අතීත ගී පොත...

ලියන්න ගත්තට ලියන්නේ මොනවද කියලා තාමත් කල්පනා කරනවා. එක අතකට ලියන්න දෙයක් තියෙන්නම ඕන නැහැනේ ලියන්න. හිත කියනවනං මොනවා හරි කුරුටු ගාපං කියලා ඔන්න ඔහේ කුරුටු ගාන්නයි තියෙන්නේ.. මොකද අපි කරන හැම වැඩේටම හේතුවක් තියෙන්නම ඔන නැහැනේ.. කොහොම උනත් මේ කුරුටු ගෑම හිතට ලොකු සහනයක් ගෙන දෙනවා. හේතුවක් ඕනමනං ඒ එකම එක හේතුවත් ඇති මේක ලියන්න හිත හදාගන්න.

සාමාන්‍යයෙන් මිනිස්සු හිතේ සහනය වෙනුවෙන් හුගාක් දේවල් කරනවා. සමහරු ඒ වෙනුවෙන් ඉගෙන ගන්නවා.. දිගින් දිගටම විභාග ලියනවා..සමත් වෙනවා..තව දෙයක් ඉගෙන ගන්න පටන් ගන්නවා... තවත් අය සල්ලි හම්බ කරනවා... එක එක ආකාරයට ක්‍රම උපයෝගී කරලා මුදල් පස්සේ දුවනවා... ඒ අතරේ තවත් අය වාහන.. එකතු කරනවා..තවත් අය ඉඩ කඩම් අයිතිකරගන්නවා.. ඔය මං කිව්වේ මහා පරිමාණ දේවල්.. ඒ නැතත් තවත් අය හිතේ සහනය වෙනුවෙන් කාසි එකතු කරනවා..මාළු ඇති කරනවා... ක්‍රිඩා කරනවා.. එක එක ජාතියේ වැඩ. ඒ අස්සේ මම ලියනවා... එකම අරමුණකට... මං කලින් හිතං හිටියේ සල්ලි එකතු කිරීම හරි දේපල රැස් කිරීම හරි ඉගෙනීම වගේ කාරනා වලින් හිතේ සහනය අත් කරගන්න එක කවදාවත් අවසානයක් නැති වැඩක් කියලා.. ලියන එක එයිට වඩා සාර්ථක ක්‍රමයක් කියලා..ඒත් ඒකත් එහෙමම නෙවෙයි. මේකෙත් අවසානයක් නැහැ... නැත්තං මෙච්චර ලියාපු මං ආයේ තව අහවල් එහෙකටද මේක ලියන්න ගන්නේ... අද දවසට මේ වෙනකොට වචන 4000කට කිට්ටු වෙන්න ලියලා තියෙනවා. හැබැයි ඒ වචන ලිවීමෙන් හිතට ලොකු සහනයක් හම්බ වෙන්නේ නැහැ. ආර්ථිකේට සහනයක් මිසක. ඒත් මෙතන ලියන වචන කිහිපය එයිට වඩා හිතට ලොකු සහනයක් ගේනවා. ඉතිං මං ලියනවා...

මං මේ උඩ ටික ලියං යනකොට මට මතක් උනේ ඔය කාසි එකතු කිරීම මුද්දර එකතු කිරීම වගේ දේවල්ම නැති උනත් මාත් එක එක කාලෙට එක එක වැඩ කලා නේද කියලා ඒ වගේ... එයින් එකක් තමා ගීත එකතු කිරීම... එක කාලයක් තිබුනා පොත් පිරෙනකල් ගීත එකතු කරන්න... කොහෙන් හරි සින්දුවක් අහු උන ගමන් ඒක මතක තියං ඇවිත් කොපි පොතක ලියනවා. පත්තර කෑල්ලක සින්දුවක් තිබුනොත් ඒ පත්තර කෑල්ල ඉල්ලං ඇවිත් ඒක කොපි කරගන්නවා.

