මෙන්න මෙහෙමයි ඒක උනේ...

අනුරාධ පුරයේ ඉඳන් නිට්ටඹුවට එන්න ලේසි පාරවල් දෙකක් තියෙනවා.. එකක් තමා දඹුල්ල කුරුණෑගල හරහා...

අනික තලාව පාර..ඒ කියන්නේ තඹුත්තේගම හරහා පාදෙණිය හන්දියටත් එතනින් වාරියපොලටත් ඇවිත් කුරුණෑගලට එන්න තියෙන පාර...

මම ඔය පාරවල් දෙකින් වැඩිය කැමති තලාව පාරට..මොකද පාර කෙටියි.. හොඳයි... ට්‍රැෆික් නැහැ... දඹුල්ල හරහා එනකනං ඕනෙම නැහැ..දුරයි..පාරත් තැනින් තැන සවුත්තුයි... ට්‍රැෆික් වැඩියි...

තලාව පාරෙන් ආවමත් මං පුරුදු වෙලා තියෙන්නේ කුරුණෑගලට යන්නේ නැතිව වාරිය පොලින් කලු ගමුව හරහා නාරම්මල ගිරි උල්ල හරහා ආපහු එන්න...

ඒ කියන්නේ ඔන්න ඔය පාරේ...ඒත් ඔය පාරට අමතරව තව පාරක් තියෙනවා ඒ තමා කලුගමුව පැත්තෙන් නොයා හලාවත පාරේ ගිහින් රඹෑව හන්දියෙන් වමට හැරිලා කටුපොත/කඩහපොල හරහා නාරම්මලට එන පාර..

ඒ කිව්වේ ඔන්න ඔය පාර... ඕක ගූගල් මැප්වලින් දැකලාතිබුනට මං ඕකේ ඇවිත් නැහැ කවදාවත් ඉතිං මන්නාරං ගිහින් ආපහු එන අතරවාරයේ මට හිතුනා කෝකටත් හොඳයි පාර බලාගන්නත් එක්ක ඒ පාරෙන් එන එක කියලා... ඉතිං වැඩිය හිතන්නේ නැතිව මං හැරෙවුවා හලාවත පාරට...

අර අභීත කලින් පෝස්ට් එකේ කමෙන්ට් වලදී කියපු දේම මටත් උනා... ඒ කියන්නේ රඹෑව හන්දිය මග ඇරුනා..මං කෙලින්ම ගියා... ටික දුරක් යද්දී මට තේරුනා දැන්නං උවමනාවටත් වඩා ඉස්සරහට ඇවිත් තමා කියන එක... ඒත් තව ඩිංගක් යමු කියලා හිතලා ගියා.. එහෙම ගිහින් මං නැවතුනේ කොහේද..?

දෙයියනේ පඬුවස් නුවර...

පොතේ පතේ දැකලා තිබුනට මං කවදාවත් පඬුවස් නුවර තියෙන්නේ කොතනද කියලා දැනං හිටියෙත් නැහැ... හොයන්න වෙලාවක් අහු උනෙත් නැහැ.. එක පාරට පාරේ දකුණු පැත්තේ තිබුන පැරණී නටඹුන් ස්ථානයක්

දැක්ක හින්දා කෝකටත් ගෙහුන් එතන බලද්දී තමා වැඩේ අහු උනේ.. ඒකට පින් සිද්ද වෙන්න ඕන ඒ වෙලාවේ එතැන සුද්ධ පවිත්‍ර කරමින් හිටිය මනුස්සයට.. උන්දැගෙන් ඇහුවම මේ කොහේද කියලා ඔන්න කියපි මේ තමා පඬුවස්නුවර.. මෙතැන විතරක් නෙවෙයි අර පේන සෙන්ට්‍රල් එක ලඟින් හැරිලා ගියාම තව නටඹුන් හුඟාක් බැලියැකි කියලා...

මයි කාර්.. ඔහ් නැහැ.. මයි බයික් මයි පැට්‍රෝල් කිව්වළු.. පාර වැරදුනත් මොකද කවුරු දකින්නද කවුරු බලන්නද.. ඒ පාර තීරණේ ගෙදර යන එක කල් දාලා පඬුවස් නුවර නටඹුන් බැලීම...

