පරණ කතාවක් සහ අළුත් කතාවක්...

ඔන්න මං කතන්දර දෙකක් කියන්න හදන්නේ..මේ දෙකම එකකට එකක් සම්බන්ධයි..මෙයින් පැරණි කතාවනං හුග දෙනෙක් අහලත් ඇති.. ඒත් අළුත් එකනං හුග දෙනෙක් දන්නේ නැහැ... ඒත් ඔය පැරණි දේවල් අපිට කොයිතරනං වැදගත් වෙනවද කියලා තේරුං ගන්න මේක හොඳ අවස්ථාවක්...

පැරණි කතාව...

ඔන්න එකමත් එක ගමක හිටියා ටිකක් විතර මැදි වයස පැනගෙන යන උපාසක උන්නැහේ කෙනෙක්.. උන්දෑ ඉතිං ගමේ කොයි දේටත් කර ගහලා වැඩ කරන කෙනා වෙච්චි... ගමන් බිමන් බහුලයි...

දන්නවනේ ඉතිං ඔය පැරණි උදවිය ගාව තියෙනවනේ එක එක පුරුදු.. ගති ලක්ෂණ.. ආන්න ඒ වගේ මේ උන්නැහේ ගාවත් එකක් පුරුද්දක් තිබුනා යන යන තැන කුඩයක් ඇන්න යන්ට...( දැන් උනත් එහෙම නැතිවා නෙවෙයි... එහෙම කෙනෙක් ගැන හිතා ගන්ට බැරිනං මයේ කලින් ලිපිය බලන්ටකෝ)

තමුන්නැහේලා දන්නවා නෙව අර පරණ කපු මහත්තුරු එහෙම අරං යන දිග කලු කුඩ..ආන්න එයින් එකක්...මේක නැතිව අපේ මේ උපාසක උන්නැහේ ගෙයින් එළියට බහින්නේ නැහැ කොටින්ම කියනවනං...

ඒත් එක වංගියක් මේ උපාසකට ලොකු අකරතැබ්බක් උනා... ඒ කියන්නේ කුඩේ නැති උනා... මෑන් කොහේ හරි මේක දාලා ඇවිත්..ඒත් කරුමේට ඒ කොහේද කියලා සිහි කල්පනාවට එන්නේම නැහැ... දැන් ඉතිං උන්දෑ නයා මැරිච්ච පණික්කියා වගේ දුක සේ තමා ගමන බිමන... මොන දේ කලත් කල්පනාව තමුන්ගේ නැති උන කුඩේ ගැන...එයිට එහා කරදරේ උනේ යන යන තැන දකින දකින එකා අහන්නෙත් කුඩේ ගැනමයි..ඇයි ඉතිං කුඩේ නැතිව උපාසක ගමන් යන එන එක ගමට අරුමයක් නෙව...

කොහොමින් කොහොමින් හරි එක දවසක් හරි අපූරු වැඩක් උනා...

ගමේ පන්සලේ පින්කමක්... රෑ වෙන්ට ඔන්න මෙන්න තියලා බණකුත් කියන්ටයි සූදානම..උපාසකත් ඉතිං කුඩේ නැතිවම හරි මේකට ගියා... කොහොමින් කොහොමින් හරි ඔන්න දැන් බනට වෙලාව හරි... පන්සලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ ධර්මාසනයේ වැඩ ඉන්නවා... උපාසක ඇත්තන් බණ මඩුවෙයි..පන්සල් වත්තෙයි තැනින් තැන තැන්පත් වෙලා බණ අහන්ට සූදානම..අපේ මේ උපාසකත් වෙනදා පුරුද්දටම හාමුදුරුවෝ අහලින්ම වාඩි වෙලා දොහොත් මුදුන් තියාගෙන උන්නා...

ඔන්න දැන් හාමුදුරුවෝ කට්ටියට නමස්කාරය එහෙම තුන්වතාවක් කියලා පන්සිල් දෙන්ට තියා ගත්තා...

පාණාතිපාතා...වේරමණී...සික්ඛා..පදං සමාදියාමි..........

අදින්නා දානා....වේරමණී...සික්ඛා..පදං සමාදියාමි..........

කාමේසු....මිච්ඡා චාරා...........

සාධු සාධු...සාධු.... හිටි හැටියේ සාධුකාරයක් නැගුනා...

