බඩු බාර ඇමතිට ජල සම්පාදනයත්...

කලින් පෝස්ට් එක දැම්ම වෙලේ කීප දෙනෙක්ම කියලා තිබුනේ මූ හිනාවෙන්ට දන්නේ නැහැ කියලනේ... ඔන්න ඉතිං ඒ හින්දා මයේ රටක් වටින කැකිරි පැලෙන ටිකිරි හිනාව...

දැක්කනේ... ආයේ එහෙම කියන්ට එපා අපි හිනා වෙන්ට දන්නේ නැහැ කියලා... (ඒත් මං වැඩිය කැමති රවං ඉන්ට.. )

හරි එහෙමනං අපි දෙවැනි දවසට යමු... දෙවැනි දවසේ අපේ අරමුණ වෙලා තිබුණේ ලංකාවෙන් දෙවැනියට උසම කන්ද කියලා කියන "කිරිගල් පොත්ත කන්ද"ට බඩ ගාන එක තමා... ඒ සඳහා උදේම යන්ට හිතං හිටියත් ටිකක් පරක්කු උනා... අපේ උන්දලා ඇහැරවලා නාවලා පව්ඩර් දාලා ගන්ට වෙලා යනවනේ.. මංතුමානං ඉතිං උදේම නාලා කරලා වාහනේ තෙල් වතුර එහෙම බලලා අස් පස් කොරං ලෑස්ති උනා.. කොහොම හරි අනිත් අය ලෑස්ති වෙනකල් මමයි සංචාරක ඇමතියි දෙන්නා නුවර එළිය ටවුමට ගොහින් අපිට උවමනා කෑම එහෙමත් ගත්තා... උදේ කෑමට පොල් රොටී... ලුණු මිරිස් එක්ක පරිප්පු වඩේ... දවල්ට පාන්.. පාන් කන්න පරිප්පු හොඳි... ඔය උදේ පාන්දර වෙන දෙයක් ගන්ට හැටියක් නැහැ නෙව... එහෙම අරං තව බිස්කට් එහෙමත් අරං අපි ආයේ එද්දිත් අරුං ටික ලෑස්ති නැහැ.. කොහොම හරි එහෙං මෙහෙං කරලා උන්දලවත් දාගෙන ඔන්න ආයෙමත් යන්ට පිටත් උනා... එහෙම ගොහින් උදෑහනට කොටා බාන්ට කියලා මෙන්න මෙතන නැවතුනා කියමුකෝ...

උදේට වෙන් කරපු රොටී ටික එහෙම කාලා අහවර වෙලා වට පිට බලද්දී මෙන්න බොලේ වාහනේ  යටින් වතුර පාරක් ගලා ගලා යයි... ආයේ ඉතිං අමුතුවෙන් බලන්ට දෙයක් තිබුනේ නැහැ..රේඩියේටරේට දාලා තිබුන කූලන්ට් එකේ කොල පාට අඳුරන්න බැරිවයෑ... බඩුම තමා..ඉක්මනට බොනට්ටුව ඇරලා රේඩියේටරේ ඇරියා.. හුටා..වතුර නැහැනේ... දැන් පැයකට කලියෙන් මංමනේ මේකේ වතුර බැළුවේ... ඒ වෙනකොට කට මට්ටමට අඟලක් විතර අඩු වෙලා තිබුන හින්දා මංමයි ඒ ටික පිරෙන්න වතුරත් දැම්මේ... දැන් මොන යකාට කියන්නද...?

අපි කට්ටිය දැම්මා සාකච්ඡා වටයක්... ඒකත් අර දිය රකුස්ලගේ චව් චව්ලගේ සාකච්ඡාවක් වගේ... රේඩියේටරේට මොකද උනේ කියලා අපි විද්වත් කමිටුවක් හරහා හොයා බලද්දී අපිට හොයාගන්න පුළුවන් උනා මෙයිට කලින් වතාවක වාහනේ වෙන මොකක් හරි රෙපෙයාර් එහෙකට දාපු වෙලාවක ඒ ගරාජ් එකේ මකබාස්තුමා නියනකින් ඇනලා රේඩියේටරේ හිල් කොරලා ආයේ එයාම ඒක හදලා දුන්න වගක්... ඒ වගේම දැනට මාස කිහිපයකට කලිනුත් මේ ආකාරයෙන්ම එක පාරම වතුර නැතිව ගිහින් වාහනේ මග හිටිය බවත් එයින් පසුව නැවත වතුර පිරවූ පසුව කිසිම අවුලක් නැතිව ගිය බවත්... ඒ අනුව අපි අන්තිමේදී තීරණය කලා අපි ළග තිබුන වතුර වලින් රේඩියේටරේ පුරවගෙන ගමන පටන් ගන්න... එන ඕනෑම තත්වයකට මුහුණ දෙන්ට සූදානමින් කස්ටිය දැන් ගමනේ යා...

කොහොම හරි ඕං පට්ටිපොල ඉස්ටේසම පාස් කොරලා ආවා අර පහළ තියෙන දිය පාර ගාවට... දැන් මෙතන වතුරත් තියෙන එකේ වාහනේ නවත්තලා ටිකක් නිවෙන්න ඇරලා ඇරියා රේඩියේටරේ මූඩිය.. හුටා..වතුර අඩු වෙලා.. ඒ කියන්නේ මේ පාර ලෙඩේ හොඳ වෙලා නැහැ...ආයේ පිරෙව්වා වතුර..නැග්ගා කන්ද... ඔය විදියට ටික දුරක් යනවා..වතුර බලනවා.. අඩුව පුරෝනවා... ආයේ යනවා.. එහෙම ගෙහුන් අන්තිමට අපේ කිරිගල් පොත්ත චාරිකාව ආරම්භ කොරනකොට උදේ නවය හමාරත් පහු වෙලා තිබුනේ... අපි බලාපොරොත්තුවෙන් හිටියේ උදේ හත හමාර වෙද්දිවත් මේ ගමන ආරම්භ කොරන්ට උනත් මෙතනදීම අපිට පැය දෙහෙක සුනංගුවක් වෙලා තිබුනා...

කිරිගල් පොත්ත නගින්න තනියම එහෙම යන්න දෙන්නේ නැහැ කියලා දැන ගන්ට ලැබුනා.. ඒකත් හරි.. මොකද ඒක ලේසි ගමනක් නෙවෙයි.. අනික කාත් කවුරුවත් යන්නේ නැති හරිය... හෝට්න් තැන්නේ කාර් පාක් එක පිරෙන්න වාහන එදා තිබුනා උනත් ඒ දවසටම කිරිගල් පොත්ත නැග්ගේ බැස්සේ අපි කට්ටිය විතරයි.. ඉතිං හිතා ගතෑකිනේ ඒ පැත්තට යන්න අනිත් අයගේ උනන්දුවක් නැති වග... ඒ හින්දා පාළු කැලෑ පාරක දුරකථන සංඥාවත් නැතිව හදිසියකදී ආධාරයක් ගන්න කිසිම විදියක් නැතිව තනියම කෙනෙක් යවන එක අවදානං නෙව... ඒ හින්දා පිරිසක් නැතිව මේ ගමනට බහින එක හොඳ දෙයක් නෙවෙයි...අනික මෙන්න මේවා... 

මේ ගෝනකුගේ හෝ වඳුරෙකුගේ කියලා හිතන්න අමාරුයිනේ...නේද..? බල්ලෙක් හෝ බළලෙක් මෙහෙ නැහැ... හැබැයි කොටි පවුලට අයත් සත්තු ඉන්නවා... එහෙම තියෙද්දී තනියම යන එක ගැන තහංචි දැමීම වරදක් කියලා කියන්ට හැටියක් නැහැ...

කිරිගල් පොත්ත කන්ද නගින්න කිලෝ මීටර් හතක් (එව්වත් රබර් කිලෝ මීටර්... ) සහ ආපහු එන්න කිලෝ මීටර් 7ක් වශයෙන් සම්පූර්ණ කිලෝ මීටර් 14ක් ගමන් කරන්න ඕන..(පැය 7ත් 8ත් අතර ගමනක්..) ඒ අතරේදී අතර මඟ කඳු කිහිපයක් නඟින්න බහින්න වගේම..කැලෑ දෙක තුනක් අතරින් යන්නත්... වගුරු වැනි තැනි තලා හරහා යන්නත් තියෙනවා... එරෙන ගතිය ටිකක් අඩු උනත් එක තැනකදී මගේ කකුලත් අඩියකට වඩා එරුනා.. ඒ හින්දා කල්පනාවෙන් බලාගෙන යන්න උවමනා වෙනවා...අනික ලිස්සනවා... දන්න කියන අය කියලා තියෙන්නේ කිරිගල් පොත්ත නැගීමට නුසුදුසුම කාලය ඔක්තෝබර් කියලයි... (ගිහින් ආවට පස්සේ තමා සංචාරක ඇමතිවරිය ඒවා කියන්නේ...) ඒත් අපි ඒ වගක් නොදැන (සංචාරක ඇමතිවරිය හැර) මේ පට්ට කැලෑවක් මැද්දේ වැස්ස කාලේ ගියේ... පාරවල් හැම එකම දිය පාරවල් වෙලා... හැම තැනම ලිස්සන සුළුයි... හැබැයි පුදුම ලස්සනයි... වේලිලා කර උන ගතිය නැති කොල පාටින් පිරුන ගස් කොළං අතරින් ගමන් කිරීම පුදුම සුන්දර අත්දැකීමක්...

                                       

ගමනේ පළමු කිලෝ මීටර් එක හමාර යන්න තියෙන්නේ තැන්නක් හරහා... එහිදී හමුවන ආක්‍රමණික ශාකයක් වන කටු පඳුරු වර්ගයක් නිසා සෑහෙන්න දුකක් විඳින්න වෙනවා... (මගේ කකුලේ ඇඟිල්ලකුත් හිල් වෙලා ගියා... කොහොමත් එදා උදේ බලද්දී මයෙ යටි පතුල පැලිලා ඇවිදින්න බැරි ගානට තිබුනේ... එහෙම ති‍යං යන්න අරං මෙහෙම හිල් උනාම ඌයියානේ අප්පා..) ඒ කිලෝ මීටර් එක හමාරක වගේ දුර ගියාම අපිට හම්බ වෙනවා දිය පහරක්.. ඒක තරමක් පළල් ඇළක්.. (පසුව දැනගත් ආකාරයට ඒ බෙලි හුල් ඔය.."ළු") ඒක තරණය කලාම එතැනින් පාර දෙකට බෙදෙනවා... අපි තෝරාගන්න ඕන දකුණු පසට යොමු උන මාර්ගය... එච්චරයි... එතැනින් එහාට පැරණි මාර්ග සලකුණු ඔස්සේ ගමන ගියෑකි...හැබැයි සමහර තැන්වලදී මාර්ගයක සලකුණක්වත් නැති තැනුත් පේනවා.. ඒත් ටිකක් හෝදිසි කලාම පාර පාද ගතෑකි...

ආන්න එහෙම බොහෝම අමාරුවෙන් අපි ගමන් කොලා...පැයක්.. දෙකක්.. දෙක හමාරක්... මේ අතරේ ඈතින් අපිට කන්ද පෙනිලා ආයේ නොපෙනී යනවා... හිතන තරං ළඟ ඇති කන්දක්නං නෙවෙයි... ඒත් කොහොම හරි යන්ට එපෑ... මේ වෙද්දී අපේ සංස්කෘතික ඇමති තුමා හොඳටම ඥාව් වෙලා හිටියේ... පූස් හා පූසී ඇමතිවරියනං ඔහේ මල් කඩ කඩ බර උස්සගෙන එනවා... (උන්නේ බඩු බාර ඇමතිවරු) මට ඒ හැටි බරක් උස්සං යන්න තිබුනේ නැහැ... කොහොමටත් දැනට අවුරුදු බර ගානකට කලියෙන් හමුදා පුහුණු කාලේ වෙච්ච අනතුරක් හින්දා මයේ වම් දණ හිසට කෙල වෙලා තිබුණ හින්දා වැඩි බරක් අරං යෑම මට කරන්න අමාරුයි කියලා දන්න හින්දා වැඩි කැටයං නොදා මම ගියා.. අපේ සංචාරක ඇමතිවරිය එයාට අදාල එකම දේ වෙච්ච සංචාරය කිරීම වෙනුවෙන් විතරක් කැප වෙලා අත පය වන වන ඔහේ ගියා... ඉතිං අනිත් තුන් දෙනාට වඩා අපි දෙන්නට ගමනේ පහසුවක් තිබුනා... ඒ මහන්සිය හින්දා පැය දෙක හමාරකට පමණ පස්සේ සංස්කෘතික ඇමතිවරයා හා පූස් ඇමති ජෝඩුව  හාංචිපයිස් ගහන තත්වයට ඇවිත් තිබුනේ... ඒ හින්දා උන් තුන් දෙනාව තරමක් ඉඩ කඩ ඇති තැනක නවතින්න ඇරලා අපි දෙන්නා විතරක් තව ඉස්සරහට යන්ට තීරණය කලා... ඒත් කොහොම උනත් දවල් 12.30 වෙද්දී ආපහු හැරිලා එනවා කියන පොරොන්දුව උඩ...

එහෙම අපි තව ඉස්සරහට ගියා... අවසානෙදී අපිට ඔන්න කිරිගල් පොත්ත කන්ද පාමුලට එන්ට ලැබුනා... හැබැයි ඒ වෙද්දිත් 12.30 යි.. හරිනං අපි ආපහු හැරෙන්ට ඕනෑ උනත් කන්ද පෙනි පෙනී නිකංම එන්න මොකක්ද වගේ හින්දා ටිකක් හරි නැගලා එමු කියලා තීරණය කරලා කන්ද උඩට දුවන්න තියා ගත්තා... කොහොමින් කොහොම හරි කිරිගල් පොත්ත කන්ද  මුදුන පෙනෙන නොපෙනෙන සීමාවේදී පරිසර තත්වයත් සෑහෙන්න වෙනස් වෙලා වැස්ස මෝදු වෙන්ට වගේ ලෑස්ති උනා... එතකොට වෙලාව 1ට කිට්ටුයි.. වැඩි කතාවක් නැතිවම අපි තීරණය කලා ආපහු යමු කියලා.. කලින් දවසේත් රෑ වෙලා පාර හොයාගෙන යන අමාරුව දැනං හිටිය හින්දත්.. වැස්සේ අර ආපු පාරවල්වල යන්න තියා හිතන්නවත් බැරි වග තේරුම් අරං හිටිය හින්දත්.. ඒ ඔක‍්කෝටමත් වඩා අබලන්ව ඇති වාහනයකින් තද බෑවුම් පාරක කිලෝ මීටර් විසි පහකට වැඩිය දුරක් ගෙවාගෙන නුවර එළියට යන්න තියෙනවා කියන මතකයත් එක්ක අපිට අවදානම් තීරණයක් ගන්න පුළුවන්කමක් තිබුනේ නැහැ... ඒ හින්දා තව උපරිම පැය කාලක..විනාඩි විස්සක  විතර ගමනක් තිබියදී අපි ආපහු හැරුනා... දෙන්නම නොකිව්වට දෙන්නටම බොහෝම හිතට අමාරුයි... ඒත් මොනවා කරන්නද.. හැරුන පරක්කුවට ආපහු දුවලා ආවා අනිත් සගයෝ තුන් දෙනා දාලා ගිය තැනට.. ඒ වෙනකොටත් උන්දලා බය වෙලා...

කොහොම හරි එතනට ඇවිත් බිස්කට් එකක් කාලා වතුර ටිකක් බීලා අපි ආයෙම එන්න පිටත් උනා... අර කලින් පාරෙම... හැබැයි ගියාට වඩා පොඩි පහසුවක් එද්දී තිබුනා.. මං හිතන්නේ ඒ වෙද්දී අපිට පාරවල් හුරු හින්දා වෙන්න ඇති... ගමනත් ටිකක් වේගවත්... අවසානෙදී අර කලින් කියාපු බෙලිහුල් ඔය ගාවට ආවම තමා කට්ටියටම හිතට සැහැල්ලුවක් දැනුනේ... එතැනට ඇවිත් ආපහු හැරිලා බලද්දී අපි පහුකරං ආව කඳු යායටම වැස්ස වැටෙන හැටි පේන්න තිබුණා... ඒත් අපි හිටිය හරියට හොඳට අවුව පායලා... ඒ  වෙද්දී හවස දෙක හමාරත් පහුවෙලා හින්දා උදේ ගෙනාව පාන් කාලම යන්න හිතුවා.. මලා.. පාන් අවුලක් නැහැ..පරිප්පු නරක් වෙලා... මොනවා කරන්නද... ඉතිරි බිස්කට් ටික කාලා වතුර බීලා... ගෙනිච්ච තේ වතුර ටික බෙදා හදාගෙන බීලා එන්ට ආවා... 

මේ ගමනේදී අපි තීරණය කල දේ තමා වැඩි බඩු ගෙන යෑම අනවශ්‍යයි... එක් අයකු සඳහා වතුර ලීටර් බාගයක පමණ වතුර බෝතලයකුත් මාළු පාන් දෙකක් වැනි කෙටි කෑමක් හෝ කුඩා ක්‍රීම් ක්‍රැකර් එකක් ගෙනිච්චත් ඇති කියන එක... එයිට එහා කිසිම දෙයක් නැතිව යන තරමට ගමන සැහැල්ලුයි..වේගවත්... අනික රබර් සෙරෙප්පු... ආසාවටවත් කූඩැල්ලෙක්නං හිටියේ නැහැ... සපත්තු දාං ගිහිං අර ගොහොරු වලින් යන්න ගියාම කරදරයි...කැමරාව ආරක්ෂා කර ගන්න උවමනා සීල් කල හැකි ඉටි බෑගයක් වැනි දෙයක් ගෙනියන්න ඒ ඇති... අපිනං ටිකක් තෙමුනට මොකද.. වහින්නේ වතුර මිස ඇසිඩ්යෑ...?

කොහොම හරි එහෙම ඇවිත් වාහනේට ආයේම වතුර දාං එන්න පිටත් වෙලා කිලෝ මීටර් දෙකක්වත් යන්න උනේ නැහැ පටන් ගත්තා හෝට්න් තැන්නටත් මහ වරුසාව... වැහි බිංදු නෙවෙයි පොල් ගෙඩි... අපි තව විනාඩි දහයක් පරක්කු උනානං අපිට එදා අත් වෙන්න තිබුනේ අන්ත දුක්ඛිත තත්වයක්...

කොහොම හරි වැස්සෙම ඇවිත් මම වාහනේ එක තැනක අයිනට කලා කට්ටියයට එතැනින් පේන ලස්සන තැනක් පොටෝ ගන්න කියලා... ඒ පොටෝ අරං ආයේ යන්න ගත්තා විතරයි..මගේ ඇගේ වතුර..අහ් නැහැ ලේ... වතුර උනා...

කාර් එකේ බ්රේක් නැහැ... අපි හිටියේ ලොකු පල්ලමක... බ්රේක් පැඩ්ල් එක පැගුවට ඒක ගල් ගෙඩියක් වගේ... කාර් එක ඇදිලා යනවා පල්ලමට... කාර් එක පාර මැද්දට කපන ගමන් මං හෑන්ඩ් බ්රේක් එකේ එල්ලුනා... යන්තං ඒ පාර වාහනේ හිටියා... ඇන්ජිමේ හීට් එක නප්පියට නැගලා... එහෙමම පාර මැදම ඇන්ජිම නිවා දාලා කුඩ ඉහළං ආයේම වතුර දාලා ඇන්ජිම නිවාගෙන එන්න පිටත් උනේ ටික වෙලාවක් ඉඳලා.. එතැන් පටන් සෑම කිලෝ මීටර් හත අටකට සැරයක්ම වාහනේ නවත්තලා රේඩියේටරේ ඇරලා වතුර පුරෝ පුරෝ යාන්තං නුවර එළියට ආවා... නුවර එලීයේදී වාහනේ ගරාජයකට දමනවාද යන ගැටළුව ආවත් ඒකට මගේ කැමැත්තක් තිබුනේ නැහැ... හෙට දවල් වෙද්දී අපි ආපහු කොඹළ යන්න උවමනායි... අද මේක ගැලෙව්වොත් හෙට නෙවෙයි සතියකටවත් යන්නනං වෙන්නේ නැහැ... අනික කොළඹට කිට්ටු වෙන්න වගේ නෙවෙයි දුර ගියාම මං හොඳටම දන්නවා ගරාජ්වල ඉන්න උදවියගේ තාක්ෂණික දැනුම කාලයත් එක්ක අප්ඩේට් වෙලා නැහැ... ඔය දේවල් හින්දා මම පූස් ඇමතිවරයා එක්ක සාකච්ඡා කරලා දිගටම වතුර දදා එමු කියන තීරණයට ආවා..

අපරාදේ කියන්න බැහැ පූස් ඇමතිවරයා දිගින් දිගටම වතුර සප්ලයි කරමින් වාහනේ කොළඹට ගේන්න උදව් උනා..(අන්න එහෙමයි ඌ බඩු බාර ඇමති කමෙන් ජල සම්පාදන ඇමති බවට හැරඋනේ..) ඒ පහුවදා.. ඒ කියන්නේ 27 වෙනිදා උදේ... කොහොම හරි ඒ විදියට එද්දී කෑගල්ල හරියට එද්දී අපි දහ පාලොස් වතාවක් රේඩියේටරේට වතුර පුරෝලා තිබුනා... හැබැයි කෑගල්ල පහු වෙද්දී වතුර ලීක් වෙන එක නැවතුනා... මොකද උනේ කියලා හිතාගන්න බැරි තරමට පුදුමයි... අපිට දුක දෙන්නම හැදුන ලෙඩක්ද කොහේද...?

ඒත් මෙහෙම වාහනේ යවන එක හරි නැති හින්දා කස්ටියව මං කඩවතට ආවට පස්සේ බස් එහෙකට නග්ගවලා මං වාහනේ අරං අපේ ගෙදර ගියා... කඩවත ඉඳන් ඩිංග දුරනේ.. එයිට කලින් මං මල්ලිට කතා කරලා මේක ගලවන්න කටයුතු යොදා ගත්තා... අපරාදේ කියන්න බැහැ ඒකගේ උදව් ඇතිව වාහනේ ළග ගරාජයක නවත්තගෙන ගලෝලා රේඩියේටරේ අරං ගෙහුන් ලීක් එක වහලා ගෙනල්ලා ආයෙම හයි කොර ගන්න ඇහැකි උනා..ඕක නුවර එළියේදී කරන්න ගියානං දවස් දෙකක්වත් ගන්නවා... ඒ වෙද්දී රෑ හතට විතර ඇති... අන්තිමට මං ගෙදර ගියේ බාගෙට මැරිලා... වෙනදනං ගමනක් ගිහින් ආව ගමන් කෙලින්ම නාලා කාලා ඇදටනේ... මේ පාර ගමන් මහන්සියත් එක්කම ගරාජ් එහෙක... පහුවදා උදේ වෙද්දී මට හොඳටම උණ...

ඔන්න ගමනේ අවසානය සෝචනීය වෙච්ච හැටි... ඒත් අපි ආයෙත් ළගදීම යනවා අර බැරි වෙච්ච ඉතිරි ටික සම්පූර්ණ කොරන්න... එහෙම නැති උනොත් තමා වැඩේ හුඟක්ම සෝචනීය වෙන්නේ...හා නැද්ද හා..?

මේ පාරනං වැඩිය පින්තූර අප් ලෝඩ් කරන්න හැටියක් නැහැ.. මේ වෙද්දී මට ඩයලොග් මාමලා මාසෙකට දෙන 3GB ඩේටා ප්‍රමාණය අහවර වෙලා තියෙන්නේ... මේ ටික ලියලා පබ්ලිශ් කරගන්නත් සෑහෙන කට්ටක් කන්න වෙනවා.. ඒ හින්දා මං දෙන්නං ඔයාලට ලින්ක් එකක්... එතැනින් පුළුවන් මගේ මූණු පොතේ ඇති මේ ගමනේ ඇල්බම් එක බලන්න...