තිදෙනෙක්... සහ තීන්දුවක්...

"මොකද දැන් වෙන්න ඕන..? මොකද අඩන්නේ..? මොකක්ද මට කරන්න කියන්නේ..?"

ප්‍රශ්නයක් අහන අහන වාරයක් ගණනේ ගැහැණියගේ අතින් කිස් කන පහරක් කොලුවාගේ ගාත් පිටු පසට වදියි..එහෙත් කිසිදු පැනයකට හරි හමන් පිළිතුරක් නොදෙන කොළුවා තව තවත් හයියෙන් බෑගිරි ගසා හඩයි.. දෑත් සොලවමින් කුමක්දෝ පෙන්වන්නට මෙන් තැතනූවද ඒ පෙන්වන දෙස බැලූවත් අවට සිටි අප හටද පැහැදිලි යමක් පෙනුනේ නැත... අප කොලුවාගේ දෑත් දික්වන අත බැළුවත් ප්‍රශ්න අසමින් පහර දෙනවාට වඩා යමක් ඇයගෙන් නොවිණි. ඒ කොලුවා කියන දේ ඇය දැන සිටින මුත් ඒ කියනා දෙය කල නොහැකි බව දන්නා නිසා විය හැක...

..................................

පෙර පෝස්ටුවෙන් කෝච්චිය ගැන කියන්නට පටන් ගත්තේ මෙවැනි සිදුවීම් දෙක තුනක් දුටු බැවිනි... පසුගිය සතියේ දිනක නැවතත් කෝච්චියේ කෙටි ගමනක් යාමට සිදු විය..එනම් වේයන්ගොඩ සිට කොටුවටත්..කොටුවේ සිට වේයන්ගොඩටත් ආදී වශයෙනි.. පොහොය දිනයේ ගමනක් යෙදුණු අතරම නිට්ටඹුවට වූ වැසිබර කාලගුණය නිසා බයිසිකලයේ ගමන නොයා දුම්රියේ යෑම තෝරා ගන්නට සිදු විය. පොහෝ දිනය හෙයින් වෙනදා මෙන් කිසිදු තද බදයක් යන විට හෝ එන විට කෝච්චියේ නොවිණි. රුපියල් 35ක් ගෙවා ලබාගත් තුන්වැනි පන්තියේ අවසර පතත් රැගෙන කොටුව පැත්තට යාමට අද්දමින් තිබූ කෝච්චියේ එල්ලී හොඳින් හරි බරි ගැහී වාඩි වී ගමනට පිටත් වූ මාත් තවත් කිහිප දෙනෙකුත් ඇර වැඩි පිරිසක් එහි නොවිණි. කෙසේ හෝ සෑම දුම්රිය ස්ථානයකම නවත්වන්නට යෙදුණ කෝච්චියට ස්ටේෂන් දෙක තුනක් පසු කරද්දී සාමාන්‍ය තරමේ පිරිසක් එකතු වී සිටියහ... මා සිටි පෙට්ටියෙහිද ඒ වන විට විස්සක් විසි පහක් පමණ පිරිසක් ගමන් ගනිමින් තිබිණි. එහෙත් බොහෝ ආසන හිස්ය... පලමු වැන්නා කෝච්චියට ගොඩ වූයේ මෙවැනි තත්වයක් පවතිද්දීය...

