රුපියල් 100ට පාඩු නැති නැන්දම්මා...

මේකට මුලින්ම මුල ඇල්ලුනේ ඊයේ උදේ පොලේ ගිය වෙලේ... දන්නවනේ ඉතිං මගේ පොලේ යෑම ගැන... විවේකී ඉරිදා දවසේ උදේම වැඩ ඇරිලා ගෙදර ඇවිත් ලැපා සහ පොත් පත් සහිත බෑගය ගෙදරට දාලා ටිකක් ලොකු උරයක් එහෙම ඇන්න ගියා පොල පැත්තට... යද්දී මං මුලින්ම මේ‍ක දැක්කට පොලේ තියෙන පොල් දෙල් ගැන හිත හිත ගිය හින්දා ඒ හැටි හිතට වැදුනේ නැහැ...

පොලට ගෙහුන් ඕන කරන කලමනා අරගෙන එහෙ මෙහෙ කැරකිලා එයින් පිටත් වෙලා එනකොට තමා මට මේක හරියටම මීටර් උනේ... ඒත් අර බඩු මුට්ටු එක්ක මොන නැන්දම්මලාද..? මං ගෙදර ආවා... ඒ ගෙදර ඇවිත් බඩු මල්ල තියලා ආයේ හිස් ගෑස් ටැංකියත් බයිසි මොටෝ එකේ බැඳගෙන ගියා වේයන්ගොඩ පාර දිගේ ගෑස් එකක් ගේන්ට... ඒ යද්දිනං නැන්දම්මාගේ වග තුග විස්තර ඇහෙන්ටත් උනා... ඒත් දැන්ම බැහැ නෙව මං ගමන ගියා.. ගෑස් එකත් ඇන්න ආපහු එද්දී ආයෙම නැන්දම්මාගේ චරෝ බරෝව... මං කන් දෙක වහගෙන ඇස් දෙක ඇරගෙන ආවා... ඒ එන ගමන් අතර මග තිබුන ඔය උදේටයි රෑටයි කෑම දෙන අක්කා කෙනෙක්ගේ කඩේකින් ගැහුවා කිතුල් පිටි කැඳ වීදුරුවක්... හප්පා අමර රසයි.. ආයේ යන්ට ඕන වෙලාවක අක්කගේ කැඳ එක ගහන්ට... දැන් උදේ කෑම ගැන බල බල ඉන්ට දෙයක් නැහැ අනිත් වැඩ ටික බලා ගතෑකි...

ඉතිං පින්වතුනි කතාව එච්චරයිද..? නැහැ.. ගෑස් එක නියමිත තැන තියලා ඒකට ලිප එහෙම හයි කරලා..කලින් ගෙනාව එලෝලු කලමනා ටික අස් පස් කරලා තියලා ආයෙම මං ගියා තව වැඩකට.. ඒ තමා මගේ බයිසි මොටෝ එකේ දෙපැත්තේ තියෙන අර දෙක... ඔව් ඔව් අර පෙට්ටි දෙක අබලන් තත්තෙට ඇවිත් හින්දා ඒකට අළුතින් ෆ්‍රේම් එකක් ගහන්ට බලන්ට... පෙරේදා දිහාවේ මං ඕකට යකඩ බට ගේන්ට ගියා නෙව.. කඩේ ගන්ට තියෙන අගල් බාගේ ගැල්වනයිස් බට අඩි නවයක් රුපියල් 750ක් විතර වෙනවා..මිලට වඩා අවුල ඒ බටේ ටිකක් වැඩේට මහත වැඩි වීමයි.. ඒ හින්දා මං ගියේ අර තිරිවීල් වල රෙද්ද හයි කොරලා තියෙන බට සෙට් එකක් හොයන්ට.. මොකද ඒවා හීනියි තරමක ශක්තිමත්... අළුතින් සුදු යකඩ කූඩු ගහන තැන්වල ඕවා අහක් කරනවනේ... එහෙම තැනක් බල බල ගියත් වැඩේ හරියටම සැට් උනේ නැහැ.. ඒ පාර ගියා ‍මං දන්න කියන පරණ යකඩ බඩු විකුණන තැනක් හොයන්ට වැලිවේරිය පැත්තට... එතනත් වහලා..මොනවා කොරන්ටද.. 

