ඒ බිහිසුණු රැය...

රැය එළඹිණ... වේලාව කීයට ඇද්දයි මා නොදනිමි...

ඒ වන විට තාත්තා සිටියේ නිවසේ ඉදිරි කොටසේය..මමත් මල්ලීත් අම්මාත් සුපුරුදු ලෙසින් ගෙයි දෙවන කොටසේ සිටියේ... තාත්තා ඒ වන විට නිවසේ ඉදිරි කොටස වූ කඩ කාමරයේ බිම පැදුරක් එළාගෙන කාඩ් බඩු සකස් කරමින් සිටියේය... දල්වන ලද ඉටිපන්දමක් හිස් කිරිපිටි ටින් එකක් උඩින් සවිකර කියත් පටියකට සිර කොට අල්වාගත් සෙ‍ලෝෆේන් කවර සීල් තබමින් කසාය පැකට් සකස් කිරීමක් හෝ කුළු බඩු පැකට් කිරිමක් හෝ සිදු කෙරිණි.

මා නින්දත් අඩ නින්දත් අතරේ පසු වෙමින් අප සිව් දෙනාගේම පොදු සිරි යහන වූ නිවසේ තිබූ එකම ඇඳ මත වැටී උන් අතර අම්මා සිටියේ ඇ‍ඳේම වැතිරී මට කතන්දරයක් කියා දෙන අතරේම මල්ලීට කිරි දෙමිනි... සියල්ල ඉතා සාමකාමීව පැවතිණි...

එක්වරම දොරට ගසන ශබ්දයක් ඇසිනි... එය එතරම්ම නුපුරුදු කාරණයක් නොවේ.. මක් නිසාද යත් වේල පහින් ගන්නට බැරි වූ කුමක් හෝ දෙයක් මිලදී ගැනීමට හිටි හැටියේ එන ගම් වැසියන් මෙසේ රාත්‍රී කාලයේ දොරට ගසමින් කරදර කිරීම ඒ වන විට අපට හුරු වී තිබුණු නිසාය... මා සිතුවේත් මේ එවැනි කවුරුන් හෝ යැයි කියාය...

සුපුරුදු පරිදි එසේ දොරට ගැසූ ශබ්දයෙන් පසුව තාත්තාගේ කට හඩ නික්මිණි...

"කවුද..?"

පිළිතුරක් නැගුණි..ඒත් එය එතරම්ම පැහැදිලිව අපට අසුනේ නැත.. එහෙත් තාත්තා සිටි තැනින් නැගිට ගොස් දොර අරින හඩ අපට ඇසිණි... තත්පර කිහිපයක් ගෙවී යන්නට විය...තත්පර මිනිත්තුවක් බවට හැරෙන්නට විය...දොර හරින හඩින් පසුව කිසිදු ශබ්දයක් නොවූ නිසා අපගේ අවධානය ඒ දෙසට යොමු වූයේ නිරායාසයෙන්මය...

වෙනදා නම් මෙසේ දොර ඇරිය පසුව ගන්නට ආ බඩුවල මිල ගණන්..ප්‍රමාණ ආදිය දෙපාර්ශවයෙන්ම කියැවෙනවා ඇසෙයි..එහෙත් අද සියල්ල නිශ්ශබ්දය... සිදු වන්නේ කුමක්ද...?

හිටි හිටියේම ශබ්ද නැගෙන්නට විය...

(නිදිමතයි... අනිත් ටික හෙට...සමාව බාජනේට...)