අම්මා.. කාලි අම්මා වූ හැටි...

"චටාස්..පටාස්..."

එක්වරම ඇසුනේ කස පුපුරන්නාක් බඳු හඩකි.. ඒත් සමඟින් කිසිවකු වේදනාවෙන් මොර දෙන හඩත් පැහැදිලිවම ඇසුනි...

මෙතෙක් වේලා මල්ලිට කිරි පොවමින් ඇදේ වැතිර සිටි අම්මා මල්ලීව පසෙක තබා වහා නැගිට සිටියාය.. පිරිමින්ට වඩා ගැහැණුන්ට ඉව තිබෙන්නා සේය.. මා හට හිතා ගත නොහැකි තරමේ වේගයෙන් ඇය ක්‍රියාත්මක වූවාය...

"මල්ලි බලාගන්න පුතේ"

අම්මා කීවේ එපමණකි... මෙසය මත තිබූ යමක් අතට ගෙන ඇය එළියට දිව ගියාය...

තත්පර කිහිපයකින් කෑකෝ ගසන හඩවල් කිහිපයක්ද පෙරට වඩා උස් හඩකින් ලතෝනි දෙන හඩක්ද නැගුණි... සියල්ල සිදුවීමට මිනිත්තුවකට හෝ දෙකකට වඩා ගියේ නැත...

"දඩාං..."

යන මහ හඩින් නිවසේ ඉදිරිපස දොර වැසුනි...

තාත්තා වේදනාවෙන් මිරිකෙමින් ඇතුළු කෑල්ලට පැමිණි අතර අම්මා ඔහු පිටුපසින් පැමිණියේය...

"ආයෙත් එයිද දන්නේ නැහැ.."

"නැහැ ආයේ එයි කියලා හිතන්න බැහැ...ඒත් කෝකටත් ඇහැරලා ඉමු"

එසේ කී අම්මා මා නිදි කරවන ලදි... එයින් එහාට මට සිදු වූවක් මතක නැත.. මා දන්නේ පසුවදා එළිවනවා පමණි... එහෙත් පහුවදා උදේ වන විට නිවසට යන එන අය බොහෝ වූ අතර ඔවුන් කතා බස් කල දේ හරහා කතාව පැහැදිලි විය...

සවස් යාමයේ මාගේ වදන් කන වැකුණු ගැහැණිය අඩා වැලපෙමින් සිය නිවසට ගොස් ඇත්තේ "තොපි වගේ දරුවෝ හදං මට අහන්න වෙලා තියෙන කතා" යැයි කියමිනි... නිවසට ගොසින්ද වැලපෙන්නට වූ ඇ‍ගේ වදනින් විමසිලිමත් වූ දරුවන් කතාවේ අග මුල අසා දැනගෙන පිස්සු බල්ලන් සේ වියරු වැටී ඇත... එවෙලේම අප නිවසට එන්නට කැති පොලු අරගෙන සූදානම් වූවද එක් අයකු විසින් සැලසුම වෙනස් කරවා ඇත...

"ඔහොම කරලා හරියන්නේ නැහැ හොඳ පාඩමක් උගන්නමු...අරූට ගහලා ගෑනි උස්සමු..."

සැලැස්මට අනුව සූදානම් වූ සහෝදරයින් අතරින් සිව් දෙනෙකු හෝ එයට වැඩි පිරිසකුත් යහළු නඩයෙන් කිහිප දෙනෙක්ද ඇතුළුව අට දෙනෙකුගේ පමණ නඩයක් රාත්‍රී වන විට අප නිවස ආසන්නයට ආවේ කුලියට ගත් පරණ කාර් කබලක්ද ඇතිවය... කාරය නිවසට ඉහලින් පාරේ නවතා එතැන දෙදෙනකු මුර කරනා අතරේ.. තවත් දෙදෙනෙකු ගේ පහලින් පාර රැක ඇත.. ප්‍රධාන කටයුත්තට පැමිණියේ සිව් දෙනෙකි...

ගෙවත්තට ඇතුළු වූ සිව් දෙනාගෙන් එක් අයකු දොරට ගසා ඇත.. තාත්තා දොර අසලට පැමිණෙන විට සෙමින් කතා කොට ගිනි පෙට්ටියක් ගැනීමට යැයි කියා දොර විවෘත කරවාගෙන ඇත... දොර විවෘත කරනවාත් සමඟින් වහා ක්‍රියාත්මක වූ පිරිස තාත්තාගේ අත පය සොලවන්නටවත් බැරි ලෙසින් අල්ලාගෙන මිදුලට ඇදගෙන එකෙකුගේ බඳ පටියක් ගලවා එයින් තාත්තා හට කස‍යකින් මෙන් තලා ඇත... එතැන සිටි වැඩි දෙනා නෑදෑ කමින් තාත්තාට වූයේ ඥාති පුත්‍රයින්ය... එසේ වූ නෑදෑ පුතුන් කිසිදු අනුකම්පාවකින් තොරව එවකට හතලිස් හතක පමණ වයස් වූ අඩි පහයි අගල් දෙකක් උසැති කාටවත් ගහනවා තබා ලේසියෙන් බනින්නටවත් නොයන තාත්තාට පහර දෙන විට උසුලාගත නොහැකි වේදනාවට කෑ ගැසුනු හඩත් එක දිගට කස පුපුරන්නා වැනි වූ බඳ පටිය තාත්තාගේ ඇඟ පුරා වැදෙන ශබ්දයත් ඇසූ පමණින් සිදු වන දේ ගැන තේරුම් ගත් අම්මා එළියට දුවා තුබුනේ හිස් අතින් නොවේ...