ඒ පාර ආයේ එද්දී යක්කල අළුත්ගමුව හරියෙදී තැනක් අහු උනා... එතැන තිබුනා ඩීසල් තිරිවීල්වල අහක් කරපු බට සැට් වගයක් කැලේක දාලා... ඒත් එතැනත්  මට හරියන අන්දමේ ඒවා නැහැ..තව ටිකක් බලද්දී මෙන්න යකෝ තියෙනවා මහේන්ද්‍රා ජීප්පුවකින් අහක් කොල බට කූඩුවක්... එකෙනං තරමක් හරියන බට ටිකක් තිබුනා... ඒ පාර ආයුධ ටිකකුත් ඉල්ලාගෙන ඒවායින් මට හරියන බට කෑලි ටිකක් ගලෝලා යකඩ කපන කියතකුත් ඉල්ලගෙන බට ටික මට උවමනා ගානට කෑලි වලට කපලා මිටියක් බැඳලා අරං ආවා... රුපියල් 300යි.. පැස්ටෝල් ටිකක් ගියා උනත් කඩේ යකඩවලට වඩා වැඩේටත් හොදයි ලාබයි... ගෙදරට ඇවිත් ගලෝලා දාලා තිබුන පෙට්ටි දෙකෙන් එකකුත් බැඳගෙන ගියා යකඩ වැඩ කොරන තැනකට... ම්හූ..එතන යමරෙට වැඩ.. එයිට අමතරව මේ බට නවන්න උවමනා බඩු නැති කතාවක් කිව්වා.. ඒත් ටිකක් උත්සහ කරන්න පුළුවන් උනත් වැඩ වැඩි හින්දා අගහරුවාදා දිහාවේ එන්ට බැරිද ඇහුවම මං ඒකට එකඟ වෙලා ආයෙම ආවා.. මොකද මෙතැන වැඩ හොඳයි..පිළිවෙලයි... කියන විදියකට කරලා දෙන්න උත්සහ කරනවා..සමහර තැන්වලට ගියාම අපේ උවමනාව පැත්තක තියෙද්දී උන්ට ඕනෑ හැටියකට කරන්නනේ දඟලන්නේ... ආයුධ ආම්පන්න තියෙනවනං ඔය කාගෙවත් ගණන් බලයි මේ පුතා... තනියම කොරනවා ඇර... ඒ පාර දවසේ ප්ලෑන් කොරං හිටිය වැඩේ බකල් උන හින්දා ආයෙම ගෙදර එන ගමන් නැවැත්තුවා නැන්දම්මාගේ විස්තරේ අහන්ට...

සාජන්ට්ගේ නැන්දම්මා... සැන්ඩෝ හැරිස්ගේ අළුත්ම නාටකේ... තියෙන්නේ මෙතැන තියෙන හෝල් එකේ.. අර කලින් දවසක අපේ ෆොන්සේකා මහත්තයා ඇවිත් කතා පවත්තලා  එහෙම ගියේ ආන් ඒකේ...එදා මං හිටියේ බැල්කනියේ නෙව.. ඒ හින්දා ඇහුවා කීයද බැල්කනි ටිකැට් එක කියලා... වැඩිය නැහැ රුපියල් 100 යි.. යකෝ කොළඹ ගෙහුන් බත් එකක් ගන්ටත් බැහැනේ ඒ ගානට... (මෙහෙනං පුළුවන්..:D)