හේ උසින් අඩි පහ මාරක් පමණ විය හැක... කාල වර්ණ සමත්... හොඳින් වැඩුනු සිරුරත් බාහිර වශයෙන් කිසිදු අඩු පාඩුවක් පෙනෙන්නට සැලසූවේ නැත... කෝච්චි පෙට්ටියේ කෙලවරක සිට ඔහු තම රාජකාරිය පටන් ගත්තේය... කිසිදු සිනහවකින් හෝ කතාවකින් තොරව වාඩි වී සිටි මඟින්ගේ අතට යම් කිසි පත්‍රිකාවක් සහ කුඩා පොත් පිංචක් බෙදමින් යන ලදි...ඇතමකු ඔහු දෙස නොබලා ඉවත බලාගෙන සිටියද ඔහුගේ ඔඩොක්කුව මතට හෝ එම පත්‍රිකාව හා පොත් පිංච දමමින් ඔහු ඉදිරියට ඇදුනි... සාමාන්‍යයෙන් කෝච්චියේ නොව කොහේ ගියත් මිනිසුන්ගේ හැසීරීම් බලා සිටීම පුරුද්දක් කරගත් මා හට මොහු කෝච්චියට ගොඩ වූ මොහොතේ සිටම ඔහු දෙස බලා සිටි නිසාම මෙම කරගෙන එන දේ ගැන තරමක් නොරිස්සුමක් විය... කතා දෙකක් නැතිවම මේ හිඟා කෑමකි.. එසේ නැතිව කියනවානම් ආධාර එකතු කිරීමකි. එහෙත් ඔහු දෙස නොබලා සිටින අයගේ ඇගේ පවා පෙර කී පත්‍රිකා දමන්නට ඔහුට ඇති ඇයිතිය කුමක්ද..? දවසකට දහස් ගණන‍කගේ අතට ගොස් නැවත එන කලු ගැසී ඇති පත්‍රිකා කෙරෙහි අපුලක් ඇති නොවන්නේ කා හටද..? කිසි සේත්ම අනිත් අයගේ කැමැත්ත හෝ අකමැත්ත නොවිමසා ඔහු සිය කාරිය කරගෙන යාම එතරම්ම ප්‍රසන්න ක්‍රියාවක් නොවුණි.

ඇතැම් විට ඔහු ගොලුවකු විය හැක.. එහෙත් සිනහවක්වත් අඩුම තරමින් මිත්‍රශීලී ස්වරූපයක්වත් නැතිකම... අනිත් එකාගේ කැමැත්ත අකමැත්ත ගැනවත් උනන්දු නොවීම...

මා සිටියේ කෝච්චි පෙට්ටිය මැදට වන්නටය... මා අසලට ඔහු පැමිණෙත්ම අත ඔසවා "එපා" යැයි කියන්නට මා දෙවරක් කල්පනා කලේ නැත. මෙතෙක් වේලා සිය කැමැත්තට අනුව හැමෝටම බෙදාගෙන ගිය පත්‍රිකාව මා ගත්තේ නැත.. මා හට එය දීමට පෙරම විරුද්ධත්වය පා එස වූ අත දෙස විමතියකින් තත්පර කිහිපයක් ඔහු බලා සිටි අතර මෙතෙක් වේලා කිසිදු හැඟීමක් නැතිව මෙන ආ ඔහුගේ මුහුනෙහි කෝපයක හැඟීම් පහසුවෙන්ම දැක ගත් හැකි විය... රවන්නට හැකි එකාට හිනා වෙන්නට බැරි වෙන්න විදියක් තියෙයිද..? මට රැවුවාට වඩා තදින් බැල්මක් ඔහු වෙත හෙලනවාත් සමඟින්ම ඔහු මා අතැර ඊ ළග එකා වෙත කොලය බෙදන්නට විය... අවසානයේදී දුම්රිය මැදිරිය තුල සිටි සියල්ලන්ටම කොල බෙසා අවසන් විය.. ඔහුගෙන් කොල හා පොත් පිංච නොලද අය වූයේ දෙදෙනෙක් පමණී..එකෙක් මා බව කිව යුතු නොවේ.. අනිකා කෝච්චි පෙට්ටියේ සිටි වයස්ගත අයෙකි. ඔහුද රැවුල වවා පොට්ටනියක් කිසිලි ගන්වාගෙන යන අයෙකි... මෙතැන නැතත් කොහේ හෝ යදින්නෙකු බව කිව හැකි පෙනුමක් තිබිණි.. පෙර කී තරුණායා මෙම මහළු අය හට සිය පත්‍රිකාව නොදුන් හෙයින් එම මහළු පුද්ගලයා විසින් තමා අසල වාඩි වී සිටි අයකුගෙන් එකී පත්‍රිකාව ඉල්වාගෙන කියවනවාත් මා සිටියෙමි...

