අවසානය සෝචනීය වූ මාරයාගේ නුවර එළි චාරිකාව...

මේ පහු ගිය විසි පස් වැනිදා..ඔව් ඒ කියන්නේ ගිය බුරහස්පතින්දා ඔන්න ආයෙම වංගියක් මං රට තොට බලන්ට ගියා... මෙදා පාරනං තනියම එහෙම නෙවෙයි ගියේ තව සගයෝ සහ සගිච්චියෝ හතර දෙනෙකුත් එක්කලා... ඒ කියන්නේ අපි ඔක්කෝම පස් දෙනයි... පස් දෙනෙක් ඉතිං බයිසිමොටෝ එකේ යන්ටයෑ.. ඒ හින්දා කාර් පොඩ්ඩක තමා ගමන යන්ට සූජානං උනේ... 

කොහොම හරි ගමන පිළිබඳ අමාත්‍ය ධූර ප්‍රධානය කිරීමේදී මට හම්බ උනේ ආහාර හා පෝෂණය පිළිබඳ අමාත්‍ය ධුරය.. ඒත් අවසානෙදී ගමනාගමන ඇමති කමත් මට බෝනස් එකක් හැටියට ලැබුනා... සංචාරක අමාත්‍ය ධූරය දරපු කෙනානං කලේ කාර් එකේ වාඩි වෙලා යන ගමන් මට වංගු කෙලින් කරන හැටියි බ්රේක් ගහන හැටියි පිලිබඳව දිගින් දිගට උපදෙස් දීමම තමා.. කොටින්ම මං ඩැයිබර් සීට් එකේ වාඩි වෙලා උන්නට මොකද ඇක්ස්ලේටරෙයි බ්රේක් එකයි සුක්කානමයි තිබුනේ සංචාරක අමාත්‍ය වරිය අතේ තමා... පොඩ්ඩ බැරි වෙනකොට රැවුම් ගෙරවුම් සහ ඇනුං බැනුං මැද මං මගේ ගමනාගමන අමාත්‍ය ධුරය හොබවං ගියා... මොනවා කරන්නද විධායක බලතල තියෙන අය යටතේ ඇමතිකං කරන්න ගියාම ඔහොම තමා...

අපේ ගමන යෙදිලා තිබුනේ කොඹළින් ආරම්භ වෙලා නිස්ටඹුව/ඌරාපොල/රුවන් වැල්ල/කරවනැල්ල/ගිනිගත්හේන/හැටන් හරහා නුවරඑළියට... කොඹළින් පිටත් උන තුන් දෙනා මහරින් අපේ හතර වැනි සඟයවත් වාහනේට දමං කෙලින්ම ආවේ නිස්ටඹුවට.. ඒ ඉතිං ගරු ආහාර ඇමති මංතුමාව දක්කං යන්ට.. ඒත් පින්වතුනි කියන්න කණගාටුයි... ආව ගමන්ම මංතුමාගේ උදහසට අර හතර දෙනාම ලක් උනා.. ඒකටත් එක්තරා හේතුවක් තිබුනා.. ඒ තමා සන්නිවේදනයේ දුර්වලතාවය..

ඒ කියන්නේ මං කලින් දවසේ මෙවුන්දලට කියලා තිබුනා "තොපි කොළඹින් පිටත් වෙද්දිම මට කෝල් එකක් දියවු" කියලා.. ඒත් ඇත්ත වශයෙන්ම කියනවනං මට එහෙම කෝල් එකක් ආවේ නැහැ... අන්තිමට මෙයාලා පරක්කු මොකද කියලා බලන්න මං කෝල් එකක් දෙද්දී මෙන්න මෙයාලා නිස්ටඹුවට කිට්ටු කරලා... මට යක්ෂයා ආරූඬ වෙන්නේ නැද්ද පින්වතුනි...

ඔහෙලම හිතලා බලන්ට ගරු ආහාර ඇමති වශයෙන් මං මගේම ප්ලෑනකට අනුව වැඩ කරගෙන ගියේ... එදා උදේ කෑමට මං දෙන්ට තීරණය කරලා තිබුනේ පාන්... පාන් කිව්වට නිකං පාන් නෙවෙයි රෝස් පාන්... ඉතිං රෝස් පාන් නිකං ගිල්ලවන්ට ඇහැකියෑ.. ඒ හින්දා මං රෝස් පාන් කන්ට හැදුවා හාල් මැස්සන් හොද්දක්... ඒකටම අල ගෙඩි දෙහෙකුත් කපා දාලා තක්කාලිත් යහමින් දාලා හොඳට හොඳ්ද තියලා ඉවුවා... එහෙම උයලා කලින් මං ගෙනාව ග්‍රොසරි බෑග් වලට මේව්වා දාලා කටවල් ගැට ගැහුවා..ඕකේ අමාරුම වැඩේ හොඳි පැකට් පහම එක සමාන වෙන්න බෙදන එකනේ.. මං ඒකත් කොහොම හරි කොලා...