3.30 හා 6.30... දර්ශන වාර දෙකයි... කාලෙකින් නාට්ටියක් බැළුවෙත් නැති හින්දා ඕන එකක් කියලා ඒක බලන්ට තීරණය කොලා... කොහොමත් මං අද හිතං හිටියේ දවල් කාලේ ප්ලෑන් කොරපු වැඩ ටික කොරලා හවස 6.30ටවත් නිස්ටඹුව ගැමුණුද කොහේද කියලා ගහලා තිබුන හෝල් එකට ගෙහුන් අර "වර්ණ" ෆිල්ම් එකවත් බලන්ට කියලා... ඒත් දැන් දවල් කාලේ ඉතිරියිනේ ඒ පාර මං තීරණය කොලා හවස 3.30 ෂෝ එක බලනවා කියලා... ඒ පාර ගෙදර ගෙහුන් හොද්දක් බතක් උයාලා නාලා කරලා බඩ පැලෙන්ට කාලා ටිකක් පැත්ත වැටිලා එහෙම හිටලා ආවා දෙකයි හතලිස් පහට විතර...

ගත්තා ටිකට් එකක්..ගියා පෝලිමට... පෝලිං 3යි... එකක් 500 ටිකට්... කවුරුවත් නැද්ද මංදා ඒකේ... ආයේ තිබුනා 200 යේ ටිකට් පෝලිම..ඒකේ හරියට සෙනග... මං ඉතිං දුප්පතා වෙච්චි 100 ටිකට් පෝලිමේ... කිසි කරදරයක් නැතිව බැල්කනියේ ඉස්සරහාම සීට් එකක් හම්බ උනා... එතනට ස්ටේජ් එක පේනවා ගින්දර ටිකට... දෙයීයේ අය තමා පහල ඉන්නේ.. 500 අය ඉස්සරහම පේලි දෙකේ... අවසානෙදීනං එකේ හත් අට දෙනෙක් හිටියා... අපරාදේ ඒකත් 200ම කලානං ඒ පුටු පේලි දෙකම පුරවන්නත් තිබුනා... හැබැයි 100ද 200ද 500ද කියලා නැහැ හැමෝටම ටකරං පුටු... අවුලක් නැහැ පදිංචියට ආවා නෙවෙයිනේ...

පෝලිමේ පැය බාගෙකුත් හිටලා ඇතුලට ආවා.. තුන හමාරත් උනා..ම්හූ පටන් ගත්තේ නැහැ.. අන්තිමට යන්තං 4ට පටන් ගත්තා... ඒ වෙද්දී බැල්කනිය පිරිලා හොඳට... මං පුටු ගාන ගැන්නා... 88යි... පස්සේ අවසාන පේලියකුත් දැම්මා නාට්ටිය පටන් ගන්න ඔන්න මෙන්න කියලා... එතකොට කට්ටිය 100ට වඩා වැඩියි... ඒ කියන්නේ බැල්කනියෙන් ආදායම 10000 ක් විතර ඇති... යට තට්ටුවේ 200යේ අයත් බැල්කනියේ හිටි ගානේ හැටියට ගණන් බැළුවොත් 400ක් විතර ඇති... ඒ කියන්නේ එතනත් 80000ක් විතර කවර්... සම්පූර්ණ දර්ශන වාරයකින් ලක්ෂයක් ෂේප් කරගතෑකි.. එතකොට වාර දෙකින් ලක්ෂ දෙකක් බැරි නැහැ.. කොහොමත් ෂෝ එක ඉවර වෙලා එළියට එද්දී 6.30 ෂෝ එකට දවල් හිටියට වඩා දිග පෝලිං ගැහිලා හිටියා... ඒ හිටිය ජනසන්නිපාතේ බැළුවම ලක්ෂ දෙක හමාරක්නං හොයන්න බැරි කමක් නැහැ කියලයි මගේ කල්පනාව... මේ ටික කිව්වේ නාට්‍යක ආදායං පැත්ත ගැන උනන්දු කෙනෙකුට පොඩි අදහසක් ගන්න උපකාර වෙයි කියලා හිතලා...