නැවතත් කෝච්චි පෙට්ටියේ මුලට ගිය තරුණයා පොත් හා පත්‍රිකා එකතු කරන්නට විය...ඇතැම්හූ පොත හා පත්‍රිකාව සමඟින් මුදල්ද ඔහුට දෙන බව පෙනෙන්නට විය...එහෙත් එතරම්ම සරුවට නොවේ... මාරු කාසි හා ඉඳ හිට දහයේ කොලයක් වැනි මුදලක් ලැබිණි.. මා හොඳින් බලා සිටි නිසා යම් තරමක ඔහුගේ මෙම කෝච්චි පෙට්ටියේ ආදායම තීරණය කරන්නට මට හැකි විය... එය රුපියල් පණහකට සුළු වශයෙන් අඩු වැඩි මුදලක් විය...

පිළිවෙලට පොත් පත්‍රිකා එකතු කරගත් තරුණයා ඊ ළග පෙට්ටියට ගමන් කරනා ලදි...

......................................

සයිබර් යායේ බුද්ධි..එහෙම නැත්තං කෙසෙල් කොටුවේ චූටි මහත්තයා... ඔබ පියවි ඇසින් දැක නැතිවා වෙන්නට පිළිවන.. එහෙත් මා ඔහුව දැක ඇත... අඩි හයකට ආසන්න උසකින් යුතු..උසේ තරමටම මහත ඇති... අත පය හොඳින් වැඩී ඇති... මාංශ පේශීන් ඉල්පුන සිරුර ක්‍රිඩාශීලී ගති ලක්ෂණ මැනවින් විදහා පායි...

හිටි හැටියේ බුද්ධිගේ හැඩ රුව කියන්නට යෙදුනේ ඇයිදැයි කිසිවකු කල්පනා කල හැක... එයට හේතු වූයේ දෙවැන්නා ගැන කීමට සිදු වීමයි.. දෙවැන්නා මට හමු වූයේ හවස ආපසු එන කෝච්චියේදීය... හිටි හැටියේ උස් හඩකින් ගැයෙන ගීතයකින් කෝච්චි පෙට්ටිය පිරී යන්නට විය.. ඒ මා සිටි අන්තයට ප්‍රතිවිරුද්ධ දිශාවෙනි.. කොටුවට යන කොට කෝච්චි පෙට්ටියේ මැද වාඩි වී ගිය මා ආපසු එන විට එක් කෙලවරක වාඩි වී ආ නිසා අනිත් එම පෙට්ටියේ අනිත් කෙලවර පිහිටියේ මට වඩා සෑහෙන දුරකිනි...

කෙසේ හෝ ශබ්දය ආ දෙසට හිස යොමු කර බැලූ විට මා හට එක්වරම සිහියට ආවේ කෙහෙල් කොටුවේ එකාවය... කලු පැහැති ටී ෂර්ටයක් ඇඟ ලා ගත් හැඩි දැඩි තරුණයකු ගීයක් ගයමින් ඉදිරියට ඇදෙයි... බුද්ධිගේම රූප කාය... ඒ ඇඟ පතනින් පමණක් නොව කොණ්ඩා මෝස්තරය පවා එහෙං පිටින්ම බුද්ධිමය... මට හිනා ගියේ මේක බුද්ධියාට කියන්නේ කොහොමද කියා සිතූ විටය... කැමරාව බෑගය තුල වූවත් එය පිටතට ගෙන මිනිසුන්ගේ ඡායාරූප ගැනීම තරමක් අනතුරු වලට අත වැනීමක් විය හැකි බැවින් මා එයට උත්සහ කලේවත් නැත.

