අධ්‍යාපනයේ මාරයා 2වෙනි කොටස...

මං මුලින්ම කිව්වනේ අපේ අය හරි පුදුම මිනිස්සු කියලා... කතාව කියලා අහවර කරන්නත් කලියෙන් අර ඉංගිරිසි ටීචර් පටලෝගෙන වැඩේට..හා හා ඒකෙන් කාරි නැහැ..අර කිව්වත් වගේ අපේ මිනිස්සු පුදුම ජාතියක් තමා...

කොහොමින් හරි කොළඹ ගියා කියමුකෝ... ඒක පට්ට වාත කේස් එකක්.. උදේ හතර හමාරට විතර ඇහැරගෙන මහ පාන්දරින්ම බස්වල ගාටගෙන ගිහිල්ලා ආයේ හවස හතරට විතර ගෙදරට කඩං පාත් වෙන සීන් එකක් තමා මට සෙට් උනේ... මුල්ම මාස කිහිපය පාසල් වෑන් රථයක ගියා උනාට ඒ වියදම තාත්තට දරන්න අමාරුයි කියලා තේරුන හින්දම මං ඉක්මනටම බස්වලට හුරු උනා... ඊ ළගට සීසන් එක තියං සීටීබී එනකල් අහසට වැඳ වැඳ හිටිය කාලේ... ඒවා ගැන කතා කරන්න ගියොත් තව කියන්න ජාති අපමණයි... සීසන් ටිකැට් එකත් නිදහස් අධ්‍යාපනයේම කෑල්ලක් කියලයි මට හිතෙන්නේ.. එහෙම බැළුවම අර මේ ටිකේ කෑ ගහන විමල් ගොයියා කියන්නැහේ ඔය සීයට ගානින් මනින්න බැරි කොච්චර දේවල් තියේද..? හැබැයි ඉතිං සීසන් එකක් අරං ප්‍රයිවට්වල යන්න වීමේ අභාග්‍යත් ඒ හා එක්කම එන කතාවක්... අපි ඒවා අල්ලලා දාමු...

දුප්පත් දරුවෙක් හැටියට මටත් රජයෙන් ලැබෙන ශිෂ්‍යත්ව ආධර මුදල ලැබුනා... මුල්ම කාලේ ඒක රුපියල් 100යි... මේ කියන්නේ 1989 වගේ... ඒ කාලේ සීසන් එකත් රුපියල් 57යි.. ඒ කියන්නේ රුපියල් සීය ගත්තම සීසන් එකනං ගත්තෑකි... ඒත් අවුලකට තිබුනේ ඔය 100වත් හම්බ වෙන එකේ පිලිවෙලක් තිබුනේ නැති කමනේ... මාසයක් ගානේ ඕක නියම විදියකට හම්බ වෙනවනං ඒකේ පොඩි හරි සහනයක් තියෙනවා.. ඒත් ඒක හම්බ වෙන්නේ අවුරුද්දක් විතර එකට එකතු උනාම...සමහර විට එයිටත් වඩා කාලෙකින්.. ඔහොම ගිහිල්ලා අවුරුදු තුන හතරකින් විතර ඔය ආධාර මුදල වැඩි උනා රුපියල් 60 කින්.. ඒ කියන්නේ රුපියල් 160ක් උනා... ඒ රුපියල් 60 වැඩි කලේ ප්‍රේමදාස මහත්තයා විසින්... ඒත් එයින් පස්සේ අර කාලෙකින් හම්බ වෙවී තිබුන මුදලත් නැති උනා... ඔය අස්සේ ප්‍රේමදාස උන්නැහේ මැරුණා..විජේතුංග උන්නැහේ ආවා... ආධාර මුදල් තාමත් නැහැ...අන්තිමට ආවා මැඩොං... බඩුම තමා 160 මුදල කෙලින්ම 240ක් කලා... මුලින්ම අර පරණ එකතු වෙලා තිබුන හිග මුදලෙන් බාලයක් විතර ලැබුනා.. එයින් පස්සේ ටිකක් විතර ඕක ක්‍රමවත්ව ගෙවුනා උනත් තවත් අවුරුද්දක විතර සල්ලි මට එන්න තියෙනවා මං හිතන්නේ.. ඒ තමා නිදහස් අධ්‍යාපනයෙන් මට හිමි උන ශිෂ්‍යාධාර වල කතාව... 