හරි ඉතිං නාට්ටිය පටන් ගත්තා... දයාවතී නොහොත් සුසිලා කෝස්ටගේ... තමුන්ට හුරු පුරුදු රංගනය... ඒ කිව්වේ වස්ටි අම්මා රංගනය යටතේ බොහෝම සැහැල්ලු රඟපෑමක් කරගෙන ගියා.. අර සුවර්වාරහිණියේ තිබුන කොමඩි ඉස්ටාර් තරගෙන් පොරසිද්ධ උන කෙස්ටු මෑන්..මට නම මතක නැහැ අප්පා.. ඔය ඉස්ටාර්ලගේ නං මතක තියා ගන්න ගියොත් වෙනම මෙමරියක් තියා ගන්ට එපෑ..රටේ ඉස්ටාර්ලා වැඩියිනේ ඉන්න ජනගහනෙට වඩා...

සුපුරුදු පරිදි සැන්ඩෝ හැරිස් තමා සාජන්ට්... ඔය අනං මනං අතරේ මට විතරක් නෙවෙයි මුළු නාට්ටිය ප්‍රේක්සකයින්ගේ ඇස්..කන්..හිත් හැම දේම ඇඳිලා ගියේ නාට්ටියේ හිටිය සූටි ගෑණු ළමයාට තමා..මයෙ අම්මේ සෝ එක අවසන් වෙද්දී කෙල්ල පෙනුනත් ඇති සාලාවම කුල්මත් වෙනවා.. ඒ තරමටම කොමලේ...

නාට්ටියට චරිත අටයි...

සාජන්ට්...

නැන්දම්මා..

මාමා..

ටානි නොහොත් නැන්දාගේ දුව...

ගීතිකා නොහොත් නැන්දාගේ බෝඩිං කාරි...

විලී නැමැති නැන්දගේ හොර පොර උන මාළු කාරයා...

චිත්තර පටි අධ්‍යක්ෂක..

අධ්‍යක්ෂකගේ ගෝලයා..ෆූසෝ...

කතාව සරලව කිව්වොත් ටානිට සාජන්ට් සැට් වෙන්නේ ෆේස් බුක් එකෙන්... අවසානෙදී සාජන්ට් එනවා ටානිගේ ගෙදරම බෝඩිං වෙන්ට.. ඒ අස්සේ ගීතිකා හරහා නැන්දයි දූයි දෙන්නම චිත්තරපටියකටත් රඟපාන්ට යනවා... කොහොම හරි ඔය අවු අස්සේ සාජන්‍ට්ගේ ආණ්ඩුවේ රස්සාව හින්දා ටානිටයි සාජන්ට්යි කසාදෙත් කොරලා දෙනවා නැන්දයි මාමයි එක්කාසු වෙලා... මාමා නෝන්ජලයා.. නැන්දා විලීගේ තෝර මාළු කන්ට යනවා... දුවත් නොමඟ යයි කියලා කල බල වෙන සාජන්ට් නැන්දා එක්ක ගේමෙන් ඉන්නවා... සාජන්ට්  චිත්තර පටි නළු සීන් එකටත් එන්ටර් වෙනවා... හැබැයි අවසානෙදී අධ්‍යක්ෂකයි ගෝලයයි දෙන්නම එලෝ ගන්නවා.. ඒ නිකං නෙවෙයි තමුන්ට දුන්න නළු ගාස්තුවට තවත් රුපියලක් වැඩි පුරත් දීලා... ඒ විතරක් නෙවෙයි තොර මාළුවත් එක්කම විලීටත් සීන් එකෙන් අහක් වෙන්ට සලස්සනවා... ඒත් චිත්තර පටි පිස්සුවට කෙල උන හින්දා අන්තිමට ටානි සාජන්ට්ව එලෝනවා ගෙදරින්... හැබැයි සාජන්ට් යන්ට කලියෙන් කොරන්ට ඕන දේවල් කොරලයි තියෙන්නේ... සාජන්ට් යද්දිම ටානි ඔවෑක්...

ආයේ බෑනා ඕන වෙනවා... බෑනා එනවා... මහ ජෝඩුව පන්නන තරමට ටෝකක් ඉසූ කරනවා... ඒත් අන්තිම මොහොතේ ලොකු දේශනාවක් තියලා කස්ටියම සමඟි වෙනවා... ඔය අන්තිම සීන් එක කිස්ටු වෙද්දිනං පොඩි ඒකාකාරී ගතියක් තියෙනවා.. ඒත් අවසන් විනාඩි පහේදී සාජන්ට් තමුන්ගේ සුපිරි ටෝක නිසා නාට්ටිය ගොඩ දානවා ලෙසටම... අන්තිමටම සාජන්ට් මෙහෙම අහනවා ටානිගෙන්...

