24 February 2014

එල්ලෙන නංගිලාට මාරයාගේ අත හිත...

රයිටෝ...දැන් තුනයිනේ.. ඒ හින්දා මේක තව දිගට යයි වගේ.. ඒ හින්දා දන්න කියන අයව දැනුවත් කරන්න එපෑ... මොකද නංගිලා වැඩක් කරගන්න ගිහාම කොයි වෙලෙත් ඒ කරන්න යන වැඩේ ගැන කාගෙන් කාගෙන් හරි දැන කියාගෙන වැඩට බැස්සම වැඩේ සාර්ථකයිනේ... ඒත් ඉතිං මේකේ ඉන්න එකාලා මං වගේ නංගිලාට ආදරේ ඇති අයියලා නොවන නිසා මං හිතුවා මේ යුතුකම මගෙන්ම තමා ඉස්ට සිද්ධ වෙන්ට ඕන කියලා...

හරි අපි බලමු කොතැනින්ද මේක පටන් ගන්න ඕන කියලා... මුලින්ම වැඩේ කරන තැන පිළීවෙලක් කරන්න ඕන.. ඒ කියන්නේ මුලින්ම තමන්ගේ කාමරේ අස්පස් කරන්න.. මොකද පොලිසියෙන්.. පත්තර ටීවී වලින් ඇවිත් බලනකොට කාමරේ නිකං ඔය දැන් ඉන්න විදියට තිබුනොත් බල්ලොත් බත් කන එකක් නැහැ.. ඒ විතරක්යෑ ඔයාටමයි හොඳ නැත්තේ.. ටිකක් ලස්සනට කාමරේ හරි ගස්සලා... පුළුවන්නං අම්මට හරි තාත්තට හරි කියලා තීන්ත ටිකක් ගෙන්නවගෙන ඒකත් ගාලා කරලා.. හොඳලා නැති රෙදි එහෙමත් හෝදලා දාලා හැම දේම නීට් එකට තියලා වැඩේට බහින්න... බාගෙට වැඩ කරපු පොත් පත් එහෙම ගිනි තියලා දාන්න.. එහෙම නැත්තං පොත් පත්වල වැඩ හොදට කරලා ඒවා පිළිවෙලට තියන්න.. මොකද පස්සේ ටීවීවල පත්තර වල යන්න ඕන දක්ෂ දරුවෙක් කියලා මිසක් ගොං බඳින කනුවක් කියලා නෙවෙයිනේ... නංගිලට මං කියන්න ඕන නැහැනේ දැක්කනේ පහුගිය දවස්වල එක්කෙනෙක් උඩ යනකොට අනිත් කෙනා දෙකයි පණහට වැටුන වැටිල්ල... මං කැමති නැහැ මගේ නංගිලාට එහෙම තත්තයක් අත් වෙනවට... ඕ යේෂ්...

ඊ ළගට මතක ඇතිව හොඳට නා ගන්න... හොඳ මේකප් පාරක් එහෙම දාගන්න... විශේෂයෙන් අදින කරන සියළුම ඇඳුම් ගැන සැලකිලිමත් වෙන්න..උඩ යට හැම එකම ඈ... මොකද කී දෙනෙක් දකීද දන්නේ නැහැනේ.. නිකං මොකටද නෝන්ඩි වෙන්නේ නේද..?

මතක ඇතිව ටිකක් ලියුං ලියනවනං ටිකක් පැහැදිලි ලොකු අකුරු වලින් ලියන්න.. නැත්තං අපේ ඇස්වලට අමාරුයි ඕවා පොටෝ ගහලා ගොසිප් සයිට් වල දැම්මම ඒවා කියවන්න... අපිත් පව්නේ නේද..?

ආ මතක ඇතිව ඔයා ලියන ලියුමක ලියන්න මේකට මොන විදියකින් හරි බුකිය සම්බන්ධයි කියලා.. නැත්තං ඒකත් මේ දවසකට රටේ සිද්ධ වෙන දාහකුත් එකක් අවැදගත් මරණ අතරින් එකක් වෙයි... එහෙම වෙලා පුළුවන්ද නේද..? හොදට හේතුවක් පටලෝලා ලියන්න නංගි... ඒ ලියන හේතුවත් ලියන්න කලින් දෙතුන් පාරක් කල්පනා කරලා ලියන්න.. මොකද ඒක ඔයාටම දොස් පැවරෙන එකක් උනොත් විලි ලැජ්ජාවයිනේ.. අම්මා තාත්තා.. ගුරුවරු... අහල පහල උන්.. යාළු වෙලා හිටිය කොල්ලෝ බල්ලෝ.. හැම එකාවම කොහොම හරි ගාවන්න.. එකෙක් අතාරින්න එපා හරිය... 

ආ තව ටිකෙන් අමතක වෙනවා.. මතක ඇතිව වේල පහින්ම ලස්සන පොටෝ ටිකක් ගහලා දන්න කියන අයට දීලා තියන්න.. පුළුවන්නං බුකියට අප් කරලාම තියන්න.. එතකොට හැමෝටම ලේසියි.. පොටෝ ගන්නකොට ආවට ගියාට ගන්න එපා... හොද සැලුන් එහෙකට ගිහින් බියුටි කචල් එක හොඳට ඔප් නංවගෙන පළපුරුදු ඡායාරූප ශිල්පියෙකුට කියලා හොද වර්ගයේ කැමරාවකින් පොටෝ ටික ගන්න.. බාල පොටෝ දැම්මම ඔයාවත් බාල වෙයි.. හරි නැහැනේ නංගි.. මොකද හැමදාම කරනවා කියලෑ.. ජීවිතේටම එක පාරනේ... පොඩි ගානක් වියදං උනාට මොකද.. ඔයාලව උස් මහත් කරන්න අම්මලා තාත්තලා වියදං කරපු සල්ලි කන්දරාවයි මහන්සියයි එක්ක බලපුවාම ඔය තීන්ත ටිකකට.. පොටෝ එහෙකට.. සැලුන් එහෙකට දාහේ කොල හත අටක් ගියාම මක් වෙනවද..?


නිකං බාල සාරි වලින් ඕක කරන්න යන්න එපා... තත්තෙට හරි මදිනේ.. වටින කියන හයිය හත්තිය තියෙන එකක් තෝර ගන්න.. ටිකක් විතර සිනිදු වෙන එකත් වැදගත්.. මොකද අමු අමුවේ බෙල්ල ඕකට හිර වෙද්දි රිදෙන රිදිල්ල පොඩ්ඩක් හරි අඩු කරගන්න එපෑ... කොහොමත් වැඩි වෙලාවක් යන්න කලින් ඔයාලගේ උගුරු දන්ඩ කැඩෙනවා මොකෙන් එල්ලුනත්... ටිකක් රිදෙයි.. ටිකක් කිව්වට ඉතිං මල මුත්තරා පිටවෙන වේදනාවක් එක්කම තමා ඕක වෙන්නේ.. ඒත් ඉතිං එහෙමයි කියලා වැඩේ අතෑරියෑකියෑ.. නේද..?

ආ තව ඉතිං මෙහෙම ප්‍රසිද්ධියේ කියන එක හරි මදි උනත් මං නංගිලට තියෙන ආදරේ හින්දා මේ ටිකත් නොකියා බැහැනේ... මතක ඇතිව කලින් දවසේ විරේක බෙහෙත් එහෙම අරං හොඳට බඩ සුද්ද කරගන්න... වතුර බොන එක එහෙම අඩු කරලා ලෑස්ති වෙන්න.. මොකද කොච්චර කලත් ඔය වෙලාවට කාට උනත් මල මුත්තරා පහ වෙනවා... විරේක බෙහෙත් ගත්තත් ඉතිං ඒක නවත්තන්න බැහැ.. ඒත් ඉතිං ප්‍රමාණෙවත් අඩු වෙන එකත් මදෑ නේද... නැත්තං මුළු ගමම දකින කොට මල මුත්තරා පෙරාගෙන ඉන්නකොට කොහොමද ආතල් එක.. හරි නැහැනේ නේද..?