එයින් පස්සේ දවාලට කෑම පාර්සල් පහක් බඳින්න ඕන... ඒකට මං කලින් දවසේ රෑම ඕන කරන දේවල් සූදානං කරලා මාළු වෑංජනේ එහෙම හදලම තිබ්බා... මගේ අදහස තිබුනේ සම්බා බතට තලපත් මාළු මිරිසට හදලා..අලයි බෝංචියි ටිකක් කිරට උයලා හින්දවලා... මුගුණු වැන්න මැල්ලුමක් හදලා බිත්තර තම්බලා... බත් එක බඳින්ට... ඒත් මගේ මෙනු එක කියවං යද්දී ඒක අහපු සංචාරක ඇමතිවරිය ටිකක් විතර නාහෙන් අඩන ගතියක් පේන්ට තිබුන හින්දා උදේම මං තව පරිප්පු ටිකකුත් උයන්ට තියා ගත්තා මෙයාලා පරක්කු වෙයි කියලා හිතලා... 

ඒත් මෙන්න මං බත් ටික බෙදලා බිත්තර සුද්ද කර කර ඉද්දිම කට්ටිය ඇවිත් දොරට ගහනවා... තද වෙන්නේ නැද්ද ආයිබෝං... මගේ කේන්ති කට්ට උපරිම අංශක ගානට නැග්ගා... මං නෙවෙයි ඇරියේ දොර.. හිටපියවු තොපි එළියෙම කියලා මං තව බිත්තරේක කට්ට අහක් කරන්න ගත්තා... ඒත් අන්තිමට මට හිතුනා දැන් ඉතිං ආව උන්ගෙන් වැඩ ගත්තනං හරි.. මං තව නාගන්නත් එපෑ කියලා.. එහෙම හිතලා ඔන්න දොර ඇරියා...අපරාදේ කියන්ට බැහැ ඕං මට තද වෙලා කියලා දැන ගත්ත සංචාරක ඇමතිතුමිය ස්වකැමැත්තෙන්ම බිත්තර ටික සුද්ධ කරන්න බාර ගත්තා... එතුමිය කොහොමටත් ඔය ඉවුං පිහුං අංසෙට පුදුම කැමැත්තක් තියෙන කෙනෙක් නෙව...

අනිත් ඇමතිවරු.. ඒ කියන්නේ ප්‍රවාහන (බඩු භාර) ඇමති වරයා උන ගරු පූසා මැතිතුමා සහ උන්දැගේ වෙන්න ඇඹේණීය වෙච්ච විනෝද කටයුතු පිළීබඳ ගරු ඇමතිවරිය උන හොර පූසි මැතිතුමියත්... සංස්කෘතික හා සදාචාරය පිළීබඳව ඇමතිවරයා (ඌ තමා පූසා මැතිතුමා සහ පූසී ඇමතිතුමිය සදාචාරයට හානි වෙන අන්දමින් හැසිරීම පාලනය කිරීමට පත් කල ඇමතියා..) වූ ගරු ඉබ්බා ඇමතිතුමා යන තුන් කට්ටුව මාත් එක්ක කතා නොකර මාරුව  දාලා හිටියා... (උන් දැන් දන්නවා මට මූලග්ගින්න කියලා... ටිකක් හිටියම හරියනවා කියලත් දන්නවද කොහේද... ඒ හින්දා ටික වෙලාවකින් වලියක් නැතිව වැඩේ ෂේප් උනා...) කොහොම හරි මං නාගෙන ඇවිත් බත් පාර්සල් ටිකත් අනිත් අය එක්ක එකතු වෙලා බැඳලා අහවර කරලා ඔන්න ගමන යන්ට පිටත් උනා...

එහෙම ගෙහුන් ඔන්න අපි නිස්ටඹුව කිඳීරිවැල මාර්ගයේ ගමන් කොරලා ඌරා පොල හන්දියෙන් වමට දාලා ගියා රුවන් වැල්ල පාරේ... මේ පාර බොහෝම ලස්සනයි.. මං බොහෝම ප්‍රිය මනාප පාරක්... ඉස්සර අපි ගමේ ඉද්දිත් ඉඳ හිට මේ පාරේ එනවා.. ඒ වෙන එහෙකට නෙවෙයි රුවන් වැල්ලට මෙහා තියෙන "ගෝනගල් දෙණිය" ඔයෙන් නාන්ට... ඒක හරි අපූරු තැන... ඉතිං මේ පාරේ ගොහින් ටිකක් වෙලා යද්දී කස්ටියටම සුදහගින්දර ආව හින්දා උදේට කන්ට අපූරු තැනක නැවැත්තුවා... එතන පාරේ ඉඩ ඇති තැනක වාහනේ නවත්තලා කෑම මළු ටිකත් අරං පාර අයිනේ තිබුණ ඇලපාර මැද ඇති ගල් තලාවට ගොඩ වෙලා සීරු මාරුවට හොඳි පාර්සල් දිග ඇරගෙන ගෙනාව රෝස් පාන් ටික ගිලලා.. ඉබ්බා මහත්මාගේ මෑණීයන් විසින් යහමින් ඉඟුරු එහෙම දාලා හදලා තිබුන තේ කහටත් සංචාරක ඇමතිතුමිය විසින් ගෙනාව කිරි තේත් බෙදා හදාගෙන බිව්වා... 
   