බුද්ධි වැනි වූ තරුණයා මහ හඩින් සින්දුව කිවූවත් එහි තාලයක් නැත.. එහෙත් හිටි හැටියේ ඔහුගේ අතේ කීයක් හෝ කවුරුන් හෝ විසින් තැබූවිට ගීතය නවතා දමා කරනු ලබන පින් වාක්‍ය කිවීම නම් ගීතයට වඩා ගීතවත්ය... එය ඉතා හොඳින් කිරීමේ හැකියාව තරුණයා සතුය... පින් වාක්‍ය කියනා ගමන්ම එක් අතකින් තමාට ලැබුන මුදල පරීක්ෂා කර බලයි...ඒ ඔහුට ඇස් නොපෙනෙන නිසා වෙන්ය...එක් අතකින් සුදු සැරයටියත් අනිත් අතින් කාන්තාවකුත් අල්වාගෙන ඔහු කෝච්චි පෙට්ටියේ හිමි හිමින් ගමනක යෙදෙයි... හවස කෝච්චියේ යන විට සිටියාට වඩා පිරිස වැඩිය.. එසේම ඔහුගේ අන්ධ භාවයටත්..ඔහුගේ අත අල්වාගෙන ඉදිරියට යන අනිත් කාන්තාවත් ඔහුව අල්වාගෙන සිටින අතින් නොව අනෙක් අතින් තවත්සුදු සැරයටියක් දරනා නිසාවෙනුත්..අන්ධ යුවලට ලැබෙන ආධාරය ඉතාමත් සතුටු දායකය...ගීතයේ පද දෙකක් කියන විටම කවුරුන් හෝ කීයක් හෝ අත තබන නිසා ගීතයේ පදවලට වඩා පින් දීම කෙරෙයි...

එක් විටම තරුණයා සිටි පැත්තෙන් නොව අනිත් පැත්තෙන් ගැහැණු කෙනෙක් කීයක්දෝ දෙන්නට අත දිගු කරනවා මා බලාගෙනය... එතෙක් වේලා අන්ධ ආකාරයෙන්ම පැමිණි කාන්තාව එක් වරම එක ඇසක් හොඳින් විවර කර එදෙස බලා අර දිගු කල මුදල ගන්නවා දුටු විට මට සිනහ නැඟිණි... කොල්ලා කොහොම උනත් ගෑණු මනුස්සයට ඇස් පෙනෙනවා... ඒත් දෙන්නම සුදු සැරයටි අරගෙන කරන්නේ මොකක්ද..? රැවටීම... හොඳ ගණනක් කෝච්චි පෙට්ටියෙන් සොයා ගත් ඔවුන් දෙදෙනා කෝච්චි පෙට්ටියෙන් අනිත් පෙට්ටියට මාරු විය යුතු කපොල්ල අසලට ආ සැණින්ම අන්ධ තරුණයාගෙත් ඇස් පෙරට වඩා විවෘත වූ ආකාරය කොනේම සිටි මට පැහැදිලිව පෙනුණි... වහ වහා අතේ තිබූ මුදල් නවා කරේ එල්වාගෙන සිටි බෑගයට දමා නැවතත් සුපුරුදු අවසන් නොවන ගීතය කියමින් ඔහු ඊ ලග පෙට්ටියට මාරු විය...

------------------------------------------

ගැහැණිය මගේ අවධානය ලබා ගත්තේ දරුවාගේ හැඩීම හරහාය... ඇය කෝච්චි පෙට්ටියට පැමිණෙනු හෝ කෝච්චි පෙට්ටියේ බාගයක් දුරට එනවාවත් මා නොදිටිමි.. එහෙත් දරුවකුගේ හැඩීම නිසා හිස එදෙසට හැරුනු විට මම ගැහැණිය දුටිමි. ඇය වයස හතලිහක පමණ ගැහැණියකි. තරමක් අපිරිසිදු ඇඳුම් හැඳ සිටි ඇය දරුවා පාමින් මොනවා හෝ කියමින් සිඟමන් යදිමින් ඉදිරියට ආ අතර සාමාන්‍ය තරමින් අයටද ආධාර හිමි වෙමින් තිබුණි.. එහෙත් ඒ සමඟම දරුවාගේ හැඩුම අධික වන්නට විය... සුළු වේලාවක් යන තෙක් එය එතරම් අමුත්තක් නොවූවද කෝච්චි පෙට්ටියේ අවසානයට එද්දී එය මහා විලාපයක් වී තිබූ අතර සිඟන ගැහැණියට සිඟමන් ඉල්වීම පැත්තක තබා දරුවා නැලවීමට සිදුව තිබිණි...

