දවාලේ නින්ද මල බතෙන් කෙලවර උනා නෙව...

ඉස්සර.. ඒ කිව්වේ එක්දහස් නවසිය බර ගණන්වල අග බාගේ...

මං කලිනුත් කියලා තියෙනව නෙව අපිට කුඹුරු තිබුනේ නැහැ... ඉතිං කුඹුරු තියෙන උදවිය අපි වගේ අයට හරි ආදරෙයි... කුඹුරු වපුරන කාලෙට... ගොයම් කැපෙන කාලෙට පුදුම ආදරෙන් කතා කරලා කියන්නේ 

"මල්ලියේ අනිද්දා අපේ ගොයං කැපෙනවා..උදෙන්ම වරෙං ඈ..."

කුඹුරු තියෙන උන්දලට කතා කලා වගේ නෙවෙයි ආයෙමත් උන්දලගේ අත්තමටත් යන්ට එපෑ.. ඉතිං කුඹුරු නැති අපි වගේ උන් ටිකක් සෙට් උනාම කන්න බොන්න දෙන දෙයක් දුන්නා එතැනින් කතාව ඉවරයි... අපිටත් ඉතිං වගේ වගක් නැති කාලෙනේ.. අර කතාවකුත් තියෙන්නේ පිස්සන්ට හැතැම්ම නැහැ කියලා... අපිටත් එහෙමම තමා.. කොතැනද මරණයක්..මඟුලක්..දානයක්.. පිංකමක්..සංගීතයක් තියෙන්නේ අපි එතැන... ගොයං කයියක් කිව්වමත් ඉතිං ඒ සංතෑසියම තමා...

ආසාවට පැනගෙන ගියා වගේ නෙවෙයි ඕකත් ලේසි වැඩක් නෙවෙයි.. උදේ පාන්දරින්ම කුඹුරට බැහැලා පලවෙනි ගොයම් අහුර කපලා ඒක උඩින් දෑකැත්ත තියලා වැඳලා කරලා පටන් ගත්තම කොහොම හරි බලන්නේ අවුව සැර වෙන්න කලියෙන් හැකි තරමක් කපලා අහවර කරන්ට තමා.. ඒත් ඉතිං ඔය දේ කර ගන්න පුළුවන් ඔය වී කාර්තුව දෙක වපුරන උන්දලගේ කයියකදී තමා.. බුසලක් හමාරක් කැපිල්ල මද්දහනට කලියෙන් ඉවර කර ගන්නනං විස්සක් වත් ඉන්ට ඕන... ඒ තරං කට්ටියක් ඔය කාලෙට එක්කාසු කොරගන්න ලේසි නැහැ... මොකද හැම තැනම කුඹුරු කැපෙනවා හිටු කියලා.. මිනිස්සු හැම තැනම බෙදිලා ගිහින්... ඉතිං එහෙමත් කයියකට තමා දා පාලොහක් හොයා ගන්ට ඇහැකි වෙන්නේ.. 

ගංවල කයියකට අඩු නැතිව කට්ටිය එකතු වෙන තැන් තියෙනවා.. ඒ ඉතිං කයියේ අයිතිකාරයගේ හොඳ කමට තමා.. අනිත් ඈයින්ගේ අත්තමට මඟ නොහැර යන එන... පාරකදී තොටකදී දැක්කම හිනා වෙලා කතා කොරලා යන..මගුලකට මරණයකට දැන ගත්ත ගමන් ඇවිත් කර ගහලා වැඩ පල කරලා දෙන උන්දලට මිනිස්සුන්ගේ හිඟයක් නැහැ.. ඒත් ඉතිං එහෙම නැතිව තමුන්ගේ වැඩට විතරක් උනන්දු වෙන ඈයින්ට වී බුසල කපා ගන්ට හත‍ර දෙනෙක් හොයා ගන්ට නැති තැනුත් එමටයි...

මුලදී මුලදිනං මාත් එහෙම උදවියගේ ගොයං කයිවලට උනත් දෙපාරක් නොහිතා ගියා තමා... ඒත් පස්සෙන් පහු තේරුං ගත්තා මුංට කඹුරලා ඇති පලක් නැති වග.. කොටින්ම කුඹුරු කලෙන් පස්සේ පාරකදී දැක්කත් කතා නොකර යන ජාතියේ උන්දලට මොකට කඹුරනවද..? 