එයින් පස්සේ ආයේම පාර තොටේ සිරි නරඹමින් අපි ඉදිරියට ඇදුනා... කාර් එකේ පිටිපස්සේ ආසනවලින්  වරින් වර එක එක සද්ද ඇහෙන හින්දා ටිකක් හැරිලා බැළුවම පේන්න තිබුනේ ගරු සංස්කෘතික ඇමතිතුමා සදාචාරය රකින්න ගන්නා අනඟි උත්සහය.. අපරාදේ කියන්න බැහැ ඇමතිතුමා කොච්චර හොඳට වැඩේ කලාද කිව්වොත් පූස් ඇමතියාට පූසී ඇමතිවරියගේ අතින්වත් අල්ලන්න ඌ නෙවෙයි ඉඩ තිබ්බේ.. (ඒ වෙනුවට ඌ පූසි ඇමති වරියගේ අතින් අල්ලං ගියා කියලයි හරියටම සිද්ධිය දැකපු සංචාරක ඇමතිවරියනං කිව්වේ.. අනේ මංදා ඔව්වා..) කොහොම හරි ඔය වගේ සංසිද්ධි මැද අපි තව දුරටත් ඉදිරියට ගමන් කලා... ඒ කියන්නේ රුවන් වැල්ල නගරයෙන් දකුණු පසට හැරිලා කිලෝ මීටර් තුනක් විතර ගොහින් කරවනැල්ල නගරයටත්..එතැනින් වම් පසට හැරිලා ගිනිගත්හේන පාර දිගේ හැටන් බලාත් ගියා... හැටන්වලට යනකල් පාරනං කිසි කරදරයක් නැහැ..වාහනත් අඩුයි බොහෝම සුවපහසුවට අපි ගමනේ ආරම්භයේ සිට හැටන් දක්වාම ආවා..

ඒත් හැටන් වලදි අපිට කෙල උනා පින්වතුනි... ඇත්තම කිව්වොත් අපි හැටන් නගරයට යා යුතුව තිබුනේ නැහැ..නඟරයට තරමක් මෙහායින් තමා අපි වම් පසට හැරෙන්න තිබුනේ.. ඒත් හැරෙන තැන හොයාගන්න බැරිව අපි ගියා කියහංකෝ හැටන් ටවුමත් පාස් කොරලා කිලෝ මීටර් දෙක තුනක්... ඒත් ටිකක් යද්දී පාර වැරදුනා කියලා තේරුන හින්දා ආයේ හොයලා බලලා ආපහු හැරිලා ආවා... ආයෙමත් හැටන් නගරය පාස් කොරලා ආව පාර දිගේම එද්දි මෙන්න තියෙනවා හැරෙන තැන.. හප්පා එතැන අළුතින් පාර කාපට් කොරනවා... හැරෙන තැන කියලා මලාට හොයන්න බැහැ..ආව පාරම දෙකට බෙදිලා වගේ නෙව... බොහෝම අමාරුවෙන් යන්තං ඒ පාරට දාගත්තා.. එතැන ඉඳලනං තත්වය සෝචනීයයි... එක දිගටම පාර අබලන්... හැම තැනම අළුතින් පාර පළල් කරලා හදන්න කඩාගෙන... මොනවා උනත් මට මහින්ද අයියට බයින්න හැටියක් නැහැනේ දෙයියනේ... මෙව්වා හදපුවාම අපිටමනේ ඒවා උඩින් කරදරයක් නැතිව යන්න ඇහැකි... ඒත් අනිත් ඇමතිවරු හතරදෙනා මහින්ද අයියට එව්වා මෙව්වා කියනවා... මං දන්නවා උන් මේ කතා කියන්නේ මහින්ද අයියට නෙවෙයි මට කියලා... මං නෙවෙයි මීක් කිව්වේ... සද්දේ වහලා ඔහේ හිටියා... මොනවා කරන්නද..?