එතෙක් වේලා ලබා තීබූ මුදල් උර මල්ලට දමා සිඟමන් යැදීම නවතා දමා ඇය දරුවාත් සමඟින් හිස් අසුනක වාඩි වූවාය.. ඒ මා සිටි තැනට ප්‍රති විරුද්ධ දිශාවෙන් මා හට ඉදිරියෙන්ම වාගේය.. එතෙක් වේලා එම තැන සුව පහසුවෙන් වාඩි වි සිටි තරුණයාත් මැදි විය ගැහැණියත් සිය කතාව නවතා දමා අසුනේ එක් පැත්තකට ඇදිණි.. ඒ අර දරුවාගේ පාපහරින් බේරෙන්නටය... කොලුවා හූ තියමින් අත පය විසිකරමින් හඩයි... ගැහැණිය දරුවාට තලමින් ප්‍රශ්න නඟයි... මෙය කෙලවරක් නැතිව සෑහෙන වේලාවක් කෙරුණි... අසල වාඩි වී සිටි බොහෝ දෙනෙක් එම ස්ථානයෙන් නැගිට වෙන වෙන තැන්වලට ඇදුණි...

දරුවාට ගහන ගමන්ම ගැහැණිය නොයෙකුත් දේ කියනු ලබයි...

"ඇයි මෙහෙම වද දෙන්නේ..? දැන් හවස ඇඟ සෝදලා නේද ආවේ..දැන් ආයේ කුණු ගාගන්නද හදන්නේ..? "

එසේ කියනා අතර හිටි හැටියේ මොනවාදෝ කල්පනා වූ ආකාරයක් පෙන්වමින්...

"හා නාඩා ඉදින් ආ ආ කිරි බීහං" කියමින් ඇය හැඳ සිටි ටී ෂර්ටයෙන් සිය තනයක් පිටතට ගෙන දරුවාට කිරි දෙන්නට මෙන් සූදානම් විය... එහෙත් දරුවා එයටද මෙල්ල නොවීය... ඔහු වගේ වගක් නැතිව මොර දෙයි... මේ වන විට අවට සිටි අප සියල්ලන්ටම මෙය මහා කරදරයක් වී තිබුණු අතර ගැහැණියද අවට අයට තමා හා දරුවාගෙන් වන හිරිහැරය නොදන්නවා සේ එතැනට වී දරුවාට තලමින් සිටින්නට විය...

කෙසේ හෝ දෙමටගොඩින් ආරම්භ වූ මෙම කරදරය අවසන් වූයේ රාගමිනි.. රාගමදී ගැහැණිය පරාද වූවාය... දරුවාත් රැගෙන කෝච්චියෙන් බිමට බැසීමට ගියාත් සමඟින්ම දරුවාගේ හැඩීම නතර විණි... මෙතෙක් වේලා දරුවාට උවමනා වී ඇත්තේ කෝච්චියෙන් බැසීමට විනා අන් යමක් නොවේ... සමහර විට දවස තිස්සේම කෝච්චියේ ගැහැණියගේ ඇගේ එල්ලී ගොස් කොලුවාට එපා වී තිබුණා විය හැක...

ඔවුන් දෙදෙනා පැස යනවාත් සමඟින්ම ඉස්සරහා අසුනේ සිටි මැදිවියේ කාන්තාව එතැන සිටි තරුණයා දෙසට හැරී...

"ඔහොම ළමයින් මරලා දාන්න වටින්නේ..ඒ ගෑනිට හිඟා කන්නවත් නිදහසක් දෙන්නේ නැති හැටි"

එය ඇසුන තරුණයා මා දෙස බලා ලැජ්ජාවෙන් මෙන් සිනා සී බිම බලා ගති...

..................................................