ඒ අතරින් අමාරුම වැඩේ උනේ රේඩියෝවේ යන සිංදු ලිවීම.. මොකද කැසට් පීස් වල යන ඒවානං රිවයින් කර කර අහන ගමන් වචන අල්ලං ලිවුවැකිනේ..(එහෙම ලියන්න කියලා රිවයින් කරලා මං කොච්චර කැසට් පීස් තොගයක් විනාස කරලා තියේද...? ඇයි කැසට් යන්තර..එව්වටත් ඒ සෙතේම තමා) ඒත් රේඩියෝවේ යද්දි එහෙම බැහැනේ..එක පාරින් වචන අල්ල ගන්න ඕන.. ඉතිං මං කරන්නේ කොල කැල්ලක් තියං ඒ ඒ වෙලාවට යන සින්දුවේ වචන පුළුවන් තරමට ලියා ගන්න එකයි..ලියා ගන්න බැරි උන තැන්වල හිස් තැන් තියලා දානවා.. ආයේ දවසකට දෙකකට පස්සේ ඒ සින්දුව විකාශය වෙද්දී පටස් ගාලා අර අතෑරුන කෑලි ටික ලියනවා.. ඔහොම ලියද්දී සමහර සින්දු සම්පූර්ණ කරන්න මාස ගානක් ගිය වෙලාවලුත් තිබුනා.. තවත් ඒවා කවදාවත්ම සම්පූර්ණ උනේ නැහැ..

ඒ අතරේ තවත් සින්දුවල සමහර වචන තිබුනා කොච්චර කිව්වත් හරියටම පැහැදිලි නොවන... අර "සිරි සඟ බොධි මාලිඟාවෙදී..මා- දැක ප්‍රාණේ හානි වෙන්ට බැට දෙම්.." කියන සින්දුවත් එහෙම එකක්.. අදටත් එකේ එක තැනක් මට පැහැදිලි මදි. එකේ එක තැනක් තියෙනවා "ධර්මෙ ශීලේ රක්නා රාජා නාමේ ......." කියලා තැනක්..ඔතැනින් එහාට තියෙන වචන ටික අදටත් මට පැහැදිලි නැහැ... ඉතිං එහෙම සින්දු කියන්න ගියාම ඔය තාලෙට හරියන මොනවා හරි වචන ටිකක් දමලා දීලා අදිනවා ඇර වෙන මොනවා කරන්නද..?

ආ පොඩ්ඩක් හෝව් තියෙනවා වැඩක් කරන්න...

හරි ඔන්න ඒක කලා.. මෙන්න බඩු.. තාමත් මං ගාව ඒ කාලේ ලියාපු පොත් දෙකක් තියෙනවා...

ඔන්න ඒවා...

ඒ දවස්වල මට සුනිල් සෙට්ටි මේනියාව තදින් ඉහට ගහලා තිබුනේ... මොහොරා ෆිල්ම් එකේ වැරැද්ද වෙන මොකවත්ම නෙවෙයි...:D ඔය පේන හාට් දෙක ගෑල්ලමයෙක්ගෙන් ලැබුන එකක්... එයාගේ නාට්‍ය හා රංගකරණය පොතේ තමා ඒක තිබුනේ.. පස්සේ ඒක මේ පොතට ආවා...

බර බර එව්වා වගේම...

නන්ස්ටොප් කෑලිත් එක සමානව තිබුනා...

කොහොමද වැල් බයිලාව...

පේනවනේ පොත අවසන් කල දවස...

කොහොමද වැඩේ... අවුරුදු 15කට විතර කලින් කරපු වැඩ තමා ඔය... ඒත් ඒ කාලේ හැටියට හිතේ සැහැල්ලුවට කරපු දේවල්.. මොකද ඒ දවස්වල බ්ලොග් තිබුනයෑ... ඔය පොත් ලිව්වා කියලා හිට් වදිනවා කියලද..? කමෙන්ට් වැටෙනවා කියලද..? ඒත් ඒ කාලෙත් ලිවීමෙන් මොනවා හරි සැහැල්ලුවක් තිබුන හින්දා තමා ලිව්වේ.. දැන් ඉතිං මෙහෙම ලිව්වා කියලා ආයේ මොන අවුලක්ද... සන්තුට්ඨී පරමං ධනං...