කියලා වැඩක් නැහැ..පලවෙනි පරාක්‍රම බාහු රජු විසින් තනාපු සුවිශාල රජ මාළිඟය..

අර පොලොන්නරුවේ තිබුන වෛජන්ති ප්‍රසාදයේ නිවුන් සහෝදරයා වගේ ඇති... ඒ අස්සේම අපේ සෙල් ලිපි යාළුවා... නැහැ නැහැ වර්ග පූර්ණිකාවේ ජයරත්න නෙවෙයි... නිශ්ශංක මල්ල රජ්ජුරුවෝ..ආන්න උන්දැ විසින් මෙතනට ඇවිත් මෙතනත් තියලා ගිය උන්දැගේ හඳුනාගැනීමේ සලකුණ..සෙල් ලිපිය..

රජ මාළිඟාවත් අවට රාජකීය උයනත් වට කොට බැඳි ප්‍රාකාරය..එයිට පිටින් වූ දිය අගල... තනිකරම සීගිරීයේ දිය අගලත් පිටත ප්‍රාකාරයත් සිහියට නඟනවා..සීගිරියටත් වඩා හොදින් දිය අගල හා ප්‍රාකාරය වටා සම්පූර්ණයෙන්ම වටයක් යන්න ඇහැකි... එයින් පිටත තවත් පුරාවිද්‍යා භූමියක ඉපැරණි වෙහෙර විහාර නටඹුන්...

ඒ ටික සෑහෙන වෙලාවක් බලලා අන්තිමට ගියා හොයාගෙන වටිනම දේ බලන්න..උන්මාද චිත්‍රාවන්ගේ එක්ටැම් ගේ බලන්න...

කලින් ස්ථාන වගේ නෙවෙයි එතැනට යන්න තියෙන්නේ පන්සල් භූමියක් හරහා..හැබැයි කිසිම කරදරයක් නැතිව ගියෑකි... ගිහින් බැළුවම මෙන්න තියෙනවා පොට් එක...කියලා වැඩක් නැහැ හෙන විසාල තැනක්...

හැබැයි මෙහෙම බෝඩ් එහෙකුත් එක්ක...

ඉතිං අන්තිමේදී ‍පාර වැරදුනත් දෙයියනේ කියලා ඔරුවේ පෙරළුන පිට ෂෝක් කියලා හිතං මං පැය ගානක් පඬුවස් නුවර නටඹුන් එහෙමත් හිතේ හැටියට බලලා කොරලා හවස් වෙන්න වගේ ගෙදරට පත බෑ උනා... කොළඹ අව‍ට ඉන්න උදවියට දවසින් ගෙහුන් එන්ට ඇහැකි බොහෝම අපූරු තැනක් තමා ඒ... පාර වැරදුනාම මොකද ඔහොමනං නේද..? මන්නාරනුත් ගිහින් පඬුවස් නුවරත් බලං ආවා කියන්නේ ආන්න එහෙම ගමන්වලට තමා...

ඉතිං ඔන්න ඔය විදියට අති සාර්ථකව මගේ මන්නාරං ගමනත් නිමා උනා.. ගියේ මේ පාරේ..

ආවේ මේ පාරේ...

හොඳම වැඩේ ඒක නෙවෙයි.. ඔච්චර දුර ගෙහුන් දෙයියනේ කියලා ඇවිත් මං පහුවදා උදේ වැඩට ගියා.. එයිටත් පස්සේ දවසේ මං ගෙදර එන්න බලද්දී මෙන්න බොලේ බයික් එකේ පිටිපස්සේ රෝදේ හුළං නැහැ...බැලින්නං කම්බියක් ඇනිලා පැච් එකක්... දෙයියනේ කියලා ලගම තිබුන ටයර් කඩෙන් ඒක හදා ගෙන ගෙදර ආවා... කොහොමද විල්පත්තුව මැදදී ඕක උනානං තියෙන ෂනීපේ කියලා හිත හිත...