හරි දැන්නං ඕන්න තත්වේ ටිකක් විතර පිළිවෙලයි... වැඩක් කරනකොට වැඩේ වැඩක් හැටියට කරන්න ඉගෙන ගන්න කියලා වැඩිහිටියෝ නිතරම කියනවනේ.. ඒ හින්දා ඔන්න නංගිලත් මේ උපදෙස් හිතට අරං වැඩේට බහින්න... ආයේ මොකටද නිකං පුස් ගඳ ගහන.. කිසිම පිළිවෙලක් නැති අවුල් ජාලයක් උන කාමරයක.. කිසිම පිළිවෙලක් නැතිව හිටිය මෝඩ කෙල්ලෙක් වගේ එල්ලෙන්නේ.. අනික නිකං වැඳිරියෙක් මල මුත්තරා පෙරාගෙන ඇස් එළියට දාං ඉන්නවා වගේ මැරිලා යන්නේ.. පුල් පොෂ් විදියට එපෑ ඒක කරන්න නේද..? දැන් ඔයාලට පුළුවන් එහෙම නිකංම නිකං තුට්ටු දෙකේ මරණයක් වෙනුවට හරි ලස්සන පිළිවෙල එල්ලිල්ලක් අත්පත් කර ගන්න...

බලාගෙන ගිහාම මැරෙනවා කියන එකත් මහ පණ යන වැඩක්ම තමා නේද..? අවුලක් නැහැ.. නංගිලා තාමත් වැඩේට ෆිට් එකේ ඉන්නවා කියලා මං දන්නවා.. හරි එහෙමනං මේ ටික ලෑස්තිනං නංගි දැන් අභිමානවත් එල්ලිලා මැරිල්ලකට සූදානං... අතාරින්න එපා නංගි.. දැන් වැඩේට බහින්න... අම්මලා තාත්තලා රට්ටුන්ගෙන් බැනුං අහ ගන්න එකයි.. පවුලේ අවුල් එළීයට එන එකයි ගැන නංගි මේ වේලේ හිතන්න ඕනම නැහැ...
එව්වා එයාලා බලා ගනී.. ණය වෙලා හරි මරණේ කටයුතු කරලා දානෙත් එයාලා දී ගනී... නංගිට තියෙන්නේ ඔය උඩ කිව්ව ටික පිළිවෙලට කරන්න විතරයි...

රයිටෝ එහෙමනං අයියා කැපුනා.. නංගිලාට සුභ ගමන්...

-------------------------
මේ ටික ලියලා තියෙන්නේ දෙමාපියන්ට පමණක් පෙනෙනා විශේෂ තීන්ත වර්ගයකින් වන අතර මෙය කියවා බලා සද්ද නැතිව ඉන්නට දෙමාපියන් වග බලා ගත යුතුය... වැරදිලාවත් ළමයින්ට එහෙම කියන්න යන්න එපා... 
හරි මං මේ කියන්න ගියේ වෙන එකක් නෙවෙයි.. තමුන්ගේ ළමයා කාමරේ අස් කරලා.. තීන්ත ගාලා.. හැම දේම අස්පස් කරං ලස්සන වෙවී මොනවා හරි අමුතු හැසිරීම් රටාවක් පෙන්නුං කරනවනං මතක ඇතිව දන්න කියන කෙනෙකුගෙන් අත මාරුවක් ඉල්ලං හරි ලස්සයක් දෙකක් හොයාගෙන තියා ගන්න.. මොකද ඔයාලට තියෙනවා හෙටානිද්දට මල ගේකට ලෑස්ති වෙන්න... ආයේ හදිසියේ සල්ලි හොය හොය ඉන්නවට වඩා කලින් දැන ගන්න ලැබීමත් ලොකු දෙයක්නේ නේද..? ළමයින්ගේ හැසිරීම් රටාව ගැන හොයලා බලන්න වෙලාවක් නැති කාර්ය බහුල දෙමාපියන් හැටියට මෙහෙම දෙයක්වත් කලින් දැන ගන්න ලැබෙන එකත් මදිද මං අහන්නේ.. ඒ උදව්ව ඔන්න මං ගානේ ඔහෙලට...

20 February 2014

නංගිගේ රොටිය දැකලා වෙච්ච දෙයක් ඕං...


අද උදේ ඉතිං සුපුරුදු පදිරිද්දෙන් දවස ආරම්භ කොරන්ටය කියලා හිතාගෙන නමෝ විත්තියෙන් ලැප් ටොප් රාජයාට නමස්කාරය කියලා.. සුවද දුං අල්ලලා එහෙම ලොග් උනාය කියමුකෝ... අංග පිළිවෙලට ඉතිං මුලින්ම ඊමේල් කාරිය එහෙම බලලා කොරලා... උත්තර යවන්ට ඕන ඒවට උත්තර යවලා... වැඩක් නැති එව්වා මකලා... ඒ රාජකාරි අහවර කොරලා ඔන්න ගියා රීඩරේ පැත්තේ.. ඒ ගෙහුන් ඉතිං එක්කාසු වෙලා තිබුන බ්ලොග් පෝස්ට්ද.. ගොසිප් සයිට්වල නිව්ස් පඩංගුද.. අරවද මේවද ටිකත් උඩින් පල්ලෙන් බලා කියාගෙන ගෙහුන් අවසාන වශයෙන් මේ දවස්වල සදාතනික නවාතැන වෙලා තියෙන අභිමානවත් වීර වික්‍රමාන්විත පුරුෂයින්.. කාන්තාවන් සිය සිල්ප දක්වන්නා වූ මාක් සකරබර්ගයන්ගේ බුකී රාජයා වෙත පිවිසියා කියමුකෝ.. ආන්න එහෙම පිවිසිලා එහෙට මෙහෙට හක්කලං කොරන්න කියලා තනද්දිම තමා ඕන් මේක උනේ...

එක පාරටම අමුතුම අමුතු පිංතූරෙකට මයේ ඇහැ ගියා... පිංතූරෙටත් වැඩිය ඇහැ ගියේ ඒකේ උඩින් කොටලා තිබුනු අකුරු ටිකට.. “මයි බ්‍රේක්ෆස්ට්“ය කියලා කඩ්ඩෙන් තමා කොටලා තිබුනේ.. ඒත් හත් ඉලව්වේ මට මේ පිංතූරේ මහ අමුතු එකක් උනා... සුදු පාට පසුබිමක.. අදුරු පැහැ ලප සහිත රෑපයක්... බැළුවා බැළුවා මක් කොරලවත් හිතා ගන්ට බැහැ මේ මොන වදුරු කුණුහබ්බයක්දෑ කියලා... නංගිත් නිකං කොච්චි මිරිස් කරල වගේ හින්දා එක පාරට මොනවත් කියන්ටත් බයයි බයයි වගේ.. ඇයි උලව්වේ මයේ දෑසේ දෝසයක් එහෙම තිබිලානං එහෙම.. කෝකටත් කියලා බලලා මට මේක තේරුං ගන්ටම බැරි හින්දා බොහෝම බයෙන් බයෙන් වගේ... ( ගෑල්ලමයින්ට ඉතිං කතා කොරනකොට මං හරි කුලෑටියි නෙව.. ඕක ඉතිං මේ බ්ලොග් අවකාසේ ඉන්න ගෑණු දැරිවියෝ හොදාකාරවම දන්නවා.. හා හා දැන ගත්තම ඇති දැන් මෙතන සාක්කි දෙන්ට ඇවිල්ලා මයේ සායම යවන්නේ නැතිව හිටහල්ලා.. :D ) අවසානෙදි ඇහුවා මේ මක්කැයි කියලා...