සාමාන්‍යයෙන් පිරිස සාධුකාර දෙන්නේ පන්සිල් දීලා ඉවර උනාම උනත් දැන් මෙන්න තුන්වැනි සිල්පදේ මගක් යනකොටම සාධුකාරයක් එනවා..බණ අහන උදවිය වගේම බණ කියන ලොකු හාමුදුරුවොත් ටිකක් කලබල වෙලා බැළුවා කොහෙන්ද මේ සාධුකාරය නැගෙන්නේ කියලා... මෙන්න ඉන්නවා හාමුදුරුවෝ ඉස්සරහා දණ ඔබාගෙන වැඳගෙන අපේ උපාසක..උන්දෑ තමා මේ සාධුකාරේ දීලා තියෙන්නේ... සාධුකාරය දීලා මිනිහා නිකං හිටියේ නැහැ...

"පින්සිද්ධ වේවා ලොකු හාමුදුරුවනේ මං මේ එලෝ මෙලෝ නැතිව හිටියේ මගේ කුඩේ කොහේද දාලා ආවේ කියලා..ඔබ වහන්සේට පින්සිද්ධ වෙන්ට ඒක මතක් උනා"

කියලා උපාසක වැඳලා කරලා නැගිටලා තකහනි ගමනෙන් පිටත් උනා...

එයින් පස්සේ පහුවදා ඉඳන් ඔන්න ආයෙමත් උපාසක සහ කුඩේ එකට ගමනේ යනවා...

පැහැදිලියි නේද කතාව... පැහැදිලි නැත්තං චෝක් එකට කොසු ‍මිටෙන් ඇනලා බලන්ට..එහෙමත් නැත්තං ඉස්ටාටරේ එහෙට මෙහෙට කරකෝලා බලන්ට...

.........................................

හරි මෙන්න දෙවැනි කතාව...

අපි කවුරුත් හඳුනන්නේ නැති..බ්ලොග් ලියන්නේ නැති... සිංහල බ්ලොග් අවකාසයේ පරණම කකුලක් නොවන..දැවැන්ත බ්ලොග් කරුවකු නොවන කෙනෙක් ගැන තමා මේක...

ඔන්න අර උපාසකට වගේ මේ උන්නැහේටත් පොඩි අකරතැබ්බක් වෙලා... උන්දැගේ ජීවිතකාලය පුරාවටම එකතු කරගත්ත සහතික ටික... (වැඩි හරියක් හොර කච්චේරිවලින් කොපිය රුපියල් දෙසීය ගානේ ගත්තුවා උනත් මොකද තමුන්ගේ දේ තමන්ට වටිනවා නෙව) ඉතිං මෑන්ගේ මේ සහතික තිබුන ෆයිල් එක අස්ථානගත වෙලා... මෑන් මේ ඊයේ පෙරේදා ලංකාවේ හිටලා ආපහු කලින් සේවය කොර කොර හිටිය ඔටු දේසෙටම ආයෙම ගියා විතරයි... ඉතිං කොහොම හරි කලබල වෙච්ච හාදයා ඉක්මනටම කතා කරලා තමුන්ගේ ඇඹේණියට මේක කිව්ව ගමන් කවදත් පුතණ්ඩියගේ හැටි සොබාව දන්න ගෙදර ඇත්ති කියලා තියෙන්නේ ඔය ගිය තැනක දාලා ඇවිත් ඇති කියලා තමා... ගෙදර උන්දැනේ ඉතිං කොහොමත් ඔය ගතිගුණ ගැන වැඩිය දන්නේ.. හා නැද්ද මං අහන්නේ..?

ඉතිං අපේ යාළුවත් කල්පනා කරලා කරලා බැරිම තැන මෑන්ගේ දුක කිව්වා මෙන්න මෙහෙම...

"මගේ සර්ටිෆිකේට්ස් ඔක්කෝම තිබුනු ෆයිල් එක නැති වී ඇත.පවුල කියන්නේ මම ගිය තැනක අමතක කර එන්න ඇති කියාය.අයියෝ මට ඒක හොයා ගන්න උදව් කරන්නෝ. . . !!!"

දුක හිතෙනවනේ පින්වතුනි..නේද..?

ඉතිං මේක දැක්ක ගමන් මගේ හිතත් උනු උනා...අපි ඉතිං අනුන්ගේ දුක් ගන්නේ නැති එක හැබෑව..එහෙත් එහෙම එකෙක්ට මෙහෙවු වෙලාවක උදව් නොකරනවනං ඒක අපි මේ පැවත එන හෙළ රාවණ යක් පරපුරටත් එක්කම කරන මහා නවනිංගිරාවක්..හා හොඳයි නැද්ද...?