ආ ඔය කිව්වම මට මතක් උනේ තව කතාවක්...

මං මුලින්ම කුලියට ගොයං කැපුව කතාව..ඒ අපේ ගමේම හිටිය අපිටත් තරමක් නෑදෑයෝ වෙන පවුලක තමා... එක් වංගියක් දෙකක් ඔහේ ගෙහුන් මාත් කුඹුර කැපුවට මොකද මුංදලා අනිත් කාලෙට අපිව සලකන්නේ දහයියා ගානට... ඕක එක වතාවක් හොඳටම තේරුං ගියේ අපි කට්ටියක් එක්කාසු වෙලා මොනවා නමුත් පොදු වැඩකට ආධාර පත්තරයක් එක්කාසු කොරන්ට ගිය වෙලේ... මං හිතන්නේ දන්සැලක් හරි ක්‍රීඩා සමාජේ වැඩකට හරි... ඔය කියන ගෙදර උන්නැහේ.. උන්නැහේ කිව්වේ ගෙදර පුතණ්ඩියා ආධාරයක් කරනවා තියා අපිත් එක්ක කතා කරන්නත් අකමැත්තෙන් වගේ මොනවද කියලා ගේ ඇතුලට ගියා ගියාමයි ආවේ නැහැ එළියට..බලං ඉඳලා බැරිම තැන අපි යන්න ගියා...

මෙන්න එයින් මාස හත අටකට පස්සේ හවහක මං පාරේ එනකොට ගේට්ටුව අරගෙන පාරට පැනලා මල්ලියේ කියලා කට පුරා හිනා වෙලා කතා කරලා

"හෙට අනිද්දා අපේ කුඹුරේ ගොයං කැපෙනවා ඕං මේ පාරත් වරද්දන්නේ නැතිව එන්ට ඕන ඈ.." කියපි... 

"අනේ තොගේ අම්මට" කියලා හිතිං කියන ගමන් මං "බලමු අයියේ මේ දවස්වලනං වැඩ වැඩී පුළුවන් උනොත් එන්න බලන්නං" කියලා එන්න එනකොට "අනේ එහෙම කියලා කොහොමද ඔන්න එන්නම ඕන ඈ.." කිව්වත් මං නෙවෙයි ආයේ පැත්ත පළාතේ ගියේ.. එක දවසක් උදේ වරුවේ මෙන්න මුංදෑ බයිසිමොටෝ එකේම නැගලා ඇවිත් මාව එක්කහු කරං යන්නම...

උදේ පාන්දරම පලකෝ කඹුරන්ට.. මං වෙන වැඩක් පිට දාලා නිකං හිටියා.. මෙන්න හවස් අතේ අයේ ඇවිත් හොයන්ට..බැලින්නං එදා එන්ට කියපු එකෙක්වත් ඇවිත් නැහැ ගොයං කැපිල්ලට මෑන් තනියම බලං හිටලා... ඉතිං ගොයං කැපිල්ල හබක්... හවස එනවා නිකං හුළං බැහැපු බැලුම වගේ ඇකිලිලා...

ඒ වෙනකොට මං දන්නවා කතාව.. මොකද දවාලේ තව තැනක ගොයං කැපිල්ලක් වෙන අතරේ ඔය හාදයාගේ ගොයං කැපිල්ල ගැන කතා වෙලා හිටියේ අපි ඒ වෙනකොටත්... අන්තිමට මෑන් ඇවිත් වෙච්ච හරිය කියනකල් ඉඳලා මං කෙලින්ම කිව්වා අනිත් උන් කියාපු කාරණාව... මේ පාර අත්තමට නොයන උදවියගේ ගොයං කුලියට මිස නිකං කපන්න කට්ටිය හොයා ගන්න බැරි වග... අන්තිමට අපි හතරදෙනෙක් ඒ ගොයම කැපුවා කුලියට... ගොයම කපන්න විතරයි කුලිය කිව්වේ.. මෑන් හිතුවේ අපේ රුදාවට ඒක ඇදලා පාගලා දීලත් යයි කියලා.. ඒත් ඒ එකක්වත් එහෙම උනේ නැහැ..කපලා ඉවර වෙලා අපි යන්න යනකොට මෑන් කියනවා අනේ මල්ලිලා තරහා නැතිව ඔය ටික වත්තට ඇදලා යමු නේද..මහ ගොඩක් නැහැනේ කියලා... මොන විකාරද..? එව්වා හදේ..අන්තිමට ඇදිල්ලටත් ගානක් පොරොන්දු වෙලා ඒකත් ඇදලා තමා අපි යන්න ගියේ... එහෙම මිනිස්සුන්ට එහෙම නොකර කොහොමද..?