ඇයගේ අතට හසු වී තිබුනු එකම අවිය වූ මේසය මත වූ පාන් කපන පිහියත් රැගෙනය... එම පිහිය අප නිවසට ලැබී තිබුනේද ඊට දින කිහිපයකට පෙරදීය.. ඒ විදෙස්ගතව සිට පැමිණි අම්මාගේ නැඟණියක විසින් දුන් ත්‍යාගයක් ලෙසින්ය... එය තලය අගල් අටක් පමණ වූ සාමාන්‍ය තරමේ පිහියකි...

මිදුලට බසිද්දීම ඇයව දුටු එකෙක්

"මුගෙන් වැඩක් නැහැ ඔය එන්නේ අපිට ඕන කෙනා අල්ලලා දාගං කාර් එකට" යැයි කියා ඇය වෙත එක පිම්මේ පැන ඇත.. එහෙත් ඔවුන් සිතුවා වැරදිය... අහිංසකයෙකුට තලා ඔහුගේ අඹුව උස්සාගෙන යාමට පැමිණි ඔවුන් සිතූ තරමට එය පහසු වූයේ නැත...

තමා ඉදිරිපිටම සිය සැමියාට පහර දෙන අධමයින් රැල දුටු ඇය වියරු වැටුනාය... පළමුව තමා ඉදිරියට පැන්න එකාගේ ඇළපත හරහා පළමු පිහි පහර එල්ල විය... ක්ෂණිකවම දෙවන පහරත් ඒ සමඟින්ම එල්ල විය... සිදු වූ දෙය සිතා ගත නොහැකි වූ නරුමයා විලාප දෙද්දී දෙවැනියාත් ඇයට ලං විය... පලමු වැන්නාට වූ දෙය කුමක්දැයි ඔහුට සිතාගත නොහැකි විය... ඔහුටත් පෙර සන්තෑසියමය... අගල් අටක් දිගැති පිහිතලය සිය උදර පෙදෙසට ඇතුළු වනවාත් සමඟින් ඔහුද විලාප දෙන්නට විය... අම්මා දෙවැනි වතාවටත් පහර දීමට පිහිය ඇද්දද අතට ආවේ පිහියෙන් කොටසක් පමණි... පිහිතලය කැඩී තිබුණි... එහි කැබැල්ල ඇනුම් කෑ එකාගේ සිරුරේ තිබියදීම අතැති පිහි කොටයෙන් අනිත් උන්ට ඇනීමට උන් පස්සේ එලවන්නට විය..පිහි ඇනුම් කෑ උන් දෙදෙනාත් අනිත් උනුත් හිස් ලුලූ අත දිව ගොස් තිබිණි.. අම්මා වහාම ආපසු හැරී තාත්තාවත් ගෙට දමාගෙන දොර වසා දමන ලදි...

එයින් පසුව සිදු වූ දේ බොහෝය.. මෙතෙක් වූ දේ කියූ ආකාරයටම ඒ කතාද අනිවාර්යයෙන්ම කියන්නට සිතා සිටිමි. කෙසේ වෙතත් එදා රැය අපගේ ජීවිත වෙනස්ම මඟකට ගෙන ගිය බව කිව යුතුමය... එහෙත් ඒ සියල්ලට මුල් වූ මාගේ වචන කිහිපය ගැන.. එනම් අර කී ගැහැණියට කී ඇයගේ පුතුන් අපගේ කුකුළන් කෑ කතාවට අද මේ වන තෙක්ම අම්මාවත් තාත්තාවත් මා හට දොසක් වචනයක් කියා නැත... පසු කාලීනව ඔවුන් එය සිහි කලේ සිනහා වෙමින් මිස කිසිඳු ආකාරයක චෝදනාත්මක ස්වරූපයකින්ද නොවේ...

එමෙන්ම එදා රාත්‍රියේ තත්පර ගානක් ඇතුලතදී ක්‍රියාත්මක වී අතට හසු වූ ආයුධයෙන් විදුලියක වේගයෙන් එහෙ මෙහෙ පැන දෙදෙනෙකු හට මාරාන්තික ප්‍රහාරයක් එල්ල කොට තාත්තාවත්.. අපවත් ඇයවත් බේරා ගත් අම්මා ගැන කෙසේ විස්තර කරන්නදැයි මා දන්නේ නැත... කෙසේ වෙතත් ගැහැණියක සතුව ඇති විවිධ ස්වරූපයන් අතරින් කාලි අම්මාගේ ස්වරූපයත් එකක් යැයි මා හොඳින්ම දන්නේ ඇය එදා ක්‍රියා කල ආකාරය දන්නා නිසාය...

සත්‍යය ප්‍රබන්ධයට වඩා අපූරුය යන්න මා අදහමි...

අපූරු බාප්පාගේ කෙරුවාව මී ළගට...