කොහොම හරි ඔය අතරේ අපි ලංකාවේ තියෙන සුන්දරම දිය ඇළි දෙහෙකුත් බලා කියා ගත්තා... එකක් ඩෙවෝන් ඇල්ල.. අනික සෙන්ට් ක්ලෙයාර් ඇල්ල... (සුද්දන්ගේ නං වලට මේවා ගිය එකනං මට කාලා ඉවසන්ට අමාරුයි ඕං... ඒ හින්දා මට ඇහැකි උන දවසක ඔය ඇලිවලට සිංහල නං දාන්ටත් මං හිතා ගත්තා...)

එයින් පස්සේ අපි නුවර එළිය නගරයට ආසන්න වෙනකොට වෙලාව හවස දෙකට කිස්ටුයි... ඒත් අපි කෙලින්ම නුවර එළී නොයා මීපිළිපාන හරහා අඹේවෙල ..පට්ටිපොළ හරහා කෙලින්ම හෝට්න් තැන්නට ගමන් කොලා... ඒ හෝට්න් තැන්නේ ඇති ලෝකාන්තය ආදී සුන්දර තැන් බලා කියා ගන්ට හිතාගෙන... 

අඹේවෙලදී පාර අයිනේ නවත්තපු අපි ‍කාල වේලාව මදි හින්දා වාහනේ තියාගෙනම දවල් බතත් කොටා බෑවා... එහෙම කොරලත් අන්තිමේදී අපි හෝට්න් තැන්නට ඇතුළු වෙද්දී වෙලාව හවස තුන හමාර විතර උනා නෙව...

 ඒ  පොරමාදේ හින්දා අපිට සිද්ධ වෙච්ච දුක්ම සීන් එක තමා පුංචි ලෝකාන්තය සහ ලෝකාන්තය දෙක හොඳින් නැරමුවට බේකර්ස් ඇල්ල ගාවට යද්දී රෑ උන එක... හැබැයි අපරාදේ කියන්ට බැහැ ලෝකාන්තය හා පුංචි ලෝකාන්තය කියන තැන් දෙකමනං හිතේ හැටියට ඇති පදමට බලා කියා ගන්ට හැකියාවනං ලැබුනා.. ඒ වෙන එකක් හින්දා නෙවෙයි එදා සතියේ දවසක් හින්දා කට්ටිය කවුරුවත් හිටියේ නැති හින්දා...

 ඒ තැන් දෙකේදිම අපිට කාගෙන්වත් අවහිරයක් නැතිව සිරි නරඹන්න වගේම පින්තූර ගන්නත් හැකියාව උදා උනා... එයින් මෙයින් අපි බේකර්ස් ඇල්ලට යද්දී ඉර බැහැලා ගියා අපිව දාලා... මෙන්න මෙහෙම...

එතැන ඉඳන් තිබුනේ අන්ධකාරේ ගමනක්... අපි සතුව විදුලි පන්දං දෙකක් තිබුනා උනත් ඒවා වාහනේ දාලා ඇවිත්නේ තිබුනේ..කවුදෑ හිතුවේ මෙහෙම වෙයි කියලා.. අන්තිමට පාරක් තොටක් නොපෙනී දිය පාරවල් ඔස්සේ කලුවරේම පාර වෙන්න ඇති කියලා හිතං ඔහේ හිතේ හෝදිසියට ආවා... ටික වෙලාවක් යද්දි යාන්තමට හඳ එළියත් වැටුන හින්දා පොඩි පහසුවක් උනා... ඒත් අවසානෙදී යාන්තමට ඈතින් එළියක් පෙනුනම අපිට පාර වැරදිලා නැහැ කියලා දැනුනා.. කොහොමින් හරි රෑ හතත් පහුවෙලයි අපිට අපේ වාහනේ ගාවට එන්ට උනේ...‍අපේ පැතිවලට වගේ නෙවෙයි ඒ හරියට හවස පහ මාර වෙද්දිම කලුවරයි... හත වෙනකොට කලුවර වගේම හොඳ තරමට හීතලත් පැතිරිලා... අපි ඒ කලුවරේම හීතල විඳගෙන නුවරඑළියට එන්න ගත්තා.. ඒ අපේ නවාතැන් පොල හොයාගෙන... නවාතැන හොයාගන්න කෑව කට්ට ගැන කියන්න වදන් නැත.. රෑ අට හමාර නවය වෙද්දී නුවර එළීයේ පාරක බල්ලෙක්වත් නොමැත... පාර අහන්නට මංමුලා වූ සමනළියන්ද නැත... දුක්ඛිතය... අවසානයේ රාත්‍රී නවයත් පහු උනාට පස්සේ දහ අතේ රවුං ගහලා තැන හොයා ගත්තා... ඒත් ඒ කාපු කට්ට හොඳා කියලා හිතුනේ පහුවදා උදේ තමා...