ඊ ළඟට පාසල් ගාස්තු..පහසුකම් ගාස්තු.. සහ අමතර මුදල් එක්කාසු කිරීම්... මේ ගැනනං මං අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැ..මගේ පාසලට ගිය අය වගේම කොළඹ පාසල් ගිය බොහෝමයක් දරුවන්ට ඒ ගැන අවබෝධය ඇති... ගමේ ඉස්කෝලෙදී අවුරුද්දටම රුපියල් 3ක් වගේ ගෙවුව මට එක පාරටම අවුරුද්දකට රුපියල් සීයකට එහා ගිය පහසුකම් ගාස්තුව වගේම මාසයක් ගානේ මොන මඟුලකට හරි කියලා එකතු කරන රුපියල් පණහ හැට ආදී වියදං දරාගන්න එක් ලේසි උනේ නැහැ... බාටා දෙක දාං ඉස්කෝලේ ගිය මට කොළඹ යද්දී එහෙම පුළුවන් උනේ නැහැ කියන එකයි ඒ හැම දෙයක්ම සල්ලි කියන එකයි අමුතුවෙන් කියන්න ඕනයෑ...

ඔය කාලේ වෙද්දී අපේ පවුලේ ස්ථීර ආදායම උනේ අම්මා රට ඉඳන් එවන රුපියල් 2500 තමා... ඒකෙන් අපි තුන් දෙනෙක් කාලා ඇදලා ඉන්න ගමන් නඩුවක් කියන්නත් තිබුනා... තාත්තට අමුතුවෙන් කීයක්වත් හොයන්න යන්න විදියක් තිබුනේ නැහැ අපි දෙන්නෙකුගේ වැඩත් එක්ක... එහෙම තියෙනකොට මාසෙකට සැරයක් මොන හේතුවක් හරි කියලා ඉස්කෝලෙන් මුදල් ඉල්ලනකොට ඒකේ අමාරුව දන්නේ අපි විතරයි... 

අපේ ඉස්කෝලේ හය වසරේ ඉඳන් ඉහලට එක් වසරක් සඳහා පංති දහයක් විතර තිබුනා... ඒ පංති වැඩි හරියක්ම පහේ ශිෂ්‍යත්වෙන් සමත් වෙලා ආව ළමයි හිටියේ... අපේ පංතියේ හිටිය ළමයි 40 හම එහෙම අය... ඒ 40න් ළමයි තුන්දෙනයි හිටියේ ශිෂ්‍යාධාර මුදල් ලැබෙන.. එයින් එක ළමෙක් අපි තරමට අමාරු පවුලක නෙවෙයි.. ඒ හින්දා ඒ හැටි ගානක් නොදැනුනත් මටයි අනිත් ළමයටයි පුදුම දුකක් විඳින්න වෙලා තිබුනේ මේ එකතු කරන අමතර මුදලත් එක්ක... පංතියේ හිටිය අමතර පංතියකට නොගිය එකම ළමයි දෙන්න උනෙත් අපි දෙන්නා... ඒ වගේම කාලෙකට ටික කාලෙකට පස්සේ ඉස්කොලේ සමාජසේවා අංශයෙන් ආධාර ලබන ගොඩටත් ගියේ අපි දෙන්නා... සමාජ සේවා අංශය මගින් සීසන් එක ගන්න සල්ලි දෙන්න ගත්තම ඒකෙන් මට ලැබුනේ තරමක සහනයක්... සපත්තු ගන්න මුදල් දෙන කතාවක් කිව්වත් ඒකනං ලැබුනේ නැහැ... අර සීසන් එකේ සල්ලි ගන්නත් දෙතුන් වතාවක් රස්තියාදු වෙන්න උනා... සමාජ සේවා අංශය නැතත් අඩුම ගානේ අපි වගේ ශිෂ්‍යත්වය සමත් වෙලා ආධාර යටතේ ඉගෙන ගන්න පාසල් එන දරුවන්ගෙන් පාසල් ගාස්තු පහසුකම් ගාස්තු වැනි අමතර මුදල් එකතු නොකරන තත්වයකටවත් පාසලේ ප්‍රතිපත්තියක් තිබුණනං කොයි තරං හොඳද කියලා මට ඒ දවස්වලත් හිතුන දෙයක්.. අඩුම ගානේ මේක ලිව්වට පස්සෙවත් ඒක දකින කවුරු හරි පාසල් සංවර්ධන සමිතියකදී හරි ඔය ටික කියලා අදටත් මගේ මට්ටමේ ඉඳන් ඉගෙන ගන්න දරුවන්ට ඒක ලොකු උදව්වක් වෙයි...

