිත් මැද වච්චියට නොයා එයිට අතර මගින් දකුණු පැත්තට තිබුන තන්තිරිමලේ පාර දිගේ මං ආවා..හප්පට හුඩු ඒකත් දැන් කාපට් කරලා... හැබැයි වැඩේ හොඳට නොකෙරුන තැනුත් තියෙන ගති තැනින් තැන පේන්ට තිබුනා... මං හිතන්නේ ඔයා මඩුව දැයට කිරුළ වෙනුවෙන් හදපු දඩි බිඩි පාරක්... ඩඩ්ලි උන්නැහේට කුඹුරු කියලා මාන යායවල් පෙන්නපු.. ප්‍රේමදාස ගොයියට පාරවල් අළුතින් තාර දැම්මා කියලා පේන්න උණු තාර වලින් පාරවල් පාට කරපු උන් ඉන්න රටේ ඕක ඔහොමම තමා... කොහොම උනත් තන්තිරිමලේ පන්සල හරියට එනකොටනං පාර හොඳටම හොඳයි..ඒ පාර දිගේ ඇවිත් මං කෙලින්ම අනුරාධ පුරේට ඇවිත් රෑ නැවතුනා දුම්රිය නැවතුම් පලේ විවේක කාමරයක.. ඒ පහුවදා උදේ ආපහු එන බලාපොරොත්තුවෙන්... හොඳම වැඩේ උනේ පහුවදා තමා ඉතිං...

ඇත්තම කිව්වොත් මට එදා පාර වැරදුනා...

සාමාන්‍යයෙන් මං ගමන් යද්දී ගූගල් දෙයියගේ සිතියං පොජ්ජ හොඳට මංදෝ කරලයි යන්නේ.. එතකොට ඉතිං ආයේ අම්මේ මුත්තේ කිව්වත් මට පාරක් වරදිනවා බොරු..ඒත් මේ පාර මං ගියේ මේ පැත්තෙන් එන්න හිතං නෙවෙයිනේ...

කොහොම හරි උසේ හයාමාරට විතර අනුරාජපුරෙන් පිටත් උන මංතුමා අතර මගදී නැවතිලා පැය බාගයක් විතර කලා ඔය ගාව නැවතිලා කුරුල්ලන්ව පොටෝ ගගහා හිටියා..

ඒ කරලා තව තැනක නැවතිලා බඩ ඉරිඟු කාලාත් ආවා... ආ එයිට කලින් අනුරාධ පුරෙන්ම කිරි කෝපි පාරකුත් දාලයි ආවේ..ඔය ඔක්කෝම කරලත් උදේ අට හමාර වෙද්දි මං වාරිය පොලට ආවා... ඒ කියන්නේ හරියට බැළුවොත් තව පැය එක හමාරක් ඇතුලත (උදේ 10 වෙද්දී) කොල්ලා ගෙදරට එන්න ඕන..ඒත් එදා මං ගෙදර එද්දී හවස දෙකයි කාලයි... ඒ අතරතුර කාලය තුලදී කොල්ලට මොකද උනේ..? අන්න ගැටළුව...