දුව දීමට කාරේ බන්ඳා... නැන්දලාට උදව්වක්...

ඔබත් දීග දෙන වයසේ සිටින දූවරුන් සිටින මවක්ද.. පියෙක්ද..? දුව උගත් රූමත් නොවේද..? දෙන්නට දෑවැදි නැද්ද..? දැවෙන්නෙපා.. තැවෙන්නෙපා.. මෙන්න නොවරදින විසඳුම...

-----------------------------------

ඉඳ හිට හරි සමාජයට වැදගත් වෙන පෝස්ට් එකක් දාන්න එපෑ... හැමදාම වැල් බයිලා ලියලා හරියනවෑ..හා නැද්ද මං අහන්නේ... සමාජ සේවා දෙපාර්තමේන්තුවේ වැඩත් ඉඳ හිට හරි කරන්න ඕන පින් තකා...

රයිටෝ මේ ලිපිය බොහොම වැදගත් වෙයි දීග දෙන්න දූරු ඉන්න අම්මලාට... ඇයි එතකොට තාත්තලාට වැදගත් නැද්ද.. හපොයි එහෙම නැහැ..මේක තාත්තලාටත් වැදගත් වේවි... ඒත් ඉතිං ඔය කාරණාව සම්බන්ධව වැඩි මහන්සියක් දරන්නේ මවු පාර්සවේ නෙව... ඒකයි අරෙහෙම කිව්වේ... හරි වැඩි කතා අනවශ්‍යයි..අපි යමු සීන් එකට...

-----------------------------------

අපේ ගමට ටිකක් එහායින් තිබුන ගමක සිද්ධ වෙච්ච සැබෑ සිදුවීමක් තමා අද මං මේ ඔබ තමුන්නාන්සේලාට කියන්ට යන්නේ... ඔන්න ඒ කාලේ.. ඒ කියන්නේ අදට අවුරුදු විස්සකට විතර කලියෙන් උන්නා සිරිසේන බාස් කියලා බාසුන්නැහේ කෙනෙක්.. බාසුන්නැහේ කිව්වම නොයෙකුත් බාසුන්නැහේලා ඉන්නවා නෙව... මේ බාසුන්නැහේ කම්මල් බාසුන්නැහේ කෙනෙක්.. ඒ විතරක් නෙවෙයි වඩු වැඩ එහෙමත් හොඳින් දැන උන්න මනුස්සයා වෙච්චි... අපරාදේ කියන්ට බැහැ කලොත් වැඩක් ආයේ ඒක සුපිරියටම තියෙනවා.. ඒ තරං අත්ගුණේ... උන්දෑ හැදුව කැත්තක්.. මන්නයක්.. පොරවක්.. වෑයක්.. නෙවෙයි ඕනම ආයුධයක් ආයේ ඉතිං හත් අවුරුද්දක් පාවිච්චි කොලෑකි කිසිම කරදරයක් නැතිව... ආයේ ඉතිං බාල වැඩ නැහැ... හොර බඩු නැහැ... ඕනම වැඩක් එක පාරින් ටක්කෙටම කොරනවා..සිරිසේන බාස් එහෙම වැඩකාරයෙක්.. 

හැබැයි...

තමුන්ගේ රස්සාව කොරද්දී ඕන වැඩක් එක පාරින් කොරන්ට හැකියාව තිබුන මේ මනුස්සයට ජීවිතේ එක වැඩකදීනං එකොලොස් පාරක් උත්සහ කොරලත් වැඩේ කොරගන්ට බැරි උනා.. ඒ මොකක්ද ඒ වැඩේ...

ඒ තමා කොල්ලෙක් හැදිල්ල...

පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට ආව රස්සාව තමුන්ගෙන් පස්සේ ඉස්සරහට ගෙනියන්ට කොලු පැටියෙක් හදාගන්ට කියලා මේ මනුස්සයා  කොච්චර දත කෑවත් හැමදාමත් හම්බ උනේ වැරදි උත්තරේමයි... ඒ කියන්නේ මුංදැගේ මායියට ලැබෙන හැම දරුවම ගෑණු දරුවෝ වෙච්චි... එක පාරක් දෙපාරක්නං මදෑ... එකොලොස් වතාවක්ම උත්තරය ඔහොමමයි.. අවසානෙදී කාන්තා කිරිකැට් කණ්ඩායමකට සරිලන ගානට දරුවෝ ලැබුනට පස්සේ තමා මුංදෑ තමන්ගේ උත්සහය අතෑරලා දාලා තිබුනේ...

ඒකෙන් මේකෙන් උනේ මහ දෙපලයි දරුවෝ එකොලොස් දෙනෙකුයි එක්ක එහෙං පිටින් දහතුන් දෙනෙකුගේ නඩයක් නඩත්තු කොරන්න මුංදැට සිද්ධ වෙච්ච එකයි... හිතලා බලන්ටකෝ අද කාලේ මේ ඉන්න උන්නැහේලා දරුවෝ එකෙක් නැත්තං දෙන්නෙක් හදාගෙන උන්ට කන්න අදින්න දෙන්න විඳින දුකක්... එහෙවු එකේ මෙච්චර සේනාවකට සලකන එක ලේසි පාසු වැඩක්ද..?  නිකමට හිතලා බලමුකෝ... හොඳි මාළු පිණි ඕන නැහැ ලුණු ඉහලා හරි කන්ට දෙන්නට බත් විතරක් තැම්බුවත් ඒ බත් හැලිය හෝටලේක බත් හැලිය වගේ වෙන්ට එපෑ.. එතකොට ඉතිං අනිත් කරුණු කාරණා එක්කාසු වෙලා එද්දී ඕනම මනුස්සයෙක් හොම්බෙන් යනවා නෙව...

ඒත් ඉතිං අපරාදේ කියන්ට බැහැ සිරිසේන බාස් කොහොම හරි යකඩ තලලා තලලා හරි හම්බු කොරලා මේ පවුල නඩත්තු කොලා... කොහොම හරි කාලෙත් එක්ක ළමයි ලොකු වේගන ආවා... ඔහොම ගෙහුන් තමා වැඩිමල්ම කෙල්ලොන්ගේ දීග දෙන කලවයසත් ආවේ...

ජීවිත කාලෙම යකඩ තල තල පවුලට කන්ට අදින්ට දුන්නා මිස හරි හමන් ගෙයක් දොරක් හදා ගන්නවත්.. ළමයි දීග දෙන දවසකට දෙන්ට කියලා දෑවැදි එක්කාසු කරන්ටවත් සිරිසේන බාස්ට පුළුවන් උනේ නැහැ... ඒත් එහෙමයි කියලා කෙල්ලෝ ටික ගෙට නාකි වෙන්ට අරින්ටයෑ... කොයි දේටත් සමර්ථ අපේ සිරිසේන බාස් වැඩි කල් නොයා ඒකට පිළියමක් හොයා ගත්තා...

කොහොමින් කොහොම හරි වසර දහයක් දොළහක් අතර කාල සීමාවකදී තමුන්ගේ දූරු ටික ඔක්කෝම වගේ දීග දෙන්ට සිරිසේන බාස් සමත් උ‍නා... එහෙම කලේ කොහොමද..?

ඒක කලේ මෙහෙමයි...

කාලයක් තිස්සේම තනියම කම්මලේ වැඩ කොර කොර හිටිය සිරිසේන බාස් තමුන්ගේ වැඩට ගෝලයෙක් ගන්ට තීරණය කොලා... එච්චර කාලයක් තමුන් යකඩ තලද්දී කම්මලේ මයින හම අඳින්ට උදවු උනේ බාස්ගේ පවුල හරි ලොකු මහත් වෙච්ච දූරු හරි උනත් ඒ අය කම්මලෙන් අහක් කොරලා ඒ වැඩේ කොරන්ට පිටින් ගෝලයෙක් ගත්තේ අරමුණු රාසියක් හිතේ තියාගෙන තමා...

සිරිසේන බාස් ආවට ගියාට ගෝලයෙක් ගත්තෙත් නැහැ... හොඳට හයිය හත්තිය තියෙන... සිහි කල්පනාව තියෙන වැඩට කම්මැලි නැති එකෙක්ව තමා තෝරලා ගන්නේ.. ඒ අරගෙන ආයේ ඉතිං කිසිම ගුරු මුෂ්ටියක් නැතිව හොඳින් වැඩපලත් උගන්නනවා... ගෝලයොත් ටික දවසක් යද්දී තමන් වගේම දක්ෂ කම්මල් කාරයෙක් කොරලා ගන්ට සිරිසේන බාස්ට ඒ හැටි අමාරුවක් උනේ නැහැ... 

ඒ අතරෙම තවත් වැඩක් කෙරුනා... 

කලිනුත් මං කිව්වා නෙව සිරිසේන බාස්ට ළමයින්ට කන්ට අදින්ට දෙනවා ඇර ගෙවල් දොරවල් හදන්ට පුළුවන් කොමක් තිබුනේ නැහැ කියලා... ඒ හින්දා උන්දැට තිබුනේ කම්මල ගාවම අටෝ ගත්ත පුංචි ගේ පැලක්.. ගේ පැලක් කිව්වට ඒකේ ඔය දැන් ගෙවල් දොරවල්වල වගේ කාමර අරවා මේවා මොනවත්ම නැහැ... තනි කාමර කෑල්ල... ඕක අඩි පහලොහක් විතර පළල අඩි විස්සක් විතර දිග ගේ කෑල්ල.. ගෙයි පිටිපස්ස පැත්තේ යාලත්තක් බාලා ඒක තමා කුස්සිය හැටියට පාවිච්චි කොලේ... අනිත් හැම දේම අර තනි කාමරේ ගේ කෑල්ලේ තමා...

ඉතිං සිරිසේන බාස් ගෝලයෙක් මුලින්ම වැඩට ගන්නේ ටිකක් පායන කාලේ බලලා... එහෙම වැඩට ගන්න ගෝලයට ගෙදරින් කෑම දුන්නත් රෑට නිදියන්ට වෙන්නේ කම්මල් කෑල්ලෙම තමා... ඔහොම ටික දවසක් කම්මලේම නිදි කරවලා වැඩ රාජකාරි පුරුදු පුහුණු වේගන එනකොටම ඔන්න වැහි කාලේ අල්ලනවා.. ආන්න එතකොට බාසුන්නැහේ තමුන්ගේ ගෝලයට කතා කරනවා කම්මලේ තෙමි තෙමි නිදියන්ට බැරි හින්දා වරෙං ගේ ඇතුලේ තියෙන හැටියකට නිදියන්ට කියලා...

මේ ගේ ඇතුලේ ආයේ කාමර එව්වා මෙව්වා නැති හින්දා හැමෝම නිදියන්නේ බිම දිගට එළපු පැදුරු වල එකා ළඟ එකා හැටියට තමා...බාසුයි පවුලයි එක කොනක නිදියනකොට එතැන ඉඳන් දූලා පෝලිම දොයි... අළුත් ගෝලයට ඉතිං ලැබෙන්නේ පෝලිමේ අන්තිම... නිතරම ඔය පෝලිම අවසානෙට ඉන්නේ ඊ ළගට දීග දෙන්න සුදුසු වෙලා හිටිය කෙලී තමා... මං දැන් අමුතුවෙන් කියන්ට දෙයක් නැහැනේ... වැහි දවස් ටික ගෙවිලා ඉවර වෙන්ට කලියෙන් උදෑහැනක බලන කොට පැදුරු පෝලිමේ හිටිය දෙන්නෙක් අඩුයි.. ඒ කියන්නේ කොනේම හිටිය සිරිසේන බාස්ගේ ගෝලයයි..එතැනම හිටිය කෙල්ලයි...

ඔන්න ඔහොම තමා වැඩේ කෙරුනේ... අවසානෙදී අවුරුදු කිහිපයක් ඇතුලත බාස් තමුන්ගේ දූරු ටික ඔක්කෝම දීග දුන්නා... හැබැයි සත පහක්වත් දෑවැදි නැතිව... ඒ විතරක්ද..? බොහෝම හොඳ ඇගේ පතේ හයිය හත්තිය තියෙන... දෑතේ රස්සාව දන්න උන් තමා බාස්ගේ බෑනලා උනේ... කෙල්ල අරං පැනලා ගියාට මොකද හත් අට මාසයක් යද්දී ජෝඩුවම එනවා මහ උන්දලා බලලා යන්ට... බාසුත් වැඩි ආරෝවක් නැතිව උන්ව පිළි ගන්නවා..තරහක් මරහක් නැහැ..  මොකට තරහා වෙනවද.. ගෙදරට නාකි වෙන්ට හිටිය කෙල්ලව උස්සං ගියාට... බෑනලා උනත් වරදක් හිතුවේ නැහැ මාමණ්ඩි ගැන.. ඇයි ඉතිං දෑතේ රස්සාවත් හුරු කරලා දීලා දුවෙකුත් දුන්නට පස්සේ... හරියට අර දිසාපාමොක් ගාව ඉගෙන ගෙන දුවව හම්බ උනා වගේ නෙව... ඉතිං ඒ හැමෝම සතුටෙන් සමාදානෙන් උන්නා... ඔය කොරමෙට තමා දූරු එකොලොහම දීග යවන්ට බාස් සමත් උනේ...

දැන්නං මේ කියන බාසුන්නැහේ මිය පරලොව ගෙහුන්.. ඒත් උන්දෑ බොහෝම හොඳින් තමන්ගේ දූදරුවන්ගේ සැලකුං සත්කාර විඳලා සුවසේ අවසාන කාලේ ගත කොරලයි මියෑදුනේ... ඒ වගේමයි උන්දැගේ දූවරු ගත්ත මිනිස්සුත් උන්දෑ වගේම දක්ෂ වැඩකරුවෝ උන හින්දා ඒ එක කෙල්ලෙකුටවත් වරදක් අඩුපාඩුවක් උනෙත් නැහැ... අදටත් රටේ එක එක පළාත්වල බොහෝම දියුණුවට පත් වෙලා ඉන්න ඈයෝ‍‍‍...

වරදින්ට හැකියාවක් නැහැනේ ඉතිං... වේලපහම හොඳින් පරීක්ෂා කොරලා ගත්ත හයිය හත්තිය තියෙන උන්දලට ආයේ නොවරදින විදියට තමුන්ගේ කරුමාන්තය කියා දීලා දක්ෂයෝ කරලා ගත්තු බෑනලා නෙව උන්දැට උන්නේ...

ඔන්න ඔහොමයි සිරිසේන බාසුන්නැහේ දෑවැදි අනං මනං නැතිව තමුන්ගේ දූරු දීග දුන්නේ...

-------------------------------------------------------------------

කතාව කිව්වට පස්සේ ඒවා තම තමුන්ගේ කටයුතු කාරණාවලට අනුකූලව ගලපලා සැලැස්මක් හදාගෙන ඒ අනුව වැඩ කොරලා තම තමුන්ගේ දූරුත් දීග දීගන්ට උත්සහ කොරන එක තම තමුන්ට බාරයි... හරි ගියාම ගුරු පඬුරු පිදුවටනං කමක් නැහැ... හැබැයි ඔන්න ඇන්නා පැන්නා කොම්පැණියේ උන් ගේ අස්සේ දාගෙන පස්සේ එහෙම මට සෝලි තියනවා නෙවෙයි... මේක මහ අමුතුම කාලයක්.. උදව් කොරලත් බැනුං අහන්ට සිද්ධ වෙන... එහෙමනං ඕං මං නැවතුනා.. සැමට සුභ මඟුල්...