මා නොදැක්ක ඒ පුර හඳ උන්ට හරි දකින්න බැරියෑ...

ඇත්තටම එක එක වියදං කියාගෙන එන මුදල් එකතු කිරීම් වල හැටියට පාසල් අධ්‍යාපනය නිදහස් අධ්‍යාපනයද කියලා දහ පාරක් හිතන්න මට වෙලා තිබුනේ... මට හොඳට මතක තියෙන අවස්ථා කිහිපයක් තියෙනවා ඔහොම එකතු කරපු මුදල් ගෙවන්න හැටියක් නැතිව මං ඉස්කෝලේ නොගිහින් හිටිය දවස් ගැන... එයින් හොඳටම මතකයක් තියෙන එකක් තමා එක පාරක් පාසලේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ හිටිය ක්‍රීඩකයෙක්ගේ මල්ලි අසනීප වෙලා ඒ වෙනුවෙන් සිදුකල සැත්කමක් වගේ දේකට හැමෝගෙන්ම මුදල් එකතු කරපු අවස්ථාව... ඒක ගෙවාගන්න විදියක් නැතිව මං දවස් දෙකක් පාසල් නොගිහින් හිටියා... ඒත් එක්කම ආවේ සති අන්තය හින්දා දවස් හතරකින් පස්සේ බොහෝම අමාරුවෙන් හොයා ගත්ත රුපියල් පණහත් අරං ගිහිං තමා යංතං බේරුනේ...  ඒවා පිං අතේ වැඩ තමා... මං ඒකට මොනවත් කියන්නේ නැහැ..ඒත් ඒ මුදල හොයා ගන්න ඒ වෙලේ තිබුන අමාරුව දන්නේ මමනේ... ඒ මුදලින්වත් ඒ මල්ලිව බේරගන්න උනේ නැහැ... මල්ලිට වියදං කරලා ක්‍රිඩකයාගේ පවුලේ අයත් ඇත්තටම හුඟක් අමාරුවේ වැටිලා හිටියේ.. දැන්නං දෙයියනේ කියලා මෑන් හොඳ තත්වෙකින් ඉන්නවා.

ඊ ළඟට කියන්න තියෙන්නේ මං සෞන්දර්ය විෂය හැටියට සංගීතේ තෝරාගත්ත කතාව...

මට උපතින්ම චිත්‍ර ඇඳීමේ හැකියාවක් ආසාවක් තිබුනා කිව්වොත් ඒක බොරුවක් නෙවෙයි... සංගීතේ ගැන එහෙම ආසාවක් මට තිබුනේ නැහැ... නැටුම්වලට කිසිම හැකියාවක් තිබුනේත් නැහැ... කොහොම හරි මට හය වසරෙදි තෝරගන්න තිබුනා සෞන්දර්ය විෂයක් හැටියට ඔය විෂයන් තුනෙන් එකක්... මං කල්පනා කලා...

නැටුම්...මලාට කරන්න ඇහැකි දෙයක් නෙවෙයි..මට කවදාවත් තාලෙකට පාදයක් තියන්න හැකියාවක් තිබුන එකෙක් නෙවෙයි... ඒක අදටත් එහෙමයි... නැටුමට ඕන කරන රිද්දමයක් මං ගාව නැහැ... සංගීතේ ගැන ඒ හැටි උනන්දුවක් ඇත්තෙත් නැහැ... සිංදුනං කියනවා උනාට ඒවා ටිකක් විතර කතන්දර මිසක් තාලයක් ඇති ඒවා නෙවෙයි කියලත් මං දන්නවා... අනිවාර්යයෙන්ම කැමැත්ත චිත්‍ර තමා..ඒත්... විෂයන් තුනෙන් වැඩිම වියදම දරන්න වෙන්නේ චිත්‍රවලට... මාසයකට චිත්‍ර පොත් කීයක් ඉවර වෙයිද..? දිය සායම්...? පාට කූරූ... පින්සල්...චිත්‍ර අදින පැන්සල්...? ඕවා ඒ හැටි දේවල්ද කියලා කෙනෙකුට හිතෙන්න පුළුවන්..ඒත් ගෙදර ආර්ථිකේ ගැන මට තිබුණ අවබෝධෙත් එක්ක මං දන්නවා ඕක ගෙදරට ලොකු බරක් කියන එක... අවසානෙදී මං තීරණය කලා සංගීතේ කරන්න... කොපි පොතක් අරං සංගීත කාමරේට ගියාම ඔය දෙන නෝට් එකක් ලියං..කියන සිංදුවකට අග අල්ලං ඉන්න බැරියෑ... ඔහොමයි මං සංගීතෙට යොමු උනේ...

ඊ ළඟට ටියුෂන්...

මං කොළඹ ඉස්කෝලෙට යද්දි කිසිම විදියකින් ටියුෂන් ගියේ නැහැ කියලා මං මුලින්ම කිව්වනේ... අමාරුවෙන් හරි යන්න හදපු ඉංග්‍රිසි පංතියේ දොරත් මට වැහුනු කොට ආයේ මට වෙන යන්න පංතියක් ඒ අහල පහලක තිබුනේ නැහැ... එක අතකින් මං යන එන වෙලාවල්වලට අනුව මට ටියුෂන් යන්න වෙලාවක් නැහැ... එක හමාරට ඉස්කෝලේ ඇරිලා සීසන් එක හින්දා සීටීබී එනකල්ම තැපලා අන්තිමට ගෙදර එද්දී හවස තුන හමාර හතර වෙලා හැමදාම... ඔය වෙලාවට කොහේද පංති...? තිබුණත් මට කෝ සල්ලි..?

ඒත් පංතියේ හිටිය හැමෝම වගේ පංති ගියා... අර මං කිව්ව මගේ ගොඩේම හිටිය ළමයයි මමයි විතරයි ටියුෂන්වලින් තොර ජීවීන් දෙන්නෙකුට හිටියේ අපේ පංතියේ... අඩුම ගානේ ඉංග්‍රීසි සහ ගණිතයටවත්... කෙනෙක් කියන්න පුළුවන් ටියුෂන් නැතිවට මොකද..ඉස්කෝලේ උගන්නන දෙයින් බැරියෑ කියලා ඉගෙන ගන්න.. බම්බුව තමා... අපිට පාඩමක් කියා දෙන්න ගුරුවරුන්ට ඕන උනෙත් නැහැ.. එහෙම ඕන උනත් ටියුෂන් ගිය එවුන් අපිට වඩා කඩාගෙන ඉස්සරහට යද්දී හැලිලා ඉන්න අපිව අරං ඉස්සරහට යන්න ගුරුවරුන්ට පුළුවන්කමක් තිබුනෙත් නැහැ.. ගුරුවරුත් ටියුෂන් වලින්ම අපි ගොඩ යනකල් බලං ඉන්නවා වගේ ඔහේ ඇවිත් පාඩං වැඩ කරගෙන ගියා... අපි දෙන්නා පංතියේ ඔහේ වැටිලා හිටියා.. මෙලෝ දෙයක් නොතෙරෙන ඉංග්‍රිසි පීරියඩ් එකේ හැමදාම නිදාගත්තා... ඒ මදිවට කොපි කිරිල්ල... මං මට පුළුවන් හැටියකට අච්චු පොත් කියෝලා විභාග ලියන්න ගියත් කොපි කරනවා කියන එක මට හුරු ‍වැඩක් නෙවෙයි... ඒත් මුළු පංතියේම උන් විභාගේ දවසට එහෙං පිටිංම කොපි කරනවා ඉවරයක් නැතිව...

විස්වාස කරන්න... මං මහා පාවාදීමක් කල එකෙක්... ඒ හතේ පංතියේදී... මං විභාග කීපයක්ම කොපි නොකර කොහොම කොහොම හරි ලිව්වත් හැමදාම පංතියේ විසි පස් වැනියගෙන් එහාට වැටුනා... ඒත් මං දන්නවා ඒ මගේ උපරිමය වගේම සාධාරණ ලකුණු කියන එක... අන්තිමට මට කොපි කරන උන් එක්ක පුදුම තරහක් තිබුනේ..ගුරුවරු උනත් ඒ ගැන ඒ හැටි උනන්දුවකින් හෙව්වේ නැහැ... මේක කියවන අය අතරේ උනත් මං හිතන්නේ නැහැ කොපි නොකල උන් ඇති කියලා... ඒ හින්දා මේ කතාවෙදී මං කොපි කර අයගෙන් ලැබෙන ප්‍රතිචාර ඒ හැටි සලකන්නේ නැහැ..මොකද ජාතියක් හැටියට අපි මහා කොපි කාරයෝ වෙලා ඉද්දී එයින් පිටස්තර එකෙක්ගේ කතාවට එකඟ නොවෙන්න පුළුවන් හින්දා...

අවසානෙදී මට ඉවසලා ඉන්න බැරිම තැන එක විභාගයකදී මං පංතියේ උන්ට කිව්වා කොපි කරන්න එපා කියලා... ඒත් මං වගේ ඇඹිටිල්ලන් එකෙක් කියන කතාව කවුද අහන්නේ... උන් පොත් ඩෙස් යට තියං ලියන්නේ... වෙනම සංවිධාන ජාලයක්... බැරිම තැන මං එක දවසක් ඒ පාවාදීම කලා... විභාගේ උත්තර ලියලා ඉවර වෙන්න යද්දී මං අල්ලලා දුන්නා ‍එහෙම පොත ඩෙස් එක යට හංගං උත්තර ලිව්ව ‍එකෙක්ව... මුළු පංතියම වගේ මාත් එක්ක කේන්තියෙන් හිටියේ..එකෙක් දෙන්නෙක් හැර.. ඒ එකා දෙන්නත් මගේ ජාතියේම කොපි නොකරන කිහිප දෙනෙක් විතරයි...

අන්තිමට අහු උන ළමයගේ ලකුණු ටිකක් අඩු කලා ඇර වෙන කිසිම දෙයක් වෙනස් උනේ නැහැ... හැමදාමත් කොපි කිරීම එහෙමම තිබුනා... වරදකදී එයට හරියන දඩුවම නොලැබුනාම කවදාවත් ඒ වරද හදන්න බැහැ. ඒ වගේමයි ගොඩ දෙනෙක් වැරදි කරද්දී එයින් තැලෙන අපි වගේ හාල්මැස්සන්ට හඩක් නැහැ..කරන්න තියෙන එකම දේ අර ගොඩටම එකතු වෙලා යන අතට මැස්ස ගහන එක විතරයි... කාලයක් තිස්සේ පංතියේ වැඩි දෙනෙකුගේ වෛරයට මං ලක්වීම හැර කවදාවත් කොපි කිරීම නැවතුනේ නැති කොට සහ කොපි කිරීම් වලක්වන්න  ගුරුවරු කිසිම උනන්දුවක් නොදක්වන කොට මං විතරක් කුමන කතාද...?

පස්සේ කාලෙක මං දහම්පාසල් ගුරුවරයෙක් හැටියටත් ප්‍රධානාචාර්ය වරයෙක් හැටියටත් වැඩ කරද්දී විභාගයකදී කොපි කරන්න උදව් කරන ගුරුවරු දහම් පාසලෙන් එලෝ ගත්තා වගේම ළමයින්ටත් ලෝභ නැතිව බින්දුව දීලා ප්‍රසිද්ධියේ අවවාද කිරීම් වගේම දෙමාපියන් දැනුවත් කිරීමත් සිද්ධ කලේ එකෙක්ගේ මානසික තත්වය කියලා වරදට දඩුවම් නොකලම අනිත් උන්ට වෙන අසාධාරනේ වලක්වන්න මට ඇත්තටම උවමනාවක් තිබුන හින්දයි... ඒත් මං අවබෝධ කරගත්ත දෙයක් තමා දෙමාපියන්ට වගේම ගුරුවරුන්ටත් උවමනාව තියෙන්නේ තමුන්ගේ ළමයි.. ගෝලයෝ..කොපි කරලා හරි උඩට එනවා බලන්න... ඒ හරහා තමන් කැපී පේන්න කියන කාරණය... ඒ හින්දා අම්මලා තාත්තලා වගේම ගුරුවරුත් මාත් එක්ක වෛර බැන්ඳා කියන එකත් මං දැනං හිටියා... ඒත් මට කරන්න පුළුවන් දේ නොකර ඉන්න මගේ කැමැත්තක් තිබුනේ නැහැ... සීයක් තරහා උනත් මට මොකද..? අද උනත් මේ බ්ලොග් අස්සේ මං මේ කියන වචනයක් ගානේ තරහා කාරයෝ ඇති වෙනවා මිස ඇති වෙන දෙයක් නැහැ කියලා දැන දැන උනත් මේ ටික උනත් ලියන්නේ ඒ වෙනුවෙන්...

ඔය වගේ කාරණා ගොඩක් උඩ ඇත්තටම ඉගෙනීම කියන දේ මගෙන් බොහෝම ඈතට ගියා කිව්වොත් හරි.. ඕවා ඔහොම වෙද්දී තව තවත් ප්‍රශ්න හින්දා ඉගෙනීමෙන් ඈත් වෙලා ඉගෙන ගන්න අතරෙම කීය කීය හරි හොයන්න යන මට්ටමට මම හුරු උනා අන්තිම කාලෙදී මංම හොයලා ගෙදරටත් දීලා මට පුළුවන් හැටියකට ඉස්කෝලේ ගියා හැර වෙන දෙයක් උනේ නැහැ... මේ ටික මෙහෙම ලිව්වේ..කාගෙන්වත් "අනේ පව් ඔයා" කියන ටික අහගන්න නෙවෙයි... මං මුහුණ දීපු තත්වය කණගාටු දායකයි තමයි.. ඒත් අවසාන ප්‍රතිඵලයට මම දැන් කැමතියි. මිනිස්සුන්ගේ දෛවය එකම පාරක ලියැවෙන්න ඕන කියලා මං හිතන්නේ නැහැ... සමහර විට ආර්ථික තත්වය හොඳ වීම මත හෝ... එළව එළවා පස්සෙන් දක්කන්න අය හිටියනං හෝ.. නිදහස් අධ්‍යාපනය සැබෑ නිදහස් හා සැමට සාධාරණ අධ්‍යාපනයක් උනානං හෝ අද වෙනකොට මාත් හුඟ දෙනෙක් ගමන් ගන්න කැමති හා උත්සහ දරණ මාවතේ ගමන් කරන්න තිබුණා... හැබැයි එහෙම උනානං මං දන්නවා මං මෙච්චර දවසක් ගමන් කල මාවතේ ගමන් කරන්න මට කවදාවත් වෙන්නේ නැහැ... මටත් හුග දෙනෙකුට වගේ පොදු කතාවක් තියෙන්න තිබුනා... ඒත් ඒ පොදු කතාවට වඩා අදටත් අයා‍ලේ යන මේ ජීවිත ගමනට මං කැමතියි... එහෙම උන හින්දයි අදටත් මේ බ්ලොග් එකක් හරහා මං ලියන්න ටිකක් හරි එකතු කරං ඉන්නේ... කොටු වෙච්ච ජීවිතයක් ඇතුලේ නැතිව..සීමා වෙච්ච ලෝකයක් නැතිව මට ජීවත් වෙන්න හැකියාව තියෙන්නේ ඔය හැම දේම ඔය ආකාරයට සිද්ධ උන හින්දා... තව ඉස්සරහට මට ලැබෙන්න තියෙන දේ අපමණයි.. මං ඒ දේවල් කරා යනවා ඇර ඔය දේවල් ඇතුලේ හිර වෙලා නැහැ... ඒ හින්දා කිසිම ආකාරයකින් කාගේවත් අනුකම්පාවක් උවමනාවෙන් ලියන සටහනක් නෙවෙයි මේ... මොකද උවමනාවක් තියේනං මට දැන් උනත් පරක්කුවක් නැහැ උසස් අධ්‍යාපනයට... ඒත් මගේ පාර වෙනස් හින්දා ඉන්නවා මිස කාගෙවත් "අනේ අපොයි" බලාගෙන ඉන්නවා නෙවෙයි මේ...

ඒත් ඔය කොටුව ඇතුලේ හිර වෙන්න කැමති.. ඒ සඳහා දෙමාපියන්ගෙත් උවමනාව ඇති.. ආර්ථික ශක්තියක් නැති ඒත් හැකියාව ඇති දූ දරුවෝ රැසක් අදත් හෙටත් ඔය පාරේ යන්න බලං ඉන්නවා කියන දේ මං හොඳින්ම දන්නවා... මං නොගියට ඒ ළමයින්ට පාරක් තියෙන්න ඕන... ඒත්...

මේ සීයට හය ඒ සඳහාද කියන තැනයි මං ඉන්නේ... උසස් අධ්‍යාපනයට කලින් ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනයේ වැට කඩුළු අහක් කරන්න කවුද සූදානම් වෙලා ඉන්නේ.. කෝ මට පේන.. මං වින්ඳ බාධක වලට උත්තර ඔය සීයට හය ඇතුලේ... උසස් පෙළ පාස් කරගන්නවා කියන්නේ ඇත්තටම ඒ වෙද්දී දරුවෙක් ශාරීරික මානසික වශයෙන් එක්තරා මට්ටමකට වර්ධනය වෙලා ඉන්නේ.. අම්මලා තාත්තලාගේ කිරි බබාලා නොවන ඕනම කෙනෙකුට ඒ වෙද්දී කීයක් හරි හම්බ කරන ගමන් ඉගෙන ගන්න බැහැයි කියලා හිතනවනං ඒක අම්මලා තාත්තලාගේ ප්‍රශ්නයක් සහ කකුල් දෙක හරියට පොළවේ ගහලා හිටගන්න බැරි දූදරුවන්ගේ ප්‍රශ්නයක්... රස්සාවල් කරන ගමන් මහන්සියෙන් ඉගෙන ගත්ත මිනිස්සු මං කියන කතාව තේරුම් ගනී... මගේ යටතේ සිකුරිටි ජොබ් කරන ගමන් කැළණි කැම්පස් එකේ ඉගෙන ගත්ත ළමයි හිටිය හින්දා මං දන්නවා උවමනාව ඇත්නම් ඒවා ඒ හැටි ගැටළු නොවන බව... එහෙම ඉගෙන ගත්ත එකා කිරි බබාලට වඩා ඉහළට යන වග උනත් මං අමුතුවෙන් කියන්න උවමනාවක් නැහැ...



සීයට හය නෙවෙයි සීයට සීයක්ම දුන්නත් මට ඇති ගැටළුවක් නැහැ..ඕනනං මේක කෘෂිකාර්මික හෝ කාර්මික රටක් නෙවෙයි අධ්‍යාපනික රටක් කියලා නම් කරලා හැම රටකටම උගතුන් බෙදා හරින්නවත් බැරියෑ...

සීයට හය පැත්තකින් තියලා කතා කලොත්...

ලංකාවේ ඇති ටියුෂන් කෙලිය නිදහස් අධ්‍යාපනයට බාධාවක් නෙවෙයිද..? 

ඒකෙන් නැති බැරි ළමයින්ට අසාධාරණයක් වෙන්නේ නැද්ද..?

ඒක එහෙම නෙවෙයිනං පෞද්ගලික විශ්වවිද්‍යාල වලට විතරක් ඇයි මේ කට්ටිය ඔය තරම් විරුද්ධ වෙන්නේ..?

පාසල්වල කොපි කිරීම් හා විභාග වංචා ගැන ඇයි ගුරුවරුන් අලස ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන්නේ..? 
එයින් අසාධාරණයක් වෙන්නේ නැද්ද..?

ඇයි ඔය සීයට හය ඉල්ලන උත්තමයින්ට එක පාරක්වත් ඔය ටියුෂන් කෙලියට එරෙහිව කතා කරන්න පණ නැත්තේ..තමුනුත් ඒකෙන් ගොඩ ගිය හින්දා ඒ ක්‍රමයේ ඇති වරද පේන්නේ නැතිවවද්ද..? 

සීයට හය හම්බ උනාම ඔය අහපු ප්‍රශ්නවලට විසඳුමක් එහෙම ලැබෙනවද..?එහෙම නැත්තං ඕක දිනුවට පස්සේ ආයේ වතාවක් තව කට්ටියක් යන්න ඕනද පෙළපාලි ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනයටත් සීයට 6ක් දියවු කියාගෙන..?

උසස් අධ්‍යාපනය ලබන්න මුලින්ම ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය ගොඩ දාං ඉන්න එපැයි...

------------------------
පලි....

කෙටියෙන් කිව්වොත්...

ටියුෂන් තියෙනකල් පාසල් අධ්‍යාපනය හරියාකාරව සිදු නොවන වගත්. ටියුෂන් යන්නට හැකියාවක් නැති දරුවන්ට එතැනින්ම වරදින බවත්.. ඒ හරහා ටියුෂන් නැති කොට පාසල් අධ්‍යාපනය බල ගැන්විය යුතු බවත් අදහස් කර ඇත. මේ ටික මෙහෙම දැම්මේ ඔය කියන ටිකත් පටලෝගන්න අපේ "සම හරක් උගත් නූතන බබාලාට" බැරි වෙයි කියලා හිතුන හින්දා...