ඉතිං මාත් පටන් ගත්තා මේ සහතික මෙහෙයුම..ආන්න ඒ වෙලාවේ තමා පින්වතුනි මට අර පරණ කතාව සිහියට ආවේ... මොනවා උනත් ඔය වගේ කතා අපේ පැරණ්ණෝ කට කහනවට කිව්වා වෙන්ට බැහැනේ..ඉතිං මාත් ඒ අනුවම ගමන් කලා...

ඔන්න මං දැන් ඒ ආකාරයට මේක හොයමු කියලා..පන්සිල් පද මතක් කරනවා... මෑනුත් දැක්කා නොදැක්කා වගේ උනත් ඒ ගැන අවධානයෙන් ඉන්නවා...මාත් කිව්වා...

පාණාතිපාතා.....

ම්හූ..නෝ ආන්සර්...

අදින්නාදානා..........

ඒත් සද්දයක් නැහැ...

එහෙමනං ඉතිං උපසකගේම කෙරුවාව තමා කියලා හිතලා මං කිව්වා තුන්වැනි පදෙත්...

කාමේසුමිච්ඡා චාරා....

මල කෙලියයි මෙන්න මේකා කියනවා

"නැහැ බං නැහැ"කියලා...

ඒ පාර ඉතිං මොනවා කරන්නද මං ඊළග එකත් කිව්වා...

මුසාවාදා............

ඒත් නැහැනේ ........

මොනවා කරන්නද ඔන්න අන්තිම එක කිව්වා...

සුරාමේරය...මජ්ජපමා දට්ඨානා.......

------------------------------

එතැනින් කතාව ඉවරයි... ඒක අවසානයක් නැති කතාවක් නේද..? ඔව් ඒත් ඒකට මෙහෙම කෑල්ලක් එකතු උනොත් කොහොමද...?

අතන පස්වැනි සිල්පදෙත් අහගෙන සද්ද නැතිව හිටිය අපේ මෑන් පට ගාලා නැගිටලා කෝල් එකක් ගන්නවා.. ඒ තමුන්ගේ යාළුවෙකුට..යාළුවා ඉන්නේ දැන් ලංකාවේ නිවාඩුවකට ඇවිල්ලා...

"මචං උඹ කවදද ආපහු එන්නේ...?"

යාළුවා ඉතිං කියනවා

"ලබන මාසේ 13 දිහාවේ තමා ඇයි බං..උඹට මොනවා හරි ගේන්න ඕනද මෙහෙන්..?"

"නැහැ නැහැ උඹ ආපහු ආවනං මට ඒ ඇති"

යාළුවා ටිකක් කල්පනා කරනවා.. ඇයි යකෝ ළමයා ගමනක් ගියාම අම්මා ගේ දොරකඩට වෙලා බලන් ඉන්නැහේ මූ මොකටද මං ආපහු එනකල් බලං ඉන්නේ... වැඩි සෙනේ ගුණ නැත කියලා...ඒත් ඉතිං ඒක එක පාරට කියන එක හරි නැහැනේ.. ලංකාවේ ඉන්න යාළුවා කියනවා

"හරි හරි උඹ බය නැතිව හිටිං අපි පරිස්සමට එන්නං..ඔච්චර අපි ගැන හිතන්න ඕන නැහැ බං.."

"මගුලක් කියනවා උඹලා කොහොම ආවත් මට කමක් නැහැ..ඒත් ඉක්මනට වරෙවු..මට උඹලගේ ගෙදර දොර ඇරගන්න ඕන..."

"ඇහ්..උඹට මොකටද අපේ ගෙදර දොර ඇරගන්න තියෙන උවමනාව.."

"නැහැ බං අර උඹලගේ සැටිය යට මගේ ෆයිල් එකක් තියෙනවා ඒක ගන්න.."

හනේ සංසාරේ මේ මෑතකදී අපේ මෑන් අර යාළුවගේ ගෙදර ගිහින් ලිමිට් පැනලා සැටිය උඩ වැටිලා හිටිය පොටෝ එහෙම කොහේවත් තියෙනවා අපි දැක්කේ නැහැ...

කතාව ඉවරයි.... ඔන්න බලන්න පැරණී කතා වලින් අදටත් ගත හැකි පරයෝජන..නේද හා..?

--------------------------------

මේ කතාව තේරෙන්නනං ඉතිං මේ සයිබර් ලෝකේ සිද්ධ වෙන කොයි කොයි දේ ගැනත් ටිකක් හරි අවධානයෙන් ඉඳලා තියෙන්නම ඕන... එහෙම නැතිනං ඉතිං චෝක් එකට කොසු වලින් නෙවෙයි රාත්තල් පහේ කුළු ගෙඩියෙන් ගැහුවත් ගොඩ යෑමක්නං නැහැ...

---------------------------