ආ තව කතාවක් ඔන්න ඒ අස්සේ මතකෙට ආවා.. ඒත් මෑන්ස්ලා ගැනම තමා ඒ ඇවිල්ලා මල බතක් ගැන කතාවක්...

මල පත කියන්නේ මොකක්ද කියලා නොදන්න අය නැහැනේ.. ගෙදරක මරණයක් උනාම මිනිය උස්සනකල් ආයේ ඒ ගෙදර කෑමක් බීමක් හැදෙන්නේ නැහැ..කොටින්ම ලිප ගිනි මෙලවිල්ලක් නැහැ... දවසක් දෙකක් මිනිය ගෙදර තියාගෙන එයින් පස්සේ අවසන් ආගමික වතාවත් එහෙම කොරලා අහවර වෙලා මිනිය සොහොන් බිමට ගෙනියන්ට ඉස්සුවයින් පස්සේ තමා ආයේ ඒ ගෙදර ලිපක් පත්තු කොරන්නේ... මුලින්ම ගේ හෝදලා අර මිනිය තිබුන තැන තාවකාලිකව ලිපක් හදලා එතන කිරි මුට්ටියක් උතුරෝලා ඒ කිරි මුට්ටියටම කහ ටිකක් යහමින් දාලා ගේ පුරා ඒ කහ වතුර ඉහලා තමා ආයේ ගෙදර වැඩ පටන් ගන්නේ... ඒත් ඔය මිනියේ ආගමික වතාවත් කෙරෙන අතරේම වගේ ගෙයින් පිටත කොහේ හරි ලිප් ගල් බැඳගෙන තමා මල බත උයන්නේ...

පළාතෙන් පළාතට ඔකේ වෙනස්කං තියෙන්ට ඇහැකි..ඒත් අපේ පැතිවල මල බත සකස් වෙන්නේ මෙහෙමයි...

බත්... ඒකටනං ඉතිං සුදු බත් රතු බත් කියලා භේදයක් නැහැ.. මල ගෙදර අයට කුඹුරු තිබුනනං තියෙන කොයි හාල උනත් උයනවා.. වැඩි හරියක් ඉතිං තම්බපු සුදු නාඩු හාල් තමා.. එහෙමත් තැනක රතු හාලුත් ඉදෙනවා...ඒත් කලාතුරකින්... මල බතට කඩෙන් හාල් ගේනවා අඩුයි සාමාන්‍යයෙන්.. ගෙදර කුඹුරු නොකෙරෙනවනං අහල පහළ හරි කුඹුරු කෙරෙන ගෙදරකින් කුඹුරු හාල් ටිකක් ඇන්න එනවා.. කුඹුරු හාලේ තියෙන පුසුඹ කඩේ හාල්වල නැහැ...

වට්ටක්කා මාළුව... මේක අනිවාර්ය අංගය.. ඒකනේ ඉතිං මල ගෙයක් උන ගමන් ඔන්න වට්ටක්කා ඩාන්ස් එකක් කියලා කියන්නත් සමහරු පුරුදු උනේ...

කරවල හොද්ද.. මේකටනං ගන්නේ කට්ටා කරවල තමා...කට්ටා කරවල ඉව්වම ඒ හොද්දේ සුවඳ පළාතේම පැතිරෙනවා... කූලිවල මස් ගතිය ටිකක් අඩුයි..කටු තමා වැඩි.. ඒත් හොද්ද ගෑවුන තැන කතහැකි...