හත් ඉලව්වේ එතකොටනේ කිව්වේ මේ කාලා ඉවර වෙලා ගත්ත පොටොවක් කියලා.. :D

බැලින්නං ළමයා උදේ පාන්දරම කුකුල් මස් හොද්දක් එක්කලා පරාටා වගයකට වග කියලා අවසානේ ඉතිරි වෙච්ච පොලිතීන් කොලේ තමා මේ පොටෝ ගහලා දාලා තියෙන්නේ... :D

 අනේ ඉතිං කාට කියන්නද මෙව්වා.. ඒ කොහොම උනත් එතැනින් පස්සේ එහෙට මෙහෙම කතා කොරද්දි මට මතක් උනේ මංතුමා කුරුළු හමුදාවේ ඉන්න සංධීයේ රත්මලාන කඳවුරු ජීවිත කාලේ.. ඒ කාලේ ඉතිං බුරහස්පතින්දා රාත්තිරියටද කොහේද අපිට කෑමට තිබුනේ පරාටා... අපි ඉතිං ඔය පරාටා කිව්වට මං හිතන්නේ ඒකේ හරිම නම ගෝදම්බ රොටීද කොහේද... පරාට කියන්නේ අර රවුං කරලා පොඩිවට හදලා දෙන ගෝදම්බ රොටියමනේ... ගෝදම්බ රොටිය කියන්නේ අර මහ විසාලෙට පැදුරක් වගේ හතරැහේට තියෙන ලේන්සු රොටී වලට.. ඉතිං අපිට ඒ කාලේ රාත්තිරියට මේ කියන රොටී එක්කලා බොහෝම රහට උයාපු කුකුල් මස් හොද්දකුයි.. අල කිරි හොද්දකුයි එක්කලා කෝපි එහෙමත් දෙනවා... කුරුළු හමුදා විධිවිධාන යටතේ කුකුල් මස් හදන කොට කුකුලා කෑලි අටකට වඩා කුඩාවට කපන්න තහනම් හින්දා පතරංග සයිස් කුකුල් මස් කුට්ටියක් හම්බ වෙන හින්දත්... මිරිස් රසට මිස කිරි රසට ඒ කාලේ ඒ හැටි මනාපයක් ඇත්තෙත් නැති හින්දා අල කිරි හොද්ද දිහා ඇහැක් ඇරලා බලන්නේ නැති අපිතුමාලා බුරිය උල් වෙන්නම රොටී පාරක් දාලා පහුවදා උදේට දෙයියන්නේම පිහිටයි කියලා හිතාගෙන ලොකුවෑයින් කෝපි ජොග්ගුවකුත් දමලා ඇරලා බැරැක්ක වලට මාරු වෙනවා... ඉතිං ඔය අතීතයයි.. නංගි පෙන්නුව රොටී කාලා හිස් කොරාපු කොලෙයි දැක්කම මටත් නිකං ඉන්න බැරිව හිතුනා අදනං පරාට පාරක් දාන්ට ඕනය කියලා..

ඒත් ඉතිං එහෙම හිතලා දහවලේ ගෙහුන් අඩුම කුඩුමත් උස්සං ඇවිත් හදාගෙන හදාගෙන යද්දි නිකංම පරාට කන අදහස මෙව්වා වෙලා අන්තිමට කොත්තුවක්ම හදන්ට හිතුනා නෙව.. හිතුනට පස්සේ ආයේ මක්කටද පස්ස ගහන්නේ.. හදලා දැම්මා ඕං... දහලා විතරක් නෙවෙයි කොටා බාලත් හමාර කොරලා තමා මේ ඉතිං මේක කොටන්ට ගත්තේ... 

ආයේ ඉතිං කොත්තු හදන හැටි අමුතුවෙන් කියා දෙන්ට ඕනයෑ..

රොටී ටික හදාගත්තා කෑලි කපා ගත්තා...
කුකුල් මස් කරියක් සැරට උයා ගත්තා...

භාජනයක් ලිප තියලා ඒක රත් වෙද්දි ඒකට තලා ගත්ත අමු ඉගුරු සුදුළුණූ ටිකක් එක්කලා  කපා ගත්ත ළුණු/අමුමිරිස්/කරපිංචා .. පොඩි කරගත්ත කරාබු නැට්ටක් කරඳමුංගු ඇටයක් එහෙම දාලා ඒ ටික පොඩ්ඩක් රත් වේගන එද්දිම තෙල් ටිකක් වක්කරලා.. ඒ තෙල් වලින් දාපු කලමනා බැදෙන කොටම ඒ උඩට බිත්තරයක් දෙකක් කඩා දාලා හොදින් කෑලි කැඩෙන විදියට කලවං කොරන ගමන් සිහිනියට කපා ගත්ත එළවළු (කැරට්/ලීක්ස්/ගෝවා... තියෙනවනං මාළු මිරිසුත් හොදා..) ටික දාලාහොදට මිශ්‍ර කරමින් විනාඩියක් විතර හිටලා.. ඒකට ලුනු කුඩු.. කෑලි මිරිස්.. ගම්මිරිස් කුඩු ටිකක්.. සීනි ස්වල්පයක් දාලා කලවං කරලා.. අවසානෙට කපා ගත්ත රොටී ටික එක්කාසු කොරලා ඒ උඩට  තියෙනවනං සෝයා සෝස් ටිකක් යහමින් දාලා තවත් තියේනං තක්කාලි සෝස් පොඩ්ඩකුත් දාලා උයා ගත්ත කුකුල් මස් එකේ හොදි වලිනුත් තමන් කැමති ප්‍රමාණයක් යොදලා හොදින් කලවං කරලා ගන්නයි තියෙන්නේ.. 

ඔය කිව්ව අවසාන හරියෙදී ලිපේ ගින්දර තරමක් වැඩි කරලා වැඩි රස්නයකින් සුළු වේලාවක් පිස ගන්න එක තමා සාර්ථක.. අඩු ගින්දරේ වැඩි වෙලා තියන්න ගියොත් කොත්තුවට දාලා තියෙන එළවළු අනං මනං තැම්බිලා ඒවායේ යුෂ එකතු වෙන්න අරං කොත්තුව දියාරු වෙන්න පුළුවන්.. ඒ හින්දා වැඩි ගින්දරේ අඩු වේලාවක් කියන එක මුල හිටලාම මතක තියාගෙන වැඩේ කොලොත් ගේමක් නැහැ... ඒ කියන්නේ උවමනා කරන කලමනා ලගට අරං මිස වැඩේට අත ගහන්න එපා...

ඔය කියාපු විදියට කරලා හදා ගත්ත කොත්තුව තමා මේ තියෙන්නේ... ඔන්න මුල හිටං පින්තූර ටිකක් තියේ... තනියම උයන්න පිහන්නයි.. පොටෝ ගන්නයි දෙකක් බැරි හින්දා හැම පියවරක්ම නැති එක ගැන සමාව භාජනයකට දාලා ඒකත් පැත්තකින් තියාගෙන කොත්තුව කන්න තමා තියෙන්නේ...

ටටා වේවා.. මං ගියා.. :D


 රොටී වැඩුවේ ප්ලාස්ටික් ට්‍රේ එකක් උඩ...

 රොටී පිච්චුවේ පොඩි තෝස තැටියක් උඩ...

 රොටී හැදීගෙන එනවා...

 රොටී ටික කපා ගන්නයි තියෙන්නේ... අනිත්වා රෙඩී...

