කයියේ පද බැඳුනේ මෙහෙමයි...

ටුඩේ මෝනින් ඒ කියන්නේ අද උදේ... මං රාජකාරි... ඒ කියන්නේ අඛණඩ රාජකාරි... අකණ්ඩ කියන්නේ ඉතිං කන්ටිනිව් රාජකාරි.. ඩියුටි කන්ටිනිව් කියන්නේ ඉතිං කන්ටිනිව්..ෂරිය... ඉතිං උදේට කන්ට මොනවා හරි ගේන්ට ඕන හින්දා ජයේ අයියට ටිකක් බලා ගන්ටය කියලා මං ගියා පාර පැත්තට මොනවා හරි ගේන්ට කියලා...

උදේ හයයි හතළිස් පහ වෙද්දී ඉතිං හැම කඩේම ඇරලත් නැහැ..ඇරලා තිබුනත් ඒ හැටි දෙයක් ඇත්තෙත් නැහැ.. ඒ හින්දා රෑං ගාලා ගියා සුවර් එකටම ඇරලා තියෙන කඩේ වෙච්ච හොස්සපිටැල් එක ඉස්සරහා කඩේට... බයිසිමෝටෝව නවත්තලා කඩේට ඇතුළු වෙන ගමන් ඇහැ ගියේ හොස්ස පිටල් එක පැත්තේ ඒ කියන්නේ පාරේ අනිත් පැත්තේ තිබුණ බස් නැවතුමට... උදේ වැඩි හින්දා බස් හෝල්ට් එකත් නිකං පාළු වෙලා වගේ... නැත්තං දවල් වෙද්දී ඔතන නිකං තොරණ වගේ ප්ලේස් එක.. හප්පා ඇෂ් වල පොට යනවා හරියට බලන්න ගියොත්... ලෂ්ෂන දේවල් බලන්ට හම්බ උන දෑෂ් දෙකට ලෂ්ෂන දේවල් දකින්ට දෙන්ට එපායෑ.. හා නැද්ද මං අහන්නේ..? මේ දෑෂ මගේ පිංවංතයි... ෂෙහ්..මොන... වයසක ගැහැණු මනුස්සයින් දෙන්නෙක් සහ එක ලමිස්සියක් හිටියා... දෑෂ ටිකක් විතර බාල පින් කරලාද කොහේද..?

ගස් නැති රටේ තුත්තිරි ගහත් ගහක් කියනවා නෙව.. ඉතිං අර හිටිය ලමිස්සි දිහා බැලෙන එක අහන්ටත් දෙයක්යෑ... ඒත් පොඩි අවුලකට තිබුනේ පේන්ට තිබුනේ මුහුණු පොඩිය විතරයි... ඒ කියන්නේ කලුම කලු ලෝගුවකින් සරීරය වැහිලා.. ඒත් මුහුණ රවුමට පේනවා... ලස්සන ළමෙක්... ඇස් දෙක ඔක්කෝටම වඩා ලස්සනයි... කඩේ මුදලාලි බර ගණුදෙනුවක... ඒ හින්දා  හිටිය ගෝලයෙකුගෙන් අහුවා තැටි පාන් බාග ගෙඩි තියේද කියලා.. හරි බඩු තියෙනවා.. උදේට රස්නේ පිටම තැටි පාන් කෑල්ලක් හොඳි ටිකක් එක්ක බඩට බස්සන්න හිතං ආව එක කර ගතෑකි වගේ... දැම්මා ඕඩරේ...

පාන් බාගේ ගෙඩියයි.. පරිප්පු එකයි පාර්සල්... ගෝලයා ගියා ඇතුලට... මං ආයෙම බලන් ඉන්නවා ඇහැට පේන්ට තියෙන එකම දැක්ම දිහා... අර ළමයගේ ඇස් දෙක... හප්පච්චියේ පුදුම කලබල දෑසක් ඒක... එහෙ මෙහෙ දුවනවා... මං ඉතිං බලං ඉන්නවා... මොනවද මෙයා මෙච්චරට ඇස් කරකව කරකව බලන්නේ කියලා... ළඟ ඉන්න වයසක ගෑණු කෙනෙක් මෙයාගේ භාරකාරයෙක් වගේ පේන්න තියෙන හින්දා උන්දැට හොරෙන් කොල්ලෝ දිහා බලනවද කියලයි මට මුලින්ම හිතුනේ.. ඒ තරමටම ඇස් දෙක චංචලයි... ඒත්...

ටික වෙලාවක් යනකොට මට තේරුනේ මෙයාගේ ඇස් දුවන්නේ වෙන දිහාවක කියලා... ඒ වෙනකොට හතට කිට්ටුයි... කලාපේ වැඩට යන ගෑනු ළමයි හතට කලින් කාඩ් එක ගහන්න කලබලෙන් මෙතැනින් ඇඳිලා යන වෙලාව... මෙයාගේ ඇස් දුවන්නේ ඒ ගෑණු ළමයින් පිටි පස්සේ... කලාපේ නංගිලා උදේට පාරට බහිනවා කියන්නේ අමුතුම ෆැෂන් ෂෝ එකක් නෙව.. ඒ ඒ කාලෙට එන හැම විලාසිතාවම ඔය වෙලාවට දැක බලා ගතෑකි... ඈත ගං රටවල ඉඳන් ආව බොහෝමයක් ළමයි තමුන්ට ඇහැකි උපරිම ආකාරයෙන් ලස්සනට සැරසිලා යන එන එක බලං ඉන්න වටින සුන්දර දර්සනයක් නෙව...

සාමාන්‍යයෙන් කොල්ලෙක් ගෑල්ලමයි දිහා බලනවා වගේ මේ ළමයත් පාරේ යන එන ගෑණු ළමයි දිහා ඇස් උළුක් කරගෙන බලං ඉන්න ගමන් තමුන්ගේ ලෝගුව අස්සෙන් අත් දෙක පුළුවන් තරමට එළියට ගන්න උත්සහ කරන ගතියක් මං මුලින්ම දැක්කේ... ළඟ ඉන්න ගෑණු කෙනාට නොපෙනෙන්න වගේ හොරැහින් උන්දෑ දිහා බලලා හිමිහිට ලෝගුවේ අත් දෙක උඩට අදින ගමන් ලෝගුවට යටින් උස්සලා ටිකක් පස්සට ඇඳලා තමුන් දාගෙන හිටිය රෝස පාට ලස්සන සෙරෙප්පු දෙකත් එක්ක සුදු පැහැති පාද යුග්මය යාන්තමින් එළියට පේන විදියට හදලා ඒ දිහා බලලා තමුන්ටම හිනා වෙලා ආයෙමත් පාරේ යන ගෑණු ළමයි දිහා බලං ඉන්න ආකාරය මට තත්පර ගානකදී මීටර් උනා...

ඉතිං ඔය ටික දැක්ක ගමන් කඩේ ඉඳලම මගේ හිතේ කයි පඳ බැඳූනා කියලා කියන්නත් දෙයක්ද... ඒත් ලියන්න කොලයක්වත් පැන්සල් කොටයක්වත් නැති හින්දා හිතට නැඟුන පඳ එහෙමම මුමුණ මුමුණ මං හිටියා.. ඒ එක්කම තමා කඩේ ගෝලයා...

"පාන් බාගයයි..පරිප්පු එකායි...ආ මෙන්න" 

කියලා මට දික් කලේ.. ඉතිං ඒක අතට අරං සල්ලි ගෙවලා මං බයිසි මොටෝවත් ඉට්ටාට් කොරං ආයෙම ආවේ අර නංගිට හිනාවකුත් දාලා... මොනවා උනත් විනාඩි කිහිපයකින් මට ලොකු කතාවක් කිව්ව කෙනෙක් නෙව...  ළමයත් ඔහේ හිනා වේගන ආවත් එක පාරටම තමුන්ගේ අහලින් ඉන්න ගෑණු කෙනා දකියිදෝ කියලා වගේ බයෙන් ඒ හිනාව හංග ගන්නවත් මං බලාගෙන... එච්චරයි කතාව... මම එන්න  ආවා.. උදේම රස්නේ පිටම දුම් දාන පරිප්පු හොද්දත් එක්ක රස්නේ පාන් කෑල්ලක් කාලා ප්ලේන්ටියකුත් හදං බීලා කොම්පීටර් උන්නැහේව ඇහැරෝගෙන එච්චර වෙලා හිතේ බැඳි බැඳි තිබුන කයියේ පඳ ටික ස්ථීරසාරව බැඳලා දැම්මා.. ඔන්න ඔහොමයි කයියේ පඳ බැඳුනේ...