ඇඹුල් කෙහෙල් මාළුව... දැන් ඔය අපි අළු කෙහෙල් මාළුවට උයලා කන්නේ ආන්න එහෙමම උයාපු ඇඹුල් කෙහෙල් මාළුවකුත් මේ මල බතට අනිවාර්යයි...

ඔන්න ඔය ජාති ටික තමා අපේ පැතිවල මල බතේ අනිවාර්ය අංග වෙන්නේ...ඒත් මෙන්න මේ කියාපු මල ගෙදරදී ගමේ පළවෙනි වතාවට වෙනසක් උනා.. ඒ තමා මල බතට අඳාල කෑම වලට අමතරව ලූණු සම්බෝලයක් පැමිණීම...

කොහේ ගියත් මල බතකට මුලින්ම වාඩි වෙන්නේ ගමේ කොල්ලෝ ටික.. ඒ කියන්නේ අපි තමා... ආයේ ඉතිං ලැජ්ජා  වෙවී පැත්ත ගහලා ඉන්නේ නැහැ.. වාඩි වෙනවා වගේම තමා මදි නොකියන්ට නෙලනවා... ගෙවල්වල මිනිස්සුත් ඔය වෙලාවට ඉන්නේ බොහෝම හිතේ කණගාටුවෙන් හින්දා උන්දලත් අර මලගිය ඇත්තට පින් සිද්ධ වෙන්ට කියලා දෙන පලවෙනි කෑම වේල නෙව මේ.. ඉතිං ඒක අපි හිතේ මනාපෙන් හොඳ හැටි භුක්ති විඳිනවා බලන්ට ඒ කවුරුත් කැමතියි.. දැන්නං ඉතිං මල බත කන එකත් හෙන ලැජ්ජාවට කාරණයක් වගේ සලකන යුගයක්නේ.. ඒත් ඒ දවස්වල ඕක බොහෝම වැදගත් චාරිත්තරයක්... 

මිනිය තියාපු සාලෙම බිම පැදුරු එළලා ඒකේ අයින දිගට වාඩි උනාට පස්සේ අත හෝදන්න වතුර එකක් අල්ලං යනවා..අත හෝදා ගත්තට පස්සේ හැමෝම ඉස්සරහින් ලොකු කෙහෙල් කොලයක් එළං යනවා... එයින් පස්සේ ලොකු බේසමකට දාගෙන ආව බත් එකක් දෙන්නෙක් විහින් අර කෙහෙල් කොලෙට බෙදාගෙන යනවා... ඊ ළගට කට්ටා කරෝල හොද්ද... වට්ටක්කා..ඇඹුල් කෙහෙල් වෑංජනේ.. පිළිවෙලට බෙදං යනවා.. එයින් පස්සේ තවත් කෙනෙක් පන්කොල වට්ටියකට කෙහෙල් කොලයක් එලලා ඒක අල්ලං යනවා ඉස්සරහින්.. කෑමට වාඩි උන උදවිය අර බත් පතෙන් හොඳට අනාපු බත් කටක් ඒකට දානවා... එයින් පස්සේ තමා වැඩ ඇල්ලිල්ල...

බත් බෙදනවා.. හොදි බෙදනවා.. හොදි වැඩි වෙනවා ආයේ බත් බෙදනවා..බත් වැඩි වෙනවා හොදි බෙදනවා... ඒකේ අහවරයක් නැහැ... හොඳට මස් තියෙන කරෝල කටු කීපයක් බත් පතට වැටුනම ඉතිං හතර මහා නිධානේ පහල උනා වගේ... කොහොම හරි ගංවල කොල්ලන්ගේ කෑමේ ශක්තිය හොඳින් විදහා පාන තැනක් තමා මල බතට වාඩි විල්ල... වට තුන හතරක්වත් බත් බෙදන්න ඇරලා කෑවනං ගොඩම තමා... ටික වෙලාවක් යනකොට ගෙදර උදවියත් හිතේ තිබුන සාංකාව අතෑරලා කොල්ලෝ තරගෙට වගේ බත් කන හැටි බලං ඉන්නවා... ඕවා ඉතිං අපි සුළුවට හිතුවට ඒ වගේ වෙලාවක ගෙවල්වල උන්දලට හිතට හරි සැහැල්ලුවක් දෙන වැඩ...

ඉතිං මං කියන්ට ගියේ ඒක නවෙයිනේ.. අර මල ගෙදරදී මල බතට අළුත් අංගයක් එකතු වීම ගැනනේ... වෙනදා වගේම අඩු වැඩිය බෙදං යන අතරේ මෙන්න ගෙදර උන්දෑ කෙනෙක් දුවගෙන ඇවිත් ලොකු වීදුරු භාජනේක දමාන තක්කලියි ලූණුයි දාපු සම්බෝලයක් බෙදං යන්ට තියා ගත්තා... හැම කෙනාම ටිකක් අමුතු උනා... කට පියං ඉන්න බැරි කමට එකෙක් ඇහුවා ඇයි අක්කේ මේ ළුණු සමබෝලයක් කියලා... ගෙදර අක්කණ්ඩි හිමිහිට වගේ කියනවා අනේ අපේ වැඩ කරන තැන්වල අයත් ඇවිත් ඉන්නවනේ... නිකංම නිකං විදියට මල බත බෙදුවම හරි මිදිනේ.. ඒ හින්දා මොනවා හරි වැඩි යමක් දෙන්ට කියලා තමා මේක කලේ කියලා...

ඇත්ත කතාව අක්කගෙයි අයියගෙයි වැඩ පොලවල ඈයෝ කිහිප දෙනෙක් ඇවිත් හිටියා තමා... හැබැයි උන්දලාගෙන් ‍වැඩි හරියක් ආවා ගියා...සමහරු මල බතට වාඩි වෙන්න කිව්වම මග ඇරලත් ගියා..අන්තිමට ඒ ආපු උදවිය මල බතක් කෑවේ නැහැ.. ඒත් අමුතු තත්වයක් හදාගන්න මෙවුන්දලා මල බත මොඩ් කරලා... පවුලේ වග විභාග හොඳින්ම දන්න හින්දා කට්ටිය මූනෙන් මූණ බලා ගත්තා විතරයි.. කිසි කතාවක් නැතිව මල බත කෑවා..හැබැයි වෙනදා වගේ දෙතුන් පාර කෑමක් නැහැ..එක පාරින් අත් හෝදගෙන නැගිට්ටා... ලූණු සම්බෝලේ කෙහෙල් කොලේ පැත්තකට වෙන්න ඉතිරි වෙලා තිබුනා... එච්චරයි...

ඒ තමා අපේ ගමේ මුල්ම සම්ප්‍රදායෙන් පිට පැන්න මල බත... හැබැයි එයින් පස්සේ කාලෙක වෙන වෙන තැන්වලත් ඕකට පරිප්පු..බෝංචි වගේ දේවල් එකතු වෙන්න ගත්තා... කොහොමත් එකෙක් එකක් කලාම අනිත් උන් දෙකක් ‍කරන්න හදන එක සාමාන්‍යයිනේ.. හැබැයි ඒ වෙනස්වීම් එක්කම ඉස්සර වගේ මල බතට හරි බරි ගැහිලා වාඩි වෙන කොලු පිරිස නැති වෙලා ගියා... දැන්නං මලබතක් කාපු කාලයක් මතක නැහැ... සමහර විට දැන් ඕක දෙනවා ඇත්තේත් කේටරින් සර්විස් හරහා බුෆේ ක්‍රමයට වෙන්න ඇති... ඒත් අර ඉස්සර තිබුන මල බත වගේ ගෙවල්වල මිනිස්සුන්ගේ හිත් වල සාංකාව දුරු කරන්න ඇහැකි විදියට මල බතට වාඩි වෙලා මල ගිය පරාණකාරයට පින් දීලා බඩ පුරා මලබත ගිලින උදවිය ඉන්නවදත් මංදා...

මදෑ මං ලියන්න ගත්තේ වෙනම කතාවක්..ඇත්තටම මේ දවාලේ නින්ද ගැනයි මේක ලියන කොට මගේ හිතේ තිබුනේ.. ඒත් අන්තිමට වෙන වෙන අත්වල කතාව ගියා.. ඒ නින්ද ගැන ඊ පස්සේ ලියමු දැනට මේ ඇති...