රංගිට මොකද උනේ...? බේබදු ජීවිතේ මුල...

දෙව් ලෝ සැප ගේ ඇතුලේ ගලා ගලා යද්දි කාලය ගත උනා බොහෝම වේගෙන්... ඔය කොයි කවුරුත් වගේ අපිත් හිටු කියලා අනාගතේ ගැන හීන මැව්වා... අරක මෙහෙම කරමු..මේක අරෙහෙම කරමු කියන ගමන් ඒ ඒ දේවල්වලට මරා ගන්නත් අමතක කලේ නැහැ කියමුකෝ...

ඔන්න ඔහොම ඉද්දී තමා මගේ ඕ ලෙවැල් පොරතිපලේ ආවේ.. ඒ අනුව දැන් මං ආයේ ඉස්කෝලේ යන්න එපැයි.. මදෑ විගහට රස්සා කොරලා ගෙවල් හදලා පිළිවෙලක් වෙන්න ප්ලෑනක් ගැහුවා... ඒත් ඉතිං නොයත් බැහැනේ..ඕං ඉතිං ඒ ලෙවැල් කොරන්ට හිතං පටන් ගත්තා ඉස්කෝලේ යන්ටත්...

හැබැයි ඉතිං දැන් පොඩි අවුලකට තිබුනේ කලින් උදේ වරුවේ ඇති පදමට පෙං කෙලියට මොකද ඉස්කෝලේ යෑම ආරම්භ උනත් එක්කම ඒ දේ ඒතරමට කර ගන්න ආමාරුයි..මොකද උදේ ඉස්කෝලේ ගෙහුන් හවස ගෙදර එද්දී මලයා කාරයත් ගෙදර ඇවිත්නේ.. එයින් මෙයින් උනේ ඒකගේ ඇස් වහලා එහෙ මෙහ අහු කොන් අල්ලගෙන මොන මොනවා හරි කොරං ජීවත් වෙන්ට තමා... හැබැයි මේ වෙද්දී මලයා ටිකක් විතර අපි දෙන්නා එක්ක ඔරොප්පුවෙන් වගේ හිටිය වග තේරෙන්ට තිබුනා...

ඔන්න ඔහොම ඉද්දී තමා ඒ අප්සැට්ම දවස උදා උනේ...

එදත් මං වෙනදා වගේම ඉස්කෝලේ ගියා... හවස ආවා..හුටස් රංගි ගෙදර නැහැ.. අනිත් අයත් රංගි නැහැ කියලා වගක්වත් නැති ගානට ඔහේ ඉන්නවා..බැරිම තැන මං ඇහුවා "කෝ රංගි කියලා...?"

"ආ එයාව ‍ආපහු එක්කං ගියා මහ ගෙදර.." අම්මා කිව්වේ වගේ වගක් නැතිව...

දැන් මොකද කරන්නේ..? මොකද හදිසියේ මෙයාව ගෙදර ඇරියේ..? මං එනකල් ඉන්න බැරි තරමට මොකක්ද තිබුන හදිසිය..? අඩුම ගානේ මට පණිවිඩයක්වත් තියලා ගියේ නැද්ද..? එහෙම හිතලා මගේ කාමරේ හැම අස්සක් මුල්ලක්මත්.. තිබුන හැම පොතක් පත්තරයක්මත් පෙරල පෙරල බැළුවා කොහේ හරි පුංචිම පුංචි ලියුමක්වත් තියලා ගිහිං නැද්ද කියලා බලන්න.. ම්හූ..මොන කිසිම තැනක කිසිම දෙයක් නැහැ...

මොනවා උනත් ගෙදර උන්දලට වෙනසක් පෙන්නන්නත් බැහැ..නොකර සද්දෙන් කල්පනා කරනවා ඇර... ඒත් ඉතිං එහෙමයි කියලා බකං නිලාගෙන හිටියැකියෑ... දවස් දෙක තුනක් ඔහේ බලං ඉඳලා අන්තිමට අපේ අයියා කාරයෙකුගෙන් බයික් එහෙකුත් ඉල්ලගෙන පැස්ටෝල් ටිකක් එහෙම ගහගෙන ඒන එකක් කියලා ගියා මහ ගෙවල් පැත්තේ.. හැබැයි තව දෙයක්.. ඒ පැත්තට ගියාට මහ ගෙදරට යන්න විදියක් මට තිබුනේ නැහැ..

මොකද ඔයිට කලියෙන් වංගියක ෂීයා පප්පා එක්ක වලියක් දාගෙන මං ආයේ උන්දෑ ඉන්නකල් මහ ගෙදරට අඩියක් තියන්නේ නැහැ කියලා ප්‍රකාශයක් නිකුත් කරලයි තිබුනේ... උන්දැත් තෝ මං ඉන්නකල් මේ පැත්ත පළාතේ එන්න එපා කියලා උත්තර බැඳලයි තිබුනේ... ඉතිං එහෙ යන්ට හැටියක් තිබුනේ නැහැ... අනික ඉතිං ලයිසනුත් නැතිව කිලෝමීටර් විස්සක් විතර තනියම මේ පත බයික් එහෙකුත් පැදගෙන ඔහේ ගියා කියලා අපේ මෑණියන් වහන්සේ දැනගත්තොත් තව හුටස් පටස් එකක්නේ.. ඒ හින්දා මගේ කල්පනාව තිබුනේ එහෙ ගියාට ගෙදරට නොයා පාර අයිනෙන් හක්කලං කොරන්න..කොයි වෙලේ හරි කෙල්ල එන්නේ නැතෑ මිදුලට කියලා හිතං...

එහෙම හිතලා ගෙහුං වරුවක් තිස්සේ පැස්ටෝල් පුච්ච පුච්ච ගේ අහල පහල ගැවසුනත් කෙලී නෙවෙයි මිදුලට ආවේ... අන්තිමට බලලා බලලා බැරිම තැන මං ආයෙත් ආවා ගෙදර... එහෙම පලක් නැති ගමන් දෙක තුනකින් පස්සේ ඒකත් නැවතුනා... එතැන ඉඳන් ඉතින් ජීවිතේ අපායක් තමා... රෑ වෙනවා එලි වෙනවා තේරෙන්නේ නැහැ... කෑවද බිව්වද මතක නැහැ... කාමරේ දොර වහගෙන මූණ කොට්ටේ හිර කරං තමා ජීවිත් වෙන්න උනේ.. ටික වෙලාවක් යද්දි මටත් නොදැනිම කොට්ටේ තෙත් වෙන්නම කඳුළු ගලාගෙන යන්නේ කිසිම විදියකින් නවත්තන්න පුළුවන් හැටියකට නෙවෙයි.. නින්ද කියන එක හීනයක් විතරයි...

ඔහොම ටික දවසක් ගියා..ඉස්කෝලේ ගියාට ඉගෙන ගන්න තරං කැමැත්තක් තිබුනෙත් නැහැ...ඒත් කොහොම හරි ගියා... ටික දවසක් යද්දී තාත්තාගෙන් යන්තමට ඔත්තුවක් ලැබුනා.. ඒ තමා මල්ලි කොහොම හරි අපි දෙන්නගේ සීන් එකක් දැකලා අම්මට කියලා වග... අම්මා කලබල නොවී මං ඉස්කෝලේ යනකල් ඉදලා කෙල්ල ගමේ දාලා ඇවිත්... කාහංකෝ පරිප්පුව..අරූ හික් මීයා වගේ හිටියේ ඒක තමා... ඕනම තුවාලයක් කාලය විසින් හොඳ කරනවා කියන නියමයට අනුව ටික දවසක් යද්දී මුලදී තරංම අමාරුවක් නැතිව ජීවිතේ ගැට ගහගන්න මට පුළුවන්කම තිබුනා... මගේ කල්පනාව උනේ.. මොන මගුල හරි කරලා ඉක්මනට මනුස්සයෙක් වෙන්න ඕන කියන එකයි... ඒ වෙනුවෙන් මං ටික ටික වැඩ කලා... රංගි මං වෙනුවෙන් බලං ඉඳී...

වෙනදා වගේම ඉස්කෝලේ යන ගමන්ම කීය කීය හරි අතට හම්බ වෙන්න මොනවා හරි වැඩක් පලක් කලා... ඔහොම ටික දවසක් යද්දී එක්තරා දවසක මං ඉස්කෝලේ ගෙහුන් ඇවිත් ආපහු ගෙදර එද්දී අම්මා හිටියේ නැහැ..හැබැයි මං ගෙදර ඇවිත් ටික වෙලාවක් යනකොට අම්මා ගෙදර ආවා බොහෝම හොඳට ඇඳ පැළඳගෙන... හැබැයි එදා අම්මා කොහේවත් යන වගක් මට කියලා තිබුනේ නැහැ... අම්මා ආව හදිසියේ හැටියට මට තේරුනා මං ගෙදර එන්න කලින් එන්න බලං ගිය ගමනක් උනත් ටිකක් පරක්කු වෙලා එන්න වෙලා කියන එක.. ඒ හින්දයි අම්මා ගමනක්  ගිය වග මට එදා දැන ගන්න උනේ... කොහේද ගියේ කියන ප්‍රශ්නය මගෙන්... උත්තරය අම්මගෙන්..

"පොඩි ගමනක්.."

"පොඩි ගමනක් යනවද මඟුලකට යන විදියට ඇඳගෙන.."

අම්මා මොනවත් කිව්වේ නැතත් තාත්තගෙන් දැනගන්න ලැබුනා කොහේද ගිහින් තියෙන්නේ කියලා... ඒ රංගිගේ මඟුල් ගෙදර... ඔව්..රංගි කසාඳ බැඳලා...අපේ ගෙදරින් ගිහින් මාස තුනක් යන්න කලින් රංගිගේ කසාඳයත් කරලා දෙන්න නෑදෑයෝ ටික සමත් වෙලා තිබුනා... මට දැන ගන්නවත් නොතියා...

හිතේ තිබුන අන්තිම බලාපොරොත්තුවත් නිකංම දිය වෙලා ගියා... එදා ඉඳන් පටන් ගත්තේ හොඳට බොන ෂීන් එකක්... කාමරේ ඇඳ යට අරක්කු බෝතලයක් නොතිබුන දවසක් නැහැ... මහා පරිමාණෙන් නැති උනත් හැමදාම හවස් වෙද්දී දෙකක් නවලා වැටිලා බුදියන ගානට හුරු උනායින් සිහිය නැතත් ජීවිතේ රැකුණා කිව්වොත් හරි...සමහර දවස්වලට උදේට නැගිටින්නෙත් ඇඳ යට තියෙන බෝතලෙන් එක උගුරක් කටේ හලං... නැත්තං ඔළුව කකියනවා උදේ වරුවම...

තාත්තා තත්වේ ටිකක් තේරුං අරං හිටියේ... ඒත් වචනයක්වත් කිව්වේ නැත්තේ උන්දැත් තරුණ කාලේ ඔහොම ප්‍රශ්නයකට මුහුණ දීලා තිබුණ හින්දා වෙන්න ඕන... ටික දවසක් ඕනාවට එපාවට ගිය ඉස්කෝල ගමනත් නැවතුනේ ඔය කරදර අස්සේමයි... බොන්න උනත් සල්ලි තියෙන්න එපෑ... ඒ නැතත් ඒ වෙනකොට ගෙදර ආර්ථිකේ අන්තිමයි... ගෙදරට බලන්න වගේම මට ඉගෙනගන්න තරමට ආදායමක් තිබුනේ නැති හින්දා ඒ තීරණය හැර එවෙලේ ගන්න වෙන තීරණයක් තිබුනේ නැහැ... ඒ හින්දා අතට අහුවෙන ඕනම දෙයක් කරමින් කීය කීය හරි හොයා ගන්නත්... කිසිම දෙයක් ගැන ඕනවට වඩා නොහිතන්නත් හුරු වෙමින් යාන්තං ජීවිතේ ඇඳගෙන ගියා... එයින් පස්සේ ටික කාලයක් යද්දී ජීවිතේට තව කෙනෙක් එකතු උනේ මටත් නොදැනීමයි... ඒකෙන් පස්සේ තමා ආයේ බීම අතෑරලා ඉතිරි කරන පැත්තට යාංතං පැන ගත්තේ...

හරි එතකොට රංගිගේ කතාව මෙතැනින් ඉවරද..? නැහැ... ඒක තව දුරටත් ඇදී ගියා.. ඒ කොහොමද..? රංගි බැන්දේ කාවද..? ඒ මඟුලට මොකද උනේ...?අපි අයේ හමු උනාද නැද්ද..? හමු උනානං ඒ කොයි තරං කාලයකට පස්සෙද..?