 හදා ගත්ත රොටී ටික...

 හරි.. රොටී ටික කපා ගත්තා.. මස් එකත් ලෑස්තියි... දැන් ඉතිං තියෙන්නේ වැඩේ දෙන්න බාස් සෙට් වෙන එක තමා....

ගේම ෆිනිෂ්... දැන් තියෙන්නේ කන්න තමා... :D

14 February 2014

වේලෙන්න කලින් බඩු... බ්ලොග් කරුවෙකුගේ පොටෝ ඇල්ලිල්ල.. :D


මුලින්ම කියන්ට ඕන ඉතිං මේක බ්ලොග් එකේ මේ හදිසියට ලිව්වට මොකද සිංහල බ්ලොග් කාලයක් තිස්සේ කියවන කරන අයට තමා මේක මීටර් උනොත් වෙන්නේ.. එහෙම නැත්තං ඉතිං මේක මෙලෝ රහක් නැති කේස් එකක් විතරයි... ඔන්න මෑතකදී බ්ලොග් කියවන්න ආව... පරණ බ්ලොග් ලියන කියවන කට්ටිය ගැන ඒ හැටි අවබෝධයක් නැති උදවිය මාත් එක්කලා අමනාප වෙන්ට කාරි නැහැ...



ඉතිං මෙන්න මේකයි නිව්ස් එක...


අපේ ප්‍රවිණ බ්ලොග් කරුවකු වූද... ඉතා දස්ස පොටෝ සිල්පියෙකු වූද... අග්‍රගණ්‍ය සිත්තරකු වූද... බොහෝම බුද්දිමත් බ්ලොග් කරුවකු විසින් මේ දැන් සුළු මොහොතකට පෙර... (ඔව් ඔව් තාම මෑන් කන්ද බහිනවා..) සිය දරු පවුලත් රැගෙන මේ නිවාඩු දින කිහිපය සුවසේ ගත කිරීම පිනිස කන්ද උඩරට රාජධානියක ගොස් සිටිනා අතරතුරේ... කන්ද උඩ රට සුපතල බහිරව කඳු මුදුනට බඩ ගා ගොස් සිය හොම්බ දිග කැමරා රාජයාණන් ගෙල මත එල්වාගෙන... බොහෝ ගාම්භීර ලෙසින් ඒ මේ අත ඇවිද බලා... සිය පොටෝ සිල්පයෙහි කෙල පැමිණී සියළුම අංග ලක්ෂණ එක් පොටෝවක් තුලින් විදහා පෑමෙහි අභිප්‍රායෙන් යුතුව.. සිය කැමරාවට සුදුසු කෝණයක් සොයමින් ඒ මේ අත ඇවිද බලා.. එයට සුදුසු යැයි සිතුනු තැනක නැවති හරි බරි ගැහී සිය කැමරාව මහත් වූ භක්ත්‍යාදරයෙන් යුතුව දරුවෙක් දෝතට වඩනා වූ මවක් පරිද්දෙන් මනාව සිය දෑතට ගෙන..  මෙම ගමනෙහි සිය පළමු සේයා රුව ගැනීමට සූදානම් වූ මොහොතේ...



“හුටා බැටරිය කාර් එකේ දාලා ඇවිල්ලා නේද..?“


යනුවෙන් හඩ නගා ප්‍රකාශ කොට වහ වහා සිය රථයේ ඇති බැටරිය ගෙන ඒම පිණිස වේගයෙන් පල්ලම් බසිමින් සිටිනු ලබයි... :D



කරුමයකි හිතවතුනි.. මෙම පෝස්ටුව කොටමින් සිටිනා සඳ මෙම කතාවේ දෙවැනි කොටසද එහි සිටින මා මිත්‍ර අදාල බුද්ධිමත් බ්ලොග්කරුවානන්ට අද දවසේ ගමන් උපදේශයකයකු ලෙසින් කටයුතු කරන කොලුවා විසින් මේ දැන් දන්වන ලදි...

මහත් වූ වෙහෙසින් යුතුව සිය රථය වෙත දුව ගොස් කැමරාවෙහි බැටරිය ගෙන හති හලමින් නැවතත් කදු මුදුනට දිව ආ මානවක තෙමේ... බැටරිය දමා සිය කැමරාව පණ ගන්වා දෙවැනි වතාවටද අදාල පොටෝව ගන්නට සූදානම්ව තවත් කිසිවක අඩුවක් දැනී පරීක්ෂා කරන කල්හී...

“හුටා.. ඒ පාර චිප් එක ගෙනත් නැහැනේ“ 
යි පවසමින්... ආන්න නැවතත් එය ගෙන ඒම පිණිස සිය රථය වෙත දිව යනවා “ළු“ පින්වතුනි...



---------------------

තමා පසුපස හඹා ආ කොටියකු උපායෙන් ගස් දෙබලක සිර කොට කොටියාව අපහරණයට ලක් කරන ලද නරියකු පසුව ගොස් ගම ගෙදරක සැඟවී පත්‍රයක් බලනා නියාවෙන් සිටිනා කල නරියා සොයමින් කෝපයෙන් එතැනින් යන්නට ආ කොටියා පත්‍රය බලමින් සිටින්නේ ගම ගෙදර ගමයා යැයි සිතා...

“මෙතැනින් නරියකු යනවා දකින ලද්දේදැ“යි පත්‍රයෙන් මුහුණ වැසී සිටි නරියාගෙන්ම ඇසූ කල...

“මෙතැනින් නරියෙක් ගියේ නම් නැත.. එහෙත් නරියකු විසින් කොටියකුව අපහරණයට ලක් කරන ලදැයි පත්‍රයේ පුවතක් ඇතැයි“ පැවසූ කල...


“යකෝ අපහරණයට ලක් වී පස්සා පැත්ත වේලෙන්නටත් කලියෙන් ඒක පත්තරේත් ගියා දැයි“ 
කියමින් විස්සෝප වූ කොටියා එතැනින් මාරු වූ බව සඳහන් කතාව මා හිතවත් පාඨකයින් විසින් මින් පෙර අසා කියවා ඇතැයි සිතමි... :D

08 February 2014

ළමයි හැදිල්ල...

මේක මේ අතුරු කථාවක්...
පහුගිය දවසක අර ගෑණු ළමෙක් එල්ලිලා මැරිච්ච සීන් එකක් යනවනේ.. මොකක්ද මංදා ෆේස්බුක් එකේ දාපු පොටෝවකට ප්‍රින්සිපල් බැන්නය කියලා... ඔය සිද්ධිය කොහොම උනත් දැන් ඒ ගැන යන වාද විවාද ගොසිප් සයිට් වලයි.. බුකියෙයි කොයි වෙලෙත් බලා කියා ගන්න පුළුවන්.. ඕවා බලං ඉද්දි තමා මට මේවා කල්පනාවට එන්නේ...

මේ ඊයේ පෙරේදා මං අර කලින් ලිපියේ කිව්වා වගේ අර සුනාමියට හදාපු ගේ බලන්න ගිය වෙලේ තව අපූරු දෙයක් දැක්කා... ඒ තමා පොඩි ළමයෙක්... ළමයා හිටියේ මං අර ගිය ගෙදරම තමා.. 

එයාලා ගේ ඉස්සරහා පොඩියට කඩයක් කරනවා... ගෙ පිටිපස්සේ වෙනම ගෙදරක සුද්දන්ට නවාතැන් දෙනවා වගේ වැඩත් කෙරෙනවා... සුද්දන්ට නවාතැන් කිව්ව ගමන් අපිට හිතෙන්නේ හෙන පිරිසුදු පට්ට පොෂ් පොට් කියලනේ.. හැබැයි ඉතිං මේ තැන්නං එහෙම නෙවෙයි... මොකද සුද්දෝ මෙහෙ එන්නේ කාමරවල වැටිලා දොයියන්න නෙවෙයිනේ... ඇවිදින්න.. අවුව තපින්න.. මුහුදේ නාන්න වගේ දේවල්වලටනේ.. අපේ අය නෙව ඔය බර ගණන් වියදං කරං රටේ අනිත් කෙලෝරටම ගෙහුං හොඳ සැප පහසු කාමරයක් අරං කාමරේට වෙලා නිදාගෙන ඉඳලා ආපහු එන්නේ... අඩුම ගානේ හෝටලේ නාන තටාකෙටවත් බහින්නේ නැතිව...:D

මේ වගේ තැන් ඉතිං එහෙම ඒවා නෙවෙයි... මං හිතන්නේ නිදා ගන්නයි ඇඳුමක් මාරු කරගන්නයි වගේ සරල දේවල් වලට විතරක් ඉඩ පහසුකං තියෙන තැන්...

කොහොම උනත් මං දැකපු මේ ළමයා සුදුම සුදු ළමයෙක්.. ඔව් ඔව් සුද්දා පැටියෙක් තමා.. මං මුලින්ම හිතුවේ මෙහෙ ආපු සුද්දෙක් කාට හරි තනා වඩා දීලා ගිය ළමෙක්වත්ද කියලා.. එහෙම සීනුත් ඉතිං තියෙනවා නෙව.. ඒත් අහන්නත් කලියෙන් මට ළමයා ගැන විස්තරේ එයාලම කිව්වා...

“අපේ අක්කා මේ ළමෙක් බලා ගන්නවනේ“ කියලා.. 
බැලින්නං ඒ ළමයා ප්‍රංශ.. අම්මලා තාත්තලා මාස කිහිපයක නිවාඩුවට ඇවිත් ළමයා මෙයාලට බලා ගන්න දීලා එයාලගේ සංචාර කටයුතු ආදියේ නිරත වෙනවා... ටිකක් විතර අපිටනං මේක අමුතු දෙයක්නේ...

ඔය වගේ දෙයක් ගැන අපේ අයගේ අදහස් ඇහුවොත් ඉතිං කියයි දෙසවන් පිනවෙන්ටම...

“දරුවන්ට ආදරේ නැති දෙමාපියෝ“
“ළමයි ගැන සැලකිල්ලක් නැති උන්“
“මෙහෙමත් අනුන්ගේ තැනවල දාලා යනවද ළමයින්ව.. මූං අම්මලද..?“

ඔන්න ඔය වගේ එකි නොකී කතා බර ගානක් අහගතෑකි... හැබැයි ඉතිං මං දකිනකොට ළමයා හිටිය හැටි දැක්කනං ඔයිටත් වඩා කතා කියවෙන්න පුළුවන් අපේ උදවියගෙන්... මොකද පොඩි එකාව බලා ගන්නවා කියලා මෙලෝ දෙයක් ඒ මිනිස්සුන්ට කරන්න දෙයක් නැහැ.. ඒකා ඔහේ වත්ත පුරා තමන්ට ඕන තැනක ඇවිද ඇවිද ඉන්නවා.. හිටිය ගමන් කඩේ මැදින් පාර අයියනට ගිහිල්ලා බලලා ආපහු කඩේ හරහා ගේ පිටිපස්සේ වත්තට යනවා... එක පාරක් මං බලද්දී කොහෙන්ද මංදා ඉඳලකුත් අරං ළමයා මිදුල අතු ගානවා... වටේම තියෙන කුණු තමන් ගාවට ඇදලා අරං කුණුගොඩ මැද ළමයා හිටගෙන හරි අපූරුවට අතු ගානවා... දූවිල්ල නාලා.. ඒ මදිවට ගෝනි පඩංගුවකුත් ඇගේ පැටලිලා...  බොහෝම ක්‍රියාශීලී දරුවෙක්... හැබැයි විශේෂත්වය තමා දරුවට වයස අවුරුදු පහක්වත් නැති බව පෙනිල්ල.. අවුරුදු තුනක හතරක දරුවෙක්... ඉඳලේ ඉරටු වලට චුට්ටක් උඩින් අල්ලං තමා අතු ගාන්නේ... වැඩේ කියන්නේ දැන් මේකට සිංහලත් තේරෙනවා... අර කඩේ හිටිය අම්මා කියනවා... අපි දන්නවෑ ප්‍රංශ... අපි සිංහලෙන්ම කතා කරනවා.. දැන් එයාත් සිංහල දන්නවා කියලා... ළමයත් හිනා වෙවී ඉන්නවා... 

මං ඉතිං කල්පනා කලේ යකෝ අපේ අවුරුදු තුන හතරක නෙවෙයි අවුරුදු දහයක පාලොහක එකෙක්වත් ඔහොම තනියම දාලා යන්ට පුළුවන්ද කියලා තැනක... දාලනං ගියෑකි.. හැබැයි ඉතිං වරුවක් යනකොට එතැන මල ගෙයක් කරයි.. කෑ ගහලා විලාප තියලා... එක ගිනි විජ්ජුම්බරයයි... ළමයනං ඕන එකක් කියමුකෝ.. එහෙම ළමෙක්ව දාලා අපේ අම්මලා යයිද එහෙ මෙහෙ... වැඩිය ඕන නැහැ මං දනුවත්ව ඉස්සර අපේ දායක මහත්තයෙක් හිටියා අවුරුදු විසි පහක් විතර වෙන තමන්ගේ පුතාව බස් හෝල්ට් එකෙන් ගේ ගාවට ඇවිදං එන්න තියෙන මීටර් තුන් සීයක දුර තනියම එන්න දෙන්නේ නැහැ... ඒ ළමයගේ හැම එකටම ඇගිල්ලෙන් ඇන ඇන හොයනවා... ළමයත් ඒකටම හුරු වෙලා රෙද්දක් හෝද ගන්නේ නැහැ තනියම... ගමනක් ගියොත් කඩේකින් තේ එකක් බොන්නේ නැහැ.. 

අපේ ළමයි ගැනනං මං කියන්න ඕන නැහැනේ කවුරු කවුරුත් දන්නවා නෙව... ඔයිට කලියෙන් මං දවසක් පොලොන්නරුවේ ගෙහුං එහෙ තියෙන පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය බල බල ඉද්දි ඔන්න එතැනටත් ආවා සුද්දෙකුයි පොඩි ළමයි දෙන්නෙකුයි.. ඒ අය එක්ක ආව මග පෙන්වන සිරිලාංකිකයෙකුයි... ළමයි දෙන්නට වයස ඇති අවුරුදු 8 ක් සහ 12 ක් වගේ... මොනවද ඉතිං වැඩිහිටියන්ට වඩා හොඳින් කෞතුකාගාරය බලනවා.. නොදන්න තැනකදී මාර්ගෝපදේශකතුමාගෙන් ප්‍රශ්න කරනවා.. බොහෝම සංවරව පාඩුවේ වැඩේ කරං යනවා... අර සුද්දත් තමන්ගේ පාඩුවේ කෞතුකාගාරේ බල බල යනවා... ළමයි බලන්න කියලා මෙලෝ මහන්සියක් නැහැ... ළමයි ළමයි ගැන බලා ගන්නවා...

මට ඉතිං ඔය වගේ ඒවා දැක්කම තමා කල්පනා වෙන්නේ අපේ අය ළමයි හදන  ක්‍රමේ අවුලක්ද..? නැත්තං මේ සුද්දන්ට පිස්සුද කියලා... හැබැයි ඉතිං සුද්දන්ට පිස්සු වෙන්න ඇති... 


ඔය සිද්ධිය ගැන අපේ සුජීව කොකාවල ලිපියක් ලියලා තිබුනා... එකේ අවසානෙදී මෙහෙම කියනවා...



//අනික් වැදගත් කාරණය නම් ගැහැණු දරුවන් මල් මෙන් හදන කාලය අහවර කලයුතු බවයි. වේසි කිව්වම පරවෙන සුමට මල් වෙනුවට පල පොන්නයෝ යන්න කියා අනිත් පැත්තට කියන රළු පරළු කෙල්ලන් අවශ්‍යය. මෙතනත් අපි ඉන්නේ අතීත යුගයක සිරවෙලාය. වර්තමාන ලෝකයේ ඔය මල් ප්‍රභේද වලට අවශ්‍ය පාරිසරික තත්වයන් නොමැත. පාරේ යනකොට වේසි කියා කියන එක බොහෝ විට හෙට දිනයේ සාමාන්‍ය දෙයක් වනු ඇත.//




ඇත්තටම අපේ අයට මෙහෙම ළමයි හදන්න පුළුවන් වෙයිද..? සමහර පරිසර තත්වයන් යටතේ හැදෙන ළමයින්ටනං අමුතුවෙන් ඉගැන්නුවේ නැතත් දෙන්න ඕන උත්තරේ හැරෙන තැපෑලට දෙන තැන් මං දැකලා තියෙනවා උනත් මං මේ කියන්නේ ඒ අය ගැන නෙවෙයි.. සුජීවලත් ඇතුළු බහුතර සරල සාමාන්‍ය සිරි ලාංකීක දෙමාපියන් ගැන... 


අඩුම ගානේ ළමයා යනු තවත් එක නිදහස් සත්වයෙක්ය කියලා හිතලා ළමෙකුට නිදහසක් නොදෙන රටේ... රළු පරිසරයකදී එයට ඔරොත්තු දෙන්න ඇහැකි විදියේ දරුවන් අපේ අය හදාවිද..? ඕක ඇහුවොත්නං අපේ අය උත්තර දෙයි එලෝ කෝටියට... ඔය කිව්වම තව එකක් මතක් උනා...

 මේ ළගදී අපේ යාළුවෙක් ෆේස් බුක් එකේ දාලා තිබුනා එක් එක් මනුෂ්‍යයින්ව වර්ගීකරණය කරලා... ඒකේ හැටියට සත්තුන්ගේ නම් වලින් තමා වර්ගීකරණය කරලා තිබුනේ... අනේ ඉතිං ටිකක් වෙලා මේක දිහා බලං හිටියම මට ඇඩෙන්න වගේ ආවා.. එන එන එකා ඉත්තෑවෙක් වෙන්න යනවා.. මොකද ඉත්තෑවා එතැන හිටිය සත්තුන්ගෙන් ටිකක් බැලන්ස් සතෙක්.. තව තව අය එයිටත් වඩා හොඳ සත්තු වෙන්නත් හීනියට ට්‍රයි එකක් දෙනවා.. සමහරු හොඳ වුන් දෙන්නෙක්ව කලවං කොරං දෙමුහුං වෙන්නත් යනවා... බලං ගියාම අපේ සමාජේ ඉන්නේ හොඳ මිනිස්සු විතරමයි වගේ පේන්නේ ඒකේ කමෙන්ට් බැළුවාම... ඇත්තටම මට ඇඩුනා.. යකෝ මං විතරයි එතන ඌරෙකුටයි ගොනෙකුටයි බූරුවෙකුටයි හරියන ගති ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරලා තියෙන්නේ කියලා... :D ඇයි ඉතිං මෙච්චර හොද මිනිස්සු කන්දරාවක් අස්සේ බෙහෙතකට නරක එකෙක්.. මෝඩ එකෙක්... හොයාගන්නම නැහැ... කොටින්ම නරක ගෑවිලාවත් නැති සුදුම සුදු චරිත තමා බුකියේ ඉන්නේ... 

ඉතිං එහෙම තැනක මෙහෙම කතා කියන්න ගිහාම අන්තිමට අපි පිස්සෝ අමනයෝ ගානට වැටෙන එක විතරයි නෙව වෙන්නේ.. :D

කොහොම උනත් ළමයි හැදිල්ලෙදී අපේ අය කොයිතරං දුරට සාධාරණද.. සාර්ථකද.. කියලා මට නිතරම හිතෙන එකනං වලක්වන්න බැහැ... පාරේ තොටේ යද්දි ළමයව වඩාගෙන යන ගමන් ළමයගේ සපත්තුවල තියෙන දේවල් අනිත් අයගේ ඇගවල් වල අතුල්ලගෙන ගානක් නැතිව යන එක... මිනිස්සු වාඩිවෙන බංකු.. පුටු ආදියේ කුණු වැකුණු සපත්තු සහිතව දරුවන් සිටවා තැබීම වගේ දේවල් ගැන කතා කරන්න ගියොත්නං මට තව තව දේවල් කියන්න හිතෙනවා.. එක්කෝ ඕන නැහැ... ළමයිත් හරි.. දෙමාපියනුත් හරි... බුකියත් හරි.. ප්‍රින්සිපලුත් හරි...  මේ රෙද්දවල් හිතන මං වැරදි...

07 February 2014

පෙර කතාවක පසු වදනක්...



මේ පින්තූරය දුටු විට කෙනෙකුට සිතෙන්නේ මොනවගේ දෙයක්ද කියන්න මං දන්නේ නැහැ.. ඒත් මේක මටනං සෑහෙන දේවල් මතක් කරවන දර්ශනයක්... ඒ එහෙම වෙන්න මට හේතුවක් තියෙන හින්දා... හැබැයි මේ පින්තූරෙන් පෙන්වන ගේ ගැන මං මෙයිට කලින් වතාවක මේ බ්ලොග් එකේ සඳහන් කරලා තියෙනවා... මේක දිගටම කියවන අයටනං සමහර විට සුළු හෝ මතකයක් තියෙන්න පුළුවන්... එහෙම නැත්තං මං මතක් කරන්නම්...  ලේසිම දේ තමා මෙන්න මේ විදියට ලින්ක් එකක් දාලා ගිහින් බලන්න කියන එක.. ඒත් කාටද ඔය පරණ ඒවා හොය හොය කියව කියව ඉන්න වෙලාව තියෙන්නේ.. මමවත් එහෙම නොකරන කොට.. :D

ඒ හින්දා ඒ ලිපියෙන් කොටස් කිහිපයක් මෙහෙම ගෙනත් අතාරින්නං මෙතැන ඉදලම කියවන්න...

------------------------------
//අප එගොට යන විට පාරුව එහි ගොස් තිබූ අතර හමුදා සෙබළුන් විසින් භාණ්ඩ බෑම ආරම්භ කොටද තිබුණි..වහාම අපගේ නඩයද එයට එක් වී සියළුම දෑ ඉක්මන් කොට බා ගන්නා ලදි...මුහුදු මහා විහාරයේ විහාරාධිපති හිමියන් සියළුම දේ පිළිවෙලකට කතා බස් කරගෙන තිබුණි...බඩු ටික බා අවසන් කර විනාඩි දහයක් ගත වන විට එතැනට විශේෂ කාර්ය බලකායට අයත් ට්‍රැක්ටර් රථයක් එහි සෙබළකු විසින් පදවාගෙන ආ අතර අපහසුවෙන් හෝ ගෙන ගිය සියළු දෑ එයට පටවාගෙන සියළු දෙනාම එහි ගොඩ උන අතර විහාරාධිපති හිමියන් සහ මා ට්‍රැක්ටරයේ දෙපස මඩ්ගාඩ් දෙක මතට නැගුනෙමු...කලපුව අසල සිට තවත් මීටර් පන්සීයයක් පමණ අපට යායුතුව තිබිණි...පාලම තිබූ මග ඔස්සේ ඉදිරියට ගොස් ප්‍රධාන මාවතෙන් වම් පැත්තට එනම් නැවතත් මුහුද පැත්තට හැරී ගමන් කරන්නට විය.මෙම හැරෙන මංසන්ධිය පසු කාලීනව රටේ තරමක් ප්‍රසිද්ධියට පත් වූ මං සන්ධියකි..ඒ පිළිබඳ කතාව පසුවට තබමි...

කෙසේ හෝ නැවතත් අප පැමිණ තිබුනේ මුහුදු වෙරලටමය...එහි නිවාස රාශියක් තිබූ බවට සලකුණු පමණක් ඉතිරි වී තිබිණි... ඒ හැර කිසිවක් නොවූ අතර..ඉතිරිව තිබූ එකම ගොඩ නැගිල්ල වූයේ එක් ටැම් ගෙයක ආකාරයෙන් තනා තිබූ විදේශිකයෙකුට අයත් කුඩා සංචාරක නිකේතනයක් පමණි...

අප ගෙන ගිය භාණ්ඩ සියල්ල බෑමෙන් පසුව අපගේ හිතවත් හිමියන් විසින් එතැනට එක්තරා පිරිසක් කැඳවාගෙන එන ලදි.ඒ අය නම් අප විසින් සාදා දීමට යන නිවසට හිමිකම් කියන්නට යන උදවියයි...
එය සිංහල දෙමළ මිශ්‍ර වී සෑදුන පවුලකි..වැඩිහිටි යුවළත් ඔවුනගේ දරුවන් සිවු දෙනාගේ පවුල් හතරත් එකතු වූ විට එහි සාමාජික සංඛ්‍යාව දහ හතක් පමණ විය... පෙරදී ඔවුන් නිවාස දෙකක දිවි ගෙවූවද දැන් අප විසින් සාදන්නට යන එක නිවාසයේ සිටීමට බොහෝ කැමැත්තෙන් සිටියෝය...

දැනට සියළු දෙනාම රැඳී මිටියේ ඒ ආසන්නයේ සකස් කල තාවකාලික කූඩාරම් වලය... එසේ තැනූ කූඩාරම් දකින දකින අත විය.එම ජීවිතය පහසු නැත.එබැවින් පොල් අතු වලින් හෝ පැලක් අටවා ගෙන එහි විසීමට සියල්ලෝම රිසි වූහ...

ඔවුන් හා කතා බස් කොටගෙන කටයුත්ත ආරම්භ කරනා විට දහවල් දහය හමාරට ලංව තිබිණි.මෙතැනදී අප සිතාගෙන ගියාට වඩා යම් පහසුවක් අප හට සැලසිණි..එනම් අප සිතාගෙන ගියේ නිවස සකස් කර බිමට කටු සිමෙන්ති දමා දීමටය..නමුත් බිත්ති ගැලවී ගොස් ඉතිරි වී තිබූ නිවාස වල පාදමත්..බිම තිබූ සිමෙන්ති පොලවත් දුටු පස්ව මා ඔවුනගෙන් විමසා සිටියේ ඔවුන්ගේ නිවස තිබූ තැනම ඒ මතම අපේ නිවාසය ඉදි කරදෙන්නටදැයි කියාය..එයට ඔවුන් බොහෝ සේ සතුටට පත් විණී...//

------------------------------

//කෙසේ හෝ දහවල් ආහාරය ගෙන අවසන් වූ වහාම යළිත් වැඩට බැසීමට සියළු දෙනාම යුහුසුළු වූ අතර විනාඩි පහකවත් විවේකයක් නිවස සාදා අවසන් වන තුරුම කිසිවකුත් විසින් ගනු නොලැබීය...කෑමෙන් පසු පැයක් යන විට යට ලී සකස් කර ඒවා වහල මතට ගෙන සවිකර පරාල සවි කරද අවසන් කල හැකි විය.කෙසේ හෝ සවස පමට ආසන්න වන විට නිවසේ කටයුතු සියල්ල නිමා කිරීමට අප සමත් විය.

දිගින් අඩි 35කට පමණ ආසන්නව පළලින් අඩි විස්සකට මදක් වැඩි වන්නටත් නිවස තැණිනි.කනු සිටවා යටලී ඇද..පරාල හා හරස් රීප්ප ගසා..ටකරං තහඩු සවිකර මුදුන් උළු වෙනුවට වැඩි පුර ගෙන ගිය තහඩුම යොදා මුදුන් සකස් කර නිවසේ බිත්ති වලට එකක් මත එකක් ආකාරයට ලස්සනට ලෑලි ගසා ප්‍රධාන උළුවහු දෙකක් හා ජනේල තුනක්ද යොදා..ඇතුලේ කාමරයක් හා පිටුපස කුස්සියක් සේ යාලත්තක් බා සකස් කර දොර පියන් ජනේල පියන් සරනේරු වලින් සවි කොට..ඉබි යතුරු දැමිය හැකි පරිදි සකස් කර දී අවසන් කර තිබුණී...

වැඩේ අවසන් වූ වහාම නිවසේ හිමි කරුවන් හට නිවස බාරදී අප වහ වහා මුහුදු වෙරළ ඔස්සේ නැවතත් බෝට්ටු සේවය තියෙනා තැනට යාමට පටන් ගතිමු.ඒ අවස්ථාව වෙනකල් සැග වී සිටි බේබදු බාස්ලා දෙදෙනා වැනි වැනී වෙරළ දිගේ අප පිටුපස ගාටන්නට විය...

නැවතත් කලපුව අසලට පැමිණෙන විට බෝට්ටු සේවය නිමා වීමට ආසන්නව තිබිණි.එහෙත් අප විසින් පෙර කල දැනුම් දීම නිසා අප වෙනුවෙන් එක් බෝට්ටුවක් බලා සිටිනු දක්නා ලදි..පැවති ආරක්ෂක තත්වය හමුවේ සවස පහෙන් පසු බෝට්ටු සේවය පවත්වන්නේ නැති නිසා අප කෙසේ හෝ ඊට කලින් පිටත්ව යායුතුව තිබිණි.හරියටම පහට විනාඩි පමක් තිබියදී දුවගෙන මෙන් ඇවිත් අප වෙනුවෙන් තිබූ බෝට්ටුවට නැගී සියල්ලෝම යළි මෙගොඩට ආවෙමු.

නැවතත් අපගේ ලොරි රථ ඇද දීමේ කටයුත්ත ඇමරිකානු මැරීන් සෙබළුන් විසින් කර දෙනු ලැබීය...මුහුදු මහා විහාරයට ගොස් එහි හිමියන් හමුව..කටයුත්තේ අවසානය පිළීබඳව දැනුම් දී නැවතත් හැකියාවක් ඇතොත් එහි එන බව පවසා දඩි බිඩියේම සවස හයට ආසන්න වෙද්දී අප පොතු විල් වලින් පිටත් වීමු....//
----------------------------

දැන් මං හිතන්නේ හිතා ගන්න පුළුවන් ඇති... 

මේ තාවකාලික නිවස හදලා දැන් අවුරුදු දහයක් විතර වෙනවා උනත් තාමත් මේක මෙතැන මෙහෙම තියෙයි කියලා මං හීනෙන්වත් හිතුවේ නම් නැහැ. ඒත් පහුගිය නිදහස් දවසේ මම ගියා තවත් යාළුවෙක් එක්ක අම්පාරේ සංචාරයක... උදේ හතට විතර කොළඹින් පිටත් උනේ රෑ වෙද්දි වගේ පොතුවිල් වලට යන්න උනත් හවස දෙක විතර වෙද්දි යාගන්න අපිට පුළුවන් උනා.. 

නිදහස් දවස හින්දා වැඩිය වාහන පාරේ නොතිබීමත්.. විශේෂයෙන්ම පොලිස් මාමලා නිදහස් උත්සව ආදියට රාජකාරි ගොහින් හින්දද කොහේද ගස් අස්සේ ..හුඹස් අස්සේ හිටං පාරට පනින්න කවුරුවත් හිටියේ නැති හින්දත්.. :D මංතුමාගේ අර ෂුපිරි ධාවනය...
(හරි හරි ආපහු එද්දි අවිස්සාවේල්ලෙදී සුපියල් 500 ක දඩයක් වැදුනා තමා.. :D :D :D) 
හින්දා එහෙම වේලාසනින් යා ගන්න පුළුවන් උනා... බෙරගල ඉඳන් වැල්ලවායට තියෙන කිලෝ මීටර් 35හේ දුර ගෙවන්න පැය දෙකක් විතර ගිය හින්දා මිස නැත්තං තවත් වේලපහ යන්න තිබුනා.. ඒත් ඉතිං ඒ පාර ඒ හැටි පළල නැති හින්දයි.. දියළුම ඇල්ල ගාව එහෙම සැලකිය යුතු වෙලාවක් නතර කරගෙන හිටිය හින්දයි පොඩ්ඩක් පරමාද උනා..
(ඒත් එද්දිනං මං වෙලාව බල බල ආවේ පැයකට අඩුවෙන් එන්න පුළුවන්ද කියලා බලන්න... හරියටම විනාඩි 53 කින් ඒ කිලෝමීටර් 35 හ ඒ ගන්න පුළුවන් උනා.. රෝද හතරකින් ඔයිට වඩා එන්න ලේසි නැහැ පාරේ තියෙන වංගුත් එක්කලා)

කොහොම හරි වේලපහින්ම නවාතැන් පොලට වාර්ථා කරපු එකේ එහෙමම මුහුදු මහා විහාරයටත් ගොහින් තවත් වෙලාව තිබුන හින්දා ගියා බලන්න දහ අවුරුද්දකට කලින් තාවකාලික ගෙවල් හදා දෙන්න ආපු අරුගම්බේවල “උල්ල“ කියන හරිය දැක බලා ගන්න...

හැබැයි සුනාමියෙන් පස්සේ දින දෙක තුනකින් එද්දි මේ හරිය තනිකර පිට්ටනියක් වෙලා තිබුනේ... එහෙමත් තැනක තමා මොනවා හරි දෙයක් ශේෂ වෙලා තිබුනේ.. දැන් ඒ හරිය එකම ගොඩනැගිලි ගොඩක්... ඒකේ අපි ගෙවල් හදපු හරිය හොයනවා කියන්නේ පිදුරු ගොඩක ඉඳිකට්ටක් හොයන්නැහේ වැඩක්... ඒක තේරුනේ සලකුණු හොය හොය එහාට මෙහාට ඇවිදිද්දි තමයි.. හැබැයි ඒ අතරේ මට එක දෙයක් ගැන පොඩි මතකයක් තිබ්බා.. ඒ තමා මෙන්න මේ කොටස...

//කෙසේ හෝ නැවතත් අප පැමිණ තිබුනේ මුහුදු වෙරලටමය...එහි නිවාස රාශියක් තිබූ බවට සලකුණු පමණක් ඉතිරි වී තිබිණි... ඒ හැර කිසිවක් නොවූ අතර..ඉතිරිව තිබූ එකම ගොඩ නැගිල්ල වූයේ එක් ටැම් ගෙයක ආකාරයෙන් තනා තිබූ විදේශිකයෙකුට අයත් කුඩා සංචාරක නිකේතනයක් පමණි...//

ඔන්න ඔතැන කියන එක්ටැම් ගේ වගේ කෑල්ල කොහේ හරි තියේවි කියන බලාපොරොත්තුව ඇතිවයි කැරකුනේ... හදපු ගෙවල් නැතත් තැන හොයා ගතෑකිනේ කියලා කැරකිලා කැරකිලා අන්තිමට ඔය කියපු සලකුණත් හොයා ගන්න බැරිව ආපහු එන්න හැරෙද්දී තමා මං ගස් අස්සෙන් යන්තමට ඡායාවක් වගේ එකක් දැක්කේ... ඔය පින්තූරේ ගෙට පිටිපස්සෙන් තියෙන්නේ ඒ මං දැකපු දේ තමා...

තාමත් ඒ එක්ටැම්ගේ වගේ එක තියෙනවා.. :D

එයින් පස්සේ ඔතැන හොයා ගන්න අමාරුවක් උනේ නැහැ.. ඒත් ගේ මේ තරමින්වත් ආරස්සා වෙලා තියෙයි කියලනං මං හිතුවේ නැහැ... කොහොම හරි මුහුදු වෙරලට මුහුණලා තිබුන පොඩි කඩයක් වගේ තැනකින් ඇවිත් මං සුනාමි කාලේ හාමුදුරු කෙනෙක් ඇවිත් ලෑලි ගහලා ගෙයක් හදලා දුන්න කට්ටියක් මේ හරියේ හිටියද කියලා අහනකොට ඒ අහලා තියෙන්නේ අපි ගේ හදලා දීලා ගිය පවුලේ ලොකු පුත්තරයගෙන්... කොහොම තත්පර කිහිපයකදී පරණ මතකයන් අළුත් කරගෙන බොහෝම සංතෝසෙන් තාමත් ඒ ගේ තියෙනවා කියලා කියලා ගේ බලන්න එක්ක ගියේ බොහෝම සංතෝසෙන්... මේක දැකලා මට ඇති වෙච්ච සංතෝෂය වගේම.. මාව දැකලා ඒ මනුස්සයටත් අම්මටත් ලොකු සතුටක් දැනුන වග මට තේරුනා... 

සෑහෙන වෙලාවක් පරණ මතක අතරේ රිංගමින් කතා බස් කරලා තේකක් කාරිය බීලා.. යන්න කලියෙන් කෑම ටිකක් කාලා යන්න එන්න කියපු සුහද ආරාධනාව ගමනේ සැලැස්මට අනුව කරන්න බැරි වග පැහැදිලි කරලා දීලා අපි එද්දි සෑහෙන්න රෑ බෝවෙලා...

කොහොම උනත් සෑහෙන කාලයකින් මං බොහෝම චිත්තප්පිරීතියක් අත් වින්ද පැය කිහිපයක් ඒ ගෙවුවේ කියලා කිව්වොත් හරියටම හරි... “සුනාමියට අහු උන අයගෙන් මුලින්ම ගෙයක් හම්බ උනේ අපිට“ කියලා ඒ මනුස්සයා පුදුම සංතෝසෙකින් කියද්දී ඒ වචන හරහා මගේ හිතේ ඇති වෙච්ච හැගීම මොන වගේද කියලා මට හරියටම පැහැදිලි කරන්න බැහැ.. ඒත් “චිත්තං පුනාතීතී පුඤ්ඤං..හදයං පුනාතීති පුඤ්ඤං“ කියලා කියන්නේ ඒ වගේ එහෙකට වෙන්න ඇති කියලා මට දැන් හිතෙනවා... ජීවිතේ කරපු කියපු දේවල් ගැන ආහු හැරිලා බලද්දී කරපු අමන මෝඩ මරි වැඩ වගේම... යක්ෂ පරාක්ෂ වැඩ වගේම.. ඒ අතරට මෙහෙම එකක් දෙකක්වත් තියෙන එකවත් මදෑ... :D

----------------------
චාරිකා විස්තරේ පස්සේ ලියන්න හිතං ඉන්නවා..බලමු ලියවෙයිද කියලා....