ලෝක යිතිහාෂෙටම අමරණීය පෙම් යුවලවල් 4යි ඉටියේ... කවුද කීලා දෙන්නවද..?

නැහැනේ රත්තරං..කියන්නකෝ...

රෝමියෝ ජූලියට්...

රාමා චීතා...

චාලිය අචෝකමාලා...

............................
........................
...................
...........
මහින්ද චිරන්ති...

(නාට්‍ය නිමි.)

දෙන්නාගේ  අංග චලනයන්ගෙන් ඒ ඒ පෙම් යුවළවල් නිරූපනය කරන ගමන් අවසන් නම් දෙක කිය වෙද්දී ටානි කොර වෙන හැටිත් ප්‍රේක්ෂකා ගාරය හිනාවෙන් ඇළලී යන හැටිත් බලං හිටිය මට ඉබේම අත්පොලසං ගැහුනා... අපහාසයක් උපහාසයක් එතන නැහැ..හාස්‍යය මිස...

අපි කවුරුත් හිතන  දෙකයි පණහේ නාට්‍යයක් ගානෙන් හිතං මුල ඉඳලාම බලං හිටියා උනත් අවසානයේදී නැවතිලා රංගන ශිල්පීන්ට අත්පොළසන් දීමෙන් උපහාර දක්වන අවස්ථාවේ මුල පටන් අග දක්වාම ලෝබ නැතිව අත්පුඩි ගැහුවේ රුපියල් සීයකට මේ හුගාක් වැඩි දෙයක් හින්දමයි...මම විතරක් නෙවෙයි... මුළු ප්‍රේක්ෂකාගාරයේම සිටි අය එයින් පිටතට ආවේ නොනවතින අත්පුඩියකින් ඔවුන්ට කලගුණ සලකලයි... බරපතල දේවල් නැතත්... සරල විනෝදය හරහා ඔවුන් නාට්‍ය වේදිකාව ආරක්ෂා කරන මුර කරුවන් වගේ පිරිසක්ය කියන ටික මගේ හිතේ අවසානෙදි ඉතිරි උනයි කිව්වොත් ඒක හරි...

හෙට අනිද්දටම "වර්ණ" බැළුවට පස්සේ මට ඒ ගැන මොනවා හිතෙයිද කියලානං දන්නේ නැහැ...

-----------------------------

පලි...

වේදිකා නාට්‍යවලට තවමත් මිනිස්සු නැත්තේ නැහැ. පුටු හතරයි..මල් පෝච්චි දෙක තුනකුයි..කොස්සකුයි... පැදුරක් හා ගමන් මල්ලකිනුයි වේදිකාවට එල්ල කරපු ලයිට් හයක එළියෙන් හා බෆල් දෙකක ශබ්ද විකාශන පද්ධතියකින් සැන්ඩෝ හැරිස් කරපු ටික හොඳටම ඇති. මිනිස්සුන්ට දරන්න පුළුවන් ගානකට හා නිශ්පාදන වියදම් පාලනය කරගෙන කටයුතු කරනවනං හා අඩුම පහසුකම් සහිත රංග ශාලාවලට සරිලන අන්දමින් හදනවනං තාමත් රටේ නාට්‍යවලට ඇති ඉල්ලුමේ අඩුවක් නැහැ... නාට්‍ය නිෂ්පාදකවරු දොස් කිය කිය ගියාට මේක කඩං වැටිලා නැති දෙයක්.. හැබැයි අනුන්ට දොස් තිබ්බට නිශ්පාදකයින්ගේ නිර්මාණ කඩං වැටිලා කියලා තමුන් අවබෝධ කරගන්න තාක් කල් ඕවා